πὸ τὸ κρά τος τῶν συγ κλο νι στι κῶν ἀ πο κα λύ ψε ων ποὺ δι α τα ράσσουν τὴν ἡ γε σί α τῆς Ἑλ λα δι κῆς ὀρ θο δό ξου Ἐκ κλη σί ας βρε θή καμε ὅ λοι μας ἐ νώ πιον ἑ νὸς πα νελ λα δι κοῦ προ βλη μα τι σμοῦ μὲ κυρι αρ χοῦ σα ἀν τί λη ψη, στὴν με γά λη λα ϊ κὴ μᾶ ζα, στὰ ΜΜΕ καὶ σὲ ἐ πί λε κτα μέ λῃ τοῦ πο λι τι κοῦ κό σμου, ὅ τι οἱ πα ρε κτρο πὲς αὐ τὲς ὀ φεί λον ται σὲ ἀ το μι κὲς ἐ πι λο γὲς τῶν συγ κε κρι μέ νων πνευ μα τι κῶν τα γῶν καὶ τέ λος πάντων ἡ κά θαρ ση πρέ πει νὰ στο χεύ ῃ σὲ ἀ το μι κὲς πε ρι πτώ σεις ἢ τὸ πο λὺ πο λὺ νὰ λη φθοῦν ὡ ρι σμέ να θε σμι κὰ μέ τρα, ὥ στε νὰ προ λαμ βά νων ται (!) τέ τοι ες πε ρι πτώ σεις. Σὲ ἀν τι πε ρι σπα σμὸ βέ βαι α εἴ δα με τὸν ἡ γέ τη τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ ποι μνί ου κον Χρι στό δου λο νὰ ἐ πι κα λῆ ται τὸν «δι α παι δα γω γη τι κό, ποι μαν τικό, καὶ κοι νω νι κὰ ὠ φέ λι μο καὶ ἀ πα ραί τη το ρό λο τῆς Ἐκ κλη σί ας». Θὰ ἤ θε λα λοι πὸν καὶ ἐ γὼ μὲ τὴν σει ρά μου νὰ συμ βάλ λω στὴν πα ρέμ βα ση αὐ τὴ τοῦ ἀρ χι ε πι σκό που, πα ρου σι ά ζον τας ὡ ρι σμέ να ἄ γνω στα στὸν πο λὺ κό σμο ἀλ λὰ ἐ ξό χως δι α παι δα γω γη τι κὰ (s.c) καὶ ψυ χι κῶς ὠ φέ λι μα κεί με να ἀ πὸ τὴν «ἱ ε ρά» πα ρά δο ση γραμ μέ να ἀ πὸ δύ ο ἐ πι φα νεῖς ἁ γί ους τοῦ ποι μνί ου καὶ δι α κε κριμέ νους κα θο δη γη τὲς τῶν πι στῶν. Πρό κει ται γιὰ τὸν ἅ γιο Ἐ φραὶμ τὸν Σύ ρο, ἑ ορ τά ζον τα τὴν 28 Ἰ α νου α ρί ου καὶ τὸν ἕ ναν ἀ πὸ «τοὺς τρεῖς με γί στους φωστῆ ρας τῆς τρι ση λί ου θε ό τη τος» καὶ προ στά τη τῆς Ἑλ λη νι κῆς Παι δεί ας (!) Γρη γό ριο τὸν Θε ο λό γο, ἑ ορ τά ζον τα καὶ αὐ τὸν τὴν 25η τοῦ ἰ δί ου μη νός. Ἀρ χί ζου με λοι πὸν ἀ πὸ τὸν Ἐ φραὶμ καὶ συγ κε κρι μέ να θὰ πα ρα θέ σου με ἐ κλε κτὰ ἀ ποσπά σμα τα ἀ πὸ τὸν 5ο τό μο τῶν ἁ πάν των του, ποὺ ἐκ δό θη σαν ἀ πὸ τὸν ἐ πί ση μο χρι στια νι κὸ ἐκ δο τι κὸ οἶ κο «Τὸ Πε ρι βό λι τῆς Πα να γί ας», ἑ δρεύ ον τα στὴν Θεσ σα λο νί κη. Ἂς πα ρα κο λου θή σου με λοι πὸν τὶς νου θε σί ες του ἀ πὸ τὸν λό γο του μὲ τὸν ἐλ πι δο φό ρο τίτ λο «Ὅ τι δὲν πρέ πει νὰ δι α σκε δά ζουν οἱ Χρι στια νοί» (σελ. 239 τοῦ τό μου). Δι α βά ζου με λοιπὸν (τὸ κεί με νο εἶ ναι ἀ πὸ τὴν με τά φρα ση τοῦ ἐκ δό του): Σελ. 239: «Ὅ τι βέ βαι α δὲν πρέ πει νὰ δι α σκε δά ζουν οἱ Χρι στια νοί, τὸ γνω ρί ζου με ὅ λοι, ἀ κού γον τας ἀ πὸ τὶς θεῖ ες Γρα φές, καὶ μά λι στα ἀ πὸ τὸν Κύ ριο ποὺ λέ ει στὸ Εὐ αγγέ λιο μὲ ἀ πει λὴ “Ἀ λί μο νο σ’ ἐ σᾶς ποὺ τώ ρα γε λᾶ τε, δι ό τι ἐ κεῖ θὰ πεν θή σε τε καὶ θὰ κλάψε τε”. Καὶ ἐ πί σης λέ ει “Μὴ δι α σκε δά ζε τε δι ό τι ὅ λα αὐ τὰ τὰ κά νουν οἱ εἰ δω λο λά τρες”». Σελ. 241: «Ὑ πάρ χουν, λέ ει, πολ λοὶ ἄρ χον τες, πολ λοὶ σο φοὶ μὲ ἀν θρώ πι να κρι τή ρια, πολ λοὶ μὲ εὐ γε νι κὴ κα τα γω γή, πολ λοὶ εἰ δή μο νες, γραμ μα τεῖς καὶ νο μι κοὶ καὶ δι δά σκαλοι, πλού σιοι καὶ φτω χοί, δοῦ λοι καὶ ἐ λεύ θε ροι, ἐ ρη μῖ τες καὶ παρ θέ νοι καὶ κοι νο βιά τες καὶ γέ ροι καὶ νέ οι. Ποι ός ἀ πὸ ὅ λους αὐ τοὺς μπο ρεῖ νὰ ἀ πο δεί ξῃ ὅ τι ται ριά ζει στοὺς