πὸ τὸ κράτος τῶν συγκλονιστικῶν ἀποκαλύψεων ποὺ διαταράσ- σουν τὴν ἡγεσία τῆς Ἑλλαδικῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βρεθήκα- με ὅλοι μας ἐνώπιον ἑνὸς πανελλαδικοῦ προβληματισμοῦ μὲ κυ- ριαρχοῦσα ἀντίληψη, στὴν μεγάλη λαϊκὴ μᾶζα, στὰ ΜΜΕ καὶ σὲ ἐπίλεκτα μέλῃ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ὅτι οἱ παρεκτροπὲς αὐτὲς ὀφείλονται σὲ ἀτομικὲς ἐπιλογὲς τῶν συγκεκριμένων πνευματικῶν ταγῶν καὶ τέλος πάν- των ἡ κάθαρση πρέπει νὰ στοχεύῃ σὲ ἀτομικὲς περιπτώσεις ἢ τὸ πολὺ πολὺ νὰ ληφθοῦν ὡρισμένα θεσμικὰ μέτρα, ὥστε νὰ προλαμβάνωνται (!) τέτοιες περιπτώσεις. Σὲ ἀντιπερισπασμὸ βέβαια εἴδαμε τὸν ἡγέτη τοῦ Ἑλληνικοῦ ποιμνίου κον Χριστόδουλο νὰ ἐπικαλῆται τὸν «διαπαιδαγωγητικό, ποιμαντι- κό, καὶ κοινωνικὰ ὠφέλιμο καὶ ἀπαραίτητο ρόλο τῆς Ἐκκλησίας». Θὰ ἤθελα λοιπὸν καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειρά μου νὰ συμβάλλω στὴν παρέμβαση αὐτὴ τοῦ ἀρχιεπισκόπου, παρουσιάζοντας ὡρισμένα ἄγνωστα στὸν πολὺ κόσμο ἀλλὰ ἐξόχως διαπαιδαγωγητικὰ (s.c) καὶ ψυχικῶς ὠφέλιμα κείμενα ἀπὸ τὴν «ἱερά» παράδοση γραμμένα ἀπὸ δύο ἐπιφανεῖς ἁγίους τοῦ ποιμνίου καὶ διακεκρι- μένους καθοδηγητὲς τῶν πιστῶν. Πρόκειται γιὰ τὸν ἅγιο Ἐφραὶμ τὸν Σύρο, ἑορτάζοντα τὴν 28 Ἰανουαρίου καὶ τὸν ἕναν ἀπὸ «τοὺς τρεῖς μεγίστους φω- στῆρας τῆς τρισηλίου θεότητος» καὶ προστάτη τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας (!) Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ἑορτάζοντα καὶ αὐτὸν τὴν 25η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἀρχίζουμε λοιπὸν ἀπὸ τὸν Ἐφραὶμ καὶ συγκεκριμένα θὰ παραθέσουμε ἐκλεκτὰ ἀπο- σπάσματα ἀπὸ τὸν 5ο τόμο τῶν ἁπάντων του, ποὺ ἐκδόθησαν ἀπὸ τὸν ἐπίσημο χριστι- ανικὸ ἐκδοτικὸ οἶκο «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», ἑδρεύοντα στὴν Θεσσαλονίκη. Ἂς παρακολουθήσουμε λοιπὸν τὶς νουθεσίες του ἀπὸ τὸν λόγο του μὲ τὸν ἐλπιδοφόρο τίτλο «Ὅτι δὲν πρέπει νὰ διασκεδάζουν οἱ Χριστιανοί» (σελ. 239 τοῦ τόμου). Διαβάζουμε λοι- πὸν (τὸ κείμενο εἶναι ἀπὸ τὴν μετάφραση τοῦ ἐκδότου): Σελ. 239: «Ὅτι βέβαια δὲν πρέπει νὰ διασκεδάζουν οἱ Χριστιανοί, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι, ἀκούγοντας ἀπὸ τὶς θεῖες Γραφές, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν Κύριο ποὺ λέει στὸ Εὐαγ- γέλιο μὲ ἀπειλὴ “Ἀλίμονο σ’ ἐσᾶς ποὺ τώρα γελᾶτε, διότι ἐκεῖ θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλά- ψετε”. Καὶ ἐπίσης λέει “Μὴ διασκεδάζετε διότι ὅλα αὐτὰ τὰ κάνουν οἱ εἰδωλολάτρες”». Σελ. 241: «Ὑπάρχουν, λέει, πολλοὶ ἄρχοντες, πολλοὶ σοφοὶ μὲ ἀνθρώπινα κριτήρια, πολλοὶ μὲ εὐγενικὴ καταγωγή, πολλοὶ εἰδήμονες, γραμματεῖς καὶ νομικοὶ καὶ διδάσκα- λοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι, ἐρημῖτες καὶ παρθένοι καὶ κοινοβιάτες καὶ γέροι καὶ νέοι. Ποιός ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς μπορεῖ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ταιριάζει στοὺς