ΚΑΕΙ ΑΡΡΕΕΣ Ἢ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας [Ὁ «Δαυλός» ἀρχίζει ἀπὸ σήμερα τὴ δημοσίευση σὲ συνέχειες τοῦ ἔργου ᾿«ΚἬ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας» (γερμανικὸς τίτλος: «ὶθ Οοἰνιίρο δή μα { {ΟΠ 467 2ο») τοῦ κορυφαίου Γερμανοῦ φιλοσόφου τοῦ αἰῶ- νος µας ΚαΓΙ “ας ροῦς. Τὸ ἔργο αὐτὸ μεταφράζεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλ- ληνικὴ γλῶσσα. Ἢ μετάφραση, ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸν συνεργάτη τοῦ «4αυλοῦ» δρ. Μανώλη Μαρκάκη, θὰ εἶναι πλήρης, πιστὴ καὶ ἀκριβὴς ἀ- πόδοση τοῦ πρωτότυπου γερμανικοῦ κειμένου τοῦ μεγάλου στοχαστή, ποὺ τόσο ἀγάπησε τὴν Ἑλλάδα]. (Πρώτη συνέχεια) ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ἐδῶ καὶ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰώνα τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν κατάσταση τοῦ ἀνθρώπινου γένους ἔχει ὀξυνθεῖ κατὰ τρόπο ἐξαιρετικὰ ἐπιτακτικό καὶ ἡ κάθε γενιὰ ἔχει ἐπιδιώξει νὰ τὸ ἐπιλύσει ἀνάλογα μὲ τὰ φῶτα της. Ἐνῶ ὅμως πρωτύτερα µόνο λίγοι ἐξέταζαν μὲ ἀγωνία τοὺς κινδύνους ὅπου ἔχει ἐκτεθεῖ ὁ πνευματικός µας κόσμος, ἀπὸ τὸν πόλεμο (Α᾽Π.Π.) καὶ μετὰ ἡ σοβαρότητα τοῦ κινδύνου ἔγινε ἔκδηλη στὸν καθένα. Τὸ θέµα ὅμως δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεξάντλητο ἀλλὰ καὶ ἀνεπίδεκτο ἑνὸς βέβαιου ὁρισμοῦ, στὸν βαθμὸ ποὺ μεταβάλλεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πράξη συγ- κέντρωσης σ᾽ αὐτὸ τῆς προσοχῆς µας. Οἱ παρελθοῦσες καταστάσεις µπο- ροῦν νὰ θεωρηθοῦν περατωμένες, σὰν νὰ ἔπεσε σ᾽ αὐτὲς ἡ αὐλαία, σὰν νὰ εἷ- χαν τὸν καιρό τοὺς κι ἔπαυσαν νὰ εἶναι, ἐνῶ τὸ συναρπαστικὸ χαρακτηριστι- κὸ τῆς κατάστασης τοῦ παρόντος εἶναι ὅτι ὁ διαλογισμός μας πάνω σ᾽ αὐτὴν μᾶς ἐπιβοηθεῖ νὰ καθορίσουμε αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει. Ὅλοι µας γνωρίζουμε, ὅτι ἡ παγκόσμια κατάσταση ὅπου ζοῦμε δὲν εἶναι ἡ τελική. ᾿ς Ὑπῆρχαν ἐποχὲς ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἔνοιωθε, ὅτι ὁ κόσμος του εἶχε διάρ- κεια, ἀποτελοῦσε ἕνα ἀμετάβλητο ἐνδιάμεσο μεταξὺ τοῦ χρυσοῦ αἰώνα ποὺ εἶχεν ἐκλείψει καὶ τοῦ τέλους ποὺ ἀναμενόταν μὲ τὴν πλήρωση τῶν σκοπῶν τοῦ παντοδύναμου. Ὃ ἄνθρωπος προσαρμοζόταν στὴν ζωή, ὅπως τὴν εὕρι- σκε, χωρὶς νὰ ἐπιθυμεῖ τὴν μεταβολή της, ἐνῶ οἱ δραστηριότητές του ἦσαν περιορισμένες σὲ μιὰ προσπάθεια βελτίωσης τῆς θέσης του μέσα στὶς περι- στάσεις ποὺ τὸν περιέβαλλαν καὶ ποὺ θεωροῦνταν οὐσιαστικὰ ἀμετάβλητες. Στὶς περιστάσεις αὐτὲς εἶχε ἕνα ἀσφαλὲς ἀγκυροβόλιο, συνδεδεμένος καθὼς ἦταν τόσο μὲ τὸν οὐρανὸ ὅσο καὶ μὲ τὴν γῆ. "Ἠταν ὁ κόσμος του, ἔστω καὶ χωρὶς λόγο, ἀφοῦ γι᾿ αὐτὸν τὸ ἀληθινὸ ὄν ὑπῆρχε μόνο σὲ μιὰν ὑπερβατικὴ σφαῖρα. Σὲ σύγκριση μὲ τὸν ἄνθρωπο τῶν ἐποχῶν αὐτῶν ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος εἶναι ξερριζωμένος καὶ ἔχει συνειδητοποιήσει ὅτι ὑπάρχει σὲ κάτι, ποὺ δὲν εἷ- ναι παρὰ μιὰ ἱστορικὰ καθορισμένη καὶ μεταβαλλόμενη κατάσταση. Σὰν νὰ ἔχουν θρυμματισθεῖ τὰ θεμέλια τοῦ Εἶναι. Πόσο προφανὴς ἔμοιαζε γιὰ τὸν πα- λαιὸν ἄνθρωπο ἡ ἑνότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς γνώσης, μᾶς εἶναι πιὰ ὁλοκάθαρο