ὰ κατηχητικὰ σχολεῖα πρωτοεμφανίσθηκαν στὸν ἑλληνικὸ χῶρο κατὰ τὸν 2ο μ.Χ. αἰῶνα. Ὠργανώθηκαν ἀπ’ τὴν νεοσυσταθεῖσα τότε πολιτικοθρησκευτικὴ ἰουδαϊκὴ αἵρεση τῶν Χριστιανῶν, καπε- λώνοντας καὶ παραποιῶντας τὸ ἐπαναστατικὸ κίνημα τῶν Ζηλω- τῶν καὶ τῶν Ἐσσαίων – (βλέπε «Δαυλόν», τ. 268, ἄρθρο «Ἐσσαῖοι Ζηλωτές») καὶ ἀπετέλεσαν τὸν «Δούρειο Ἵππο» κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ συνωμοτικὴ κατὰ τῆς Ρώμης καὶ τῶν Ἑλλήνων διδασκαλία τους βασιζόταν στὸν μεταφυσικὸ φόβο καὶ στὴν ἐν γένει δεισι- δαιμονία παλαιοτέρων ἑβραϊκῶν μεσσιανικῶν δοξασιῶν περὶ καταστροφῆς ὅλων τῶν πολιτισμῶν ἀλλὰ καὶ τοῦ κόσμου. Ἡ κατήχησις τῶν νέων μελῶν γινόταν κατ’ οἶκον («Πρὸς Ἐφεσίους» στ΄ 5, «Τιμόθεον» γ΄ 15) ἢ σὲ κρυφοὺς εἰδικὰ διαμορφωμένους χώρους, τὶς κατακόμβες («Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή», στ΄ 1-2). Σκοπός τους ἦταν ὁ προσηλυτισμὸς τῶν ἀπίστων «ἐθνικῶν», ποὺ θὰ δέχονταν σύντομα τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα. (Μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα γινόταν μόνον σὲ ἐνήλικες.) Ἀποτέλεσμα ἡ δημιουργία τῶν πρώτων φανατικῶν γενιτσάρων τῆς Ἱστορίας (στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ-Γιαχβέ). Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τὰ κατηχητικὰ ἀπευθύνονται στὴν νεολαία μὲ σκοπὸ τὸν προσηλυτισμὸ τῶν νέων στὸν Ἰουδαιοχριστιανισμό. Τὸ θρησκευτικὸ αὐτὸ «παιδομάζωμα» ἀποτελοῦ- σε καὶ ἀποτελεῖ τὸν προθάλαμο τῆς μοναστικῆς ζωῆς τῶν ἀσκητῶν καὶ τῶν μοναχῶν. Πρῶτος γνωστὸς ἐπώνυμος κατηχητὴς μετὰ τὸν Παῦλο ὑπῆρξε ὁ αὐτοευνουχισθεὶς Ὠριγένης, ποὺ κατήχησε σὲ ἡλικία 17 ἐτῶν. Θ’ ἀκολουθήσουν ὁ πατέρας καὶ ἅγιος Αὐ- γουστῖνος, ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας (ἠθικὸς αὐτουργὸς τῆς δολοφονίας τῆς φιλοσό- φου Ὑπατίας), ποὺ ἔγραψε τὸ ἔργο «Κατηχήσεις», οἱ φανατικοὶ ἀνθέλληνες Γρηγόριος Νύσσης μὲ τὸ ἔργο του «Λόγος Κατηχητικὸς ὁ Μέγας», Ι. Χρυσόστομος (προστάτης τῆς νεοελληνικῆς παιδείας!) μὲ τὸ ἔργο του ποὺ ἀπευθυνόταν στοὺς Ἕλληνες «Περὶ Κενοδοξίας», ὅπως καὶ ὁ «μέγας καὶ ἅγιος» Βασίλειος κ.ἄ. Γράφει ὁ γνωστὸς μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης στὸ ἔργο του «Πρὸς τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα», σελ.127, κεφ. «Κατήχησις» γιὰ τὰ κατηχητικά: «Πᾶς χριστιανὸς εἰς τοὺς χρόνους ἐκείνους ἐγίνετο ἕνας μικρὸς σπορεύς, ὁ ὁποῖος εἰς ὁποι- ανδήποτε θέσιν καὶ ἐὰν εὑρίσκετο, ἐθεώρει ἱερὸν καθῆκον νὰ σπείρῃ καὶ νὰ διαδίδῃ τὸν λόγον τῆς ἀλήθειας. Ἐκ τῆς σπορᾶς ἐκείνης, ἡ ὁποία ἐγίνετο μὲ δάκρυα καὶ αἷμα,