Ï ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Βα βύ λει ος Αἰχ μα λω σί α Ἔ λε ος πιά, ρὲ πα τέ ρες, ἔ λε ος! Εἴ πα με γιὰ δι α πλο κές, εἴ παμε γιὰ κυ κλώ μα τα, εἴ πα με γιά… «ἀ δελ φό τη τες», εἴ πα με γιὰ με γιὰ κυ κλώ μα τα, εἴ πα με γιά… «ἀ δελ φό τη τες», εἴ πα με γιὰ μα τσα ραγ κι ές, ἴν τριγ κες καὶ ἀ βυσ σα λέ α πά θη, ἀλ λὰ ἐ σεῖς μα τσα ραγ κι ές, ἴν τριγ κες καὶ ἀ βυσ σα λέ α πά θη, ἀλ λὰ ἐ σεῖς πιὰ τὸ πα ραχ.σα τε! Καὶ φυ σι κὰ μὲ ἐκ θέ σα τε. Ἴ σως νὰ φταί ῃ καὶ τὸ πο λὺ ὑ πα κτι κὸ ποὺ κα τα να λώ νε τε τώ ρα τε λευ ταῖ α, γιὰ νὰ ἐ πι τύ χε τε προφα νῶς κα λύ τε ρη …αὐ το κά θαρ ση! Ἀλ λὰ μὲ τό σα ποὺ ἔ χε τε φά ει, τί νὰ σοῦ κά νῃ κι αὐ τό. Πα ρα θε ω ρή σα τε κα τά φω ρα τὸ «μέ τρον ἄ ρι στον» καὶ τὸ «μη δὲν ἄ γαν» τῶν σι χα μέ νων προ γό νων σας, ἀ πὸ τοὺς ὁ ποί ους ὁ μο λο γου μέ νως ἐ γὼ σᾶς ἀ πέ κο ψα. Σᾶς μά γε ψε ἡ «ντόλ τσε βί τα», ὅ πως λέ ει καὶ τὸ τρα γού δι, καὶ πέ σα τε μὲ τὰ μοῦ τρα στὶς ἱ ε ρο α τα σθα λί ες. Για χβέ μου, τί ἄλ λο θὰ «σκά σῃ» ἀ κό μα; Σὰν τὰ βα ρε λό τα τῆς Ἀ νά στα σης ἔρ χον ται οἱ ἀ πο κα λύ ψεις γιὰ τοὺς ρα σο φό ρους μου καὶ συ να κό λου θα οἱ σφα λιά ρες γιὰ τὸ σβέρ κο μου. Μὲ τὸ ζό ρι προ σπα θῶ μὲ δι ά φο ρα πα ρα μύ θια νὰ συγ κρα τή σω τὸ χρι στε πώ νυμο πλή ρω μα, γιὰ νὰ μὴν ξε ση κω θῇ καὶ σᾶς πά ρῃ στὸ κυ νή γι, ἴ σα με τὴ Βα βυ λῶ να. Ὄ χι, μὴν κά νε τε πα ρη χη τι κοὺς συ νειρ μοὺς μὲ τὸν Βα βύ λη (ἢ Ρα φα ήλ, ἢ Φω κᾶ, ἢ Ἀ να γνω στά κη, ἢ τέ ως κύ ριο τῆς κυ ρί ας Κο ὲν – ἥ μαρ τον, οὔ τε οἱ πορ το φο λᾶ δες δὲν εἶ ναι τό σο πο λυ ώ νυ μοι!). Δὲν μι λά ω μό νο γι’ αὐ τόν. Ἄλ λω στε «τὰ ρά σα δὲν κά νουν τὸν παπᾶ». Κά νουν ὅ μως τὸν πρά κτο ρα, ὡς φαί νε ται…Οὔ τε φυ σι κὰ μι λά ω μό νο γιὰ τὸ δί δυ μο Γι ο σά κη – Σταυ ρό που λου, ποὺ κα τέ λη ξε στὸ «φρέ σκο». Ὁ Γιαχβὲ τοὺς τι μώ ρη σε δί και α, ἐξ αἰ τί ας τῆς μα νί ας τους μὲ τὰ μια ρὰ ἀρ χαῖ α ἑλ λη νι κὰ μνη μεῖ α! Μι λά ω κι ἐμ μέ νω, σὲ ὅ, τι ἀ φο ρᾶ ἐ σᾶς, δε σπο τᾶ δες μου. Νὰ ἦ ταν μό νο οἱ οἰ κο νο μι κοὶ λό γοι τῆς γε νι κευ μέ νης δυ σφο ρί ας τοῦ κό σμου, πά ει στὸ δι ά τα νο! Εἶ ναι ὅ μως καὶ οἱ … «κω λι κοί» – ὄ χι βέ βαι α τοῦ νε φροῦ! Τί τὶς θέ λα τε, μω ρέ, τὶς μετα ξύ σας προ σω νυ μί ες «Σά σα», «Φω φώ», «Ντό ρο θυ», «Νταί ζη», «Καλ κού τω» καὶ τὰ τοια ῦτα; Δὲν φτά νει ποὺ προ κλη τι κὰ τὸ στό μα σας χι λι ο μα σά ει, τὸ πορ το φό λι σας τιγ κά ρει καὶ ὁ ἀ φε δρών σας ρου φά ει, τὸ ρί ξα τε καὶ στὴν πλά κα δι α σκε δά ζοντας μὲ τὶς ἰ δι ορ ρυθ μί ες σας; Ἀν τι λαμ βά νε στε τὴ ζη μιὰ ποὺ μοῦ κά νε τε; Μὲ τί μοῦ τρα τώ ρα θὰ ξα να κρά ξω ἐ γὼ τοὺς τρι σκα τά ρα τους ἀρ χαί ους προ γόνους σας ὡς ὁ μο φυ λό φι λους; Μὲ τί μοῦ τρα θὰ ξα να που λή σω χρι στι α νι κὴ ἠ θι κὴ στοὺς Ρω μιούς; Πῶς νο μί ζε τε ὅ τι θὰ ἀν τι δρά σουν στὶς προ σκλή σεις σας νὰ σᾶς ἐμ πι στευ τοῦν τὰ παι διά τους, δε δο μέ νου ὅ τι πολ λοὶ ἐξ ὑ μῶν …«τυ λί γε τε τὸ ποῦ ρο»; Μὲ τί μοῦ τρα θὰ ζη τή σου με στὸ μέλ λον τὸν «ὀ βο λόν» τους γιὰ τὰ θε ά ρε στα ἔρ γα μας; Πῶς θὰ ὁ λο κλη ρω θῇ τὸ προ αι ώ νιο σχέ διο τῆς και νῆς κτί σε ως τοῦ Θε ού λη, τοῦ ὁ ποί ου ἐ γὼ τυγ χά νω δι εκ πε ραι ω τὴς κι ἐ σεῖς –ὑ πο τί θε ται– ἀ κά μα τοι ἐ κτε λεστές; Ἀ φή στε καὶ τὸ ἄλ λο: Ὁ σο νού πω, ἔ τσι ποὺ πᾶ νε τὰ πράγ μα τα, θὰ κυ ρω θῇ καὶ ἀ πὸ τὸ Ρω μαί ι κο τὸ Εὐ ρω πα ϊ κὸ Σύν ταγ μα. Φαν τά ζο μαι νὰ ἀν τι λαμ βά νε στε τί ση μαί νει αὐ τό, ἔ; Ὅ τι μα κρο πρό θε σμα θὰ πρέ πει νὰ μα ζέ ψου με τὰ θε ο κρα τι κά μας μπο γα λά κια καὶ νὰ «κό ψου με ρό δα μυ ρω μέ να» ἀ πὸ τὴν Εὐ ρώ πη. Γι’ αὐ τό σᾶς λέ ω, ἀ δελ φοὶ –καὶ ἀ δελ φές–, σο βα ρευ τῆ τε, με τα νοήστε, κα τὰ δό κη σιν φυ σι κά, καὶ ἀ να σκουμ πω θῆ τε νὰ κρα τή σου με τὸν ἀν δρα πο δώ δη ὄ χλο (τὸ ποί μνιο δη λα δή) μὲ τὸ μέ ρος μας, μπὰς καὶ γλυ τώ σου με τε λι κὰ ἀ πὸ τὸ ἀ δυ σώ πη το καὶ ἀ νε λέ η το Σά ρω θρον