«’ΞΟΥ! ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΑΝΑΒΑΘΗ, ΠΟΥ ΡΕΥΕΣΑΙ ΣΑΠΙΛΑ...» λόκληρο τὸ σκεπτικὸ τῶν ἀπόψεων, ἰδεῶν καὶ θέσεων, ποὺ διατυπώ- θηκαν στὸ περιοδικὸ αὐτὸ κατὰ τὰ 24 χρόνια τῆς πνευματικῆς δια- δρομῆς του, «χτίσθηκε», ὅπως συχνὰ τονίζουμε στὴ στήλη αὐτή, πά- νω στὸ πιὸ τρομερὸ γεγονὸς τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας: Τὸ γεγονὸς ὅ- τι τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ἐνῷ παρῆγε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον αὐτὸ ὅλα τὰ ὑπερε- θνικά, ὑπερτοπικὰ καὶ ὑπερχρονικὰ στοιχεῖα τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ (Λό- γο, Ἔρευνα, Διάλογο, Ἀπόδειξη, Θεωρία... – καὶ τὰ πρακτικὰ ἀποτελέσματα αὐ- τῶν, δηλ. Λογική, Φιλοσοφία, Ἐπιστήμη, Μαθηματικά, Πολιτική, Θέατρο, Ἀθλη- τισμὸ κ.λπ., κ.λπ.) ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων, τὸ ἴδιο αὐτὸ Ἔθνος ἀπὸ μία συγ- κεκριμένη στιγμὴ κι ἐδῶθε δὲν παρήγαγε ἀπολύτως τίποτε, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ ὑ- περεθνικό, ὑπερτοπικὸ καὶ ὑπερχρονικὸ ἀγαθὸ καὶ κτῆμα. Προσδίδαμε δὲ πάν- τοτε στὸ ὀλέθριο αὐτὸ συμβὰν πανανθρώπινες διαστάσεις καὶ συνέπειες, διότι μετὰ τὴν διακοπὴ τῆς ἑλληνικῆς αὐτῆς πνευματικῆς κοσμογονίας-ἐποποιίας τὸ πολιτισμικὸ γίγνεσθαι τῆς ὑπόλοιπης ἀνθρωπότητας εἴτε ὠπισθοδρομοῦσε, εἴτε ἐστατικοποιεῖτο, εἴτε στὴν καλύτερη περίπτωση ἀποτελοῦσε μίμηση τῶν ἑλληνι- κῶν προτύπων καὶ ἐπιτευγμάτων καὶ μάλιστα κακὴ καὶ ἐκβαρβαρισμένη μίμηση, ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει μὲ τὸν (σταθερῶς παρακμάζοντα) μεταελληνικὸ Λόγο, τὴν (σκοποθηρική) μεταελληνικὴ Ἔρευνα, τὸν (παραληρηματικό-στεῖρο) μεταελ- ληνικὸ Διάλογο, τὴν (μεταφυσική) μεταελληνικὴ Ἀπόδειξη, τὴν (ἐξ-ουσιαστική) μεταελληνικὴ Θεωρία κ.λπ. – δηλ. τὰ νοσηρὰ ἱστορικὰ συμπτώματα, τὰ ὁποῖα ἀ- πὸ τὸν Μεσαίωνα ἕως σήμερα, χωρὶς νὰ εἶναι ὁρατὰ στὸν τυφλωμένο μέσα στὴν παρακμή του νεώτερο ἄνθρωπο, ἀποτελοῦν τὴν πραγματικὴ ρίζα, τὴν ὄντως οὖ- σα αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τῆς ζωῆς του. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Ἕλληνας ἔπαθε πνευματικὴ στείρωση, ἡ πνευματικὴ ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμένου ἀνθρώπου μοιάζει σὰν τὸ παιχνίδι ποὺ παίζει τὸ γατάκι: κυνηγάει τὴν οὐρά του. Ἡ ἱστορικὴ στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία συνέβη τὸ τρομερὸ αὐτὸ δυστύχημα, εἶναι κραυγαλέως πρόδηλη καὶ προφανὴς καὶ ἔχει πλειστάκις ἐπισημανθῆ στὸ περι- οδικὸ αὐτό: εἶναι ἡ στιγμή, πρὶν ἀπὸ 16½ περίπου αἰῶνες, ποὺ ὁ Ἕλληνας βιά- σθηκε πνευματικὰ κι ἔγινε χριστιανός, κακοποιήθηκε ἐθνικὰ καὶ ἔγινε βυζαν- τινός, δολοφονήθηκε συνειδησιακὰ κι ἔγινε Ρωμιός. Μὴν πλανᾶσθε, μὴν ἀκοῦ- τε τὰ παραληρήματα τῶν ἱστορικῶν, μὴν χάφτετε τὰ ἰδεολογήματα τῶν πολιτι- κῶν καὶ θρησκευτικῶν ταγῶν μας: Ἡ βίαιη καὶ ἐγκληματικὴ ἐξαλλαγὴ τοῦ Ἑλλη- νισμοῦ σὲ Ρωμιοσύνη, μία κατάσταση χρόνια, ἀνίατη, ἀνθρωποβόρα, εἶναι ἡ μο- ναδικὴ κατάσταση ποὺ ἡ ἐξυγίανσή της ἀποτελεῖ καὶ τὸ μοναδικὸ ἐθνικό μας πρόβλημα. Ἕνα πρόβλημα ὅμως, ποὺ μοιάζει σὰν ἕνα κουτὶ μέσα στὸ ὁποῖο εἴ- μαστε ἑρμητικὰ κλεισμένοι – δὲν μποροῦμε νὰ βγοῦμε ἀπ’ αὐτό, γιατί ἁπλούστα- τα δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἴμαστε κλεισμένοι μέσα σ’ αὐ- τό. Γι’ αὐτὸ γινόμαστε κάθε μέρα μάρτυρες κωμικοτραγικῶν «λύσεων» ὅπως ἐκεῖ-