Ï «ΕΛΛΗΝΑΣ» ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ πὶ τῆς ὁ δοῦ Πει ραι ῶς, στὸ ἐρ γο στά σιο τῆς «Ἐ λα ΐ δος», τὸ βλέμ μα ἐ κείνων ποὺ δι έρ χον ται στα μα τά ει στὶς ζω γρα φι κὲς ἀ πει κο νί σεις ποὺ δι ακο σμοῦν τοὺς τοί χους τοῦ ἐρ γο στα σί ου. Τὴν ἐ πι μέ λεια ἔ χει γνω στὴ καλλι τε χνι κὴ ὁ μά δα, ποὺ θέ λη σε νὰ δώ σῃ μί α «δι α φο ρε τι κὴ» προ σέγ γι ση –ὅ πως φαί νε ται– στὴν φυ σι ο γνω μί α καὶ τὴν πα ρά δο ση τοῦ Ἕλ λη να. Στὶς σχε τι κὲς φω το γρα φί ες ποὺ σᾶς πα ρα θέ του με, προ σπα θῶ νὰ δι α κρί νω τί σχέ ση μπο ρεῖ νὰ ἔ χουν οἱ τοι χο γρα φί ες μὲ τὸ ἑλ λη νι κὸ πρό τυ πο καὶ τὰ με σο γεια κὰ χα ρα κτη ρι στικά. Βλέ πω σκλη ρὰ χα ρα κτη ρι στι κά, ποὺ πα ρα πέμ πουν μᾶλ λον σὲ ἄλ λες φυ λές. Σκυ θρω πὰ πρό σω πα, ποὺ ἀ σχο λοῦν ται μὲ τὴν ἐ λιὰ σὰν νὰ πρό κει ται γιὰ ἐ ξα ναγκα στι κὸ ἔρ γο, τὴ στιγ μὴ ποὺ ἀ πο τε λεῖ τὸ δι α χρο νι κὸ σύμ βο λο τῆς Ἑλ λά δας· τὴν πη γὴ ἔμ πνευ σης καὶ δη μι ουρ γί ας ἀ πὸ ἀρ χαι ο τά τους χρό νους. Δυ σα νά λο γα ἄ κρα καὶ κε φά λια, ὕ φος ποὺ ὑ πο δη λώ νει βλακεία, παραφροσύνη ἤ ἀγ γα ρεί α, ἄν ὄχι ζωγρα φι σμέ νη ὀρ γή, ποὺ προκαλεῖ ἡ... ἐρ γα σί α! Ταξιαρχούλα Λαδᾶ