Συνέχεια τῶν Διονυσίων ἱερῶν (=ἑορτῶν) ικρὸς γυρίζοντας στὰ πάτρια καὶ μητρικὰ ἐδάφη (καὶ οἱ δυὸ γο- νεῖς μου ἀπὸ τὴν Ἀρκαδία) ἄκουγα-ἔνιωθα τὸν σάλαγο ἀπὸ τὰ τροκάνια καὶ τὴν ὀσμὴ τῶν κατσικιῶν. Συγκλονιζόμουν ἀπὸ τὴ βοὴ τῶν ἀνέμων στὰ γυμνὰ φαράγγια, τὸν «πανικὸν βόμβον». Καὶ τὰ γευόμουν ἀσυνείδητα, χωρὶς ἐπίγνωση ὅτι στὴν πανάρχαια τούτη γῆ οἱ «προσέληνοι» Ἀρκάδες ἔτσι ἔνιωθαν/λάτρευαν τὸν Πᾶνα (=σύν·πᾶν-φύση), ἐσέβοντο τὸν «μεγάπεον» Πρίαπο, ἐδέχθησαν τὸν «ἱμερόεντα» Διόνυσον (γε- μάτον πόθο), ἀφοῦ τοῦ ἔδωσαν συνοδεία τοὺς Ἀρκάδες τραγόποδες Σατύ- ρους (Φωτ. 1). Ὁ κύκλος ἔκλεισε, ὅταν τριαντάρης ἐπισκέφθηκα τὴν Ἁγιάννα Εὐβοίας, τὴν γενέτειρα τῆς γυναίκας μου (καὶ οἱ δυὸ γονεῖς της ντόπιοι). Ἡ μετέπειτα ἐγκάταστασή μας στὸ χωριουδάκι τῆς Κοτσικιᾶς μοῦ ἔδωσε τὴ δυ- νατότητα συμμετοχῆς ὡς θεατῆ στὰ «δρώμενα» τῆς Ἁγιάννας. Στὶς χαμένες ἀρκαδικὲς τελετὲς τῆς Γόνιμης Φύσης. ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ. Ἡ ὀνομασία «δρώμενα» δὲν ὑπάρχει πλέον παρὰ μόνο στὸ βάθος τοῦ μυαλοῦ τῶν κατοίκων. Ἡ Ἁγία Ἄννα (Ἁγιάννα), κωμόπολη τῆς Β. Εὐβοίας 1.200 κατ. (προπολεμικὰ ἄνω τῶν 2.500), παρ’ ὅλη τὴν κατάπτωσή της κρατιέται μὲ δόντια καὶ νύχια ζωντανή. Στηρίζεται ὄχι τό- σο στὴν εὐημερία, ἀλλὰ στὴν κοινωνικότητα, στὴ συμ·με- τοχὴ (λ.χ. καφενεῖο τῆς πλατείας) στὸν ἑλληνικὸ τρόπο ζωῆς, στὰ ἤθη (ἄλλο «ἠθική»), στὰ ἔθιμα τῆς φυλῆς. [Σημ.: Ἡ λέξη «φυλή», ποὺ ἐκφράζει τὸν ἐθνισμό μας, εἶναι ἀμε- τάφραστη! Race, trib(u)e, people δηλώνουν ἄλλα. Φράσεις: tribu française ἢ english race εἶναι ἀπαράδεκτες.] Μέρος τῶν ἐθίμων καὶ οἱ γιορτὲς καὶ πανηγύρεις < πᾶν·ἀγείρω = συγ- κέντρωση ὅλων, μὲ δικαιολογία τὴ χριστιανικὴ Καθαρὰ Δευτέρα. Εἶναι μία «πομπή» ἢ μᾶλλον πορεῖες ὁμάδων μεταμφιε- σμένων πρὸς τὴν κεντρικὴ πλατεῖα, ποὺ μεταφέρουν ἀπὸ ἕνα ὑπερμέγεθες ἀνδρικὸ αἰδοῖο, τὸν «φαλλόν». Τὸν συνο- δεύουν τελετουργικὰ μὲ τραγούδια ἐρωτικά, κωμικὰ ἀνα- φερόμενα στὴν ἐρωτικὴ πράξη καὶ στὰ «αἰδοῖα», ἀνδρικὰ καὶ γυναικεῖα μὲ πλήρη ἐλευθεροστομία, χυδαίως μὲ τὴν ἀρχαία ἔννοια: χύδην < χέω (= τὰ ξαμολάω δημόσια στὰ ἴσα). Φωτ. 1. Ὁ «ἱμερόεις» Διόνυ- σος. (Μουσ. Ἐλευσῖνος.)