Ï... ΠΟΛΥΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ Ï ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ ΟΜΗΡΟΣ τὸν «Ὀρ θό δο ξο Τύ πο», φύλ λο 1569, τῆς ἑ βδο μα δια ίας ἔκ δο σης τῆς Πανελ λη νί ου Ὀρ θο δό ξου Ἑ νώ σε ως (Π.Ο.Ε.) δι α βά σα με ἕ να ἐν δι α φέ ρον ἄρ θρο, χα ρα κτη ρι στι κὸ τῶν ἐκ κλη σι α στι κῶν τά σε ων (γρά φτη κε ἀ πὸ τὸν θε ο λό γο κ. Μι χά λη Ε. Μι χα η λί δη). Στὸ ἐν λό γῳ κεί με νο, ποὺ ὁ τίτλος του κα τέ χει μί α θέ ση στὸ ἐ ξώ φυλ λο, συγ κρί νε ται κα τὰ κά ποι ο τρό πο ὁ Ὅ μη ρος μὲ τὸν Δαυίδ, ἐ νῷ ὁ τίτ λος του «Τὸ Ψαλ τή ριον τοῦ Δαυίδ - Τὸ πιὸ ἀ γα πη μέ νο βιβλί ο» προ δι κά ζει τὸ ἀ πο τέ λε σμα τῆς σύγ κρι σης, πρὶν κἄν δι α βά σου με τὸ κεί με νο. Τὸ ἄρ θρο ξε κι νᾷ μὲ ἐ παί νους γιὰ τοὺς δύ ο ποι η τές, ρί χνον τας στά χτη στὰ μά τια γιὰ τὸ τί πρό κει ται νὰ ἐ πα κο λου θή σῃ: «Ὅ μη ρος καὶ Δα υίδ. Δύ ο με γά λοι ποι η τές. Δυ ὸ ψη λο φτέ ρου γοι ἀ ε τοὶ τοῦ πνεύ μα τος. Δύ ο ἀ νε πα νά λη πτοι τε χνο πλά στες. Δύ ο στι χουρ γοὶ καὶ ἀ οι δοί. Δυ ὸ γλυ κό λα λα ἀ η δό νια ποὺ τέρ πουν καὶ γο η τεύ ουν. Δύ ο πα τέ ρες καὶ πη γὲς τῆς ποι η τι κῆς τέ χνης…». Λί γο με τὰ τὴν εὐ γε νι κὴ αὐ τὴ σύγ κρι ση ὁ θε ο λό γος ἀρ θρο γρά φος δὲν ἀν τέ χει ἄλ λο τὴν προ σποί η ση καὶ ξε σπά ει, ἀ πο κα λύ πτον τας τὴν πραγ μα τι κή του στά ση ἔ ναν τι τῶν δύ ο ποι η τῶν (σημ. οὐ σι α στι κὰ ἕ νας εἶ ναι, δι ό τι Δαυὶδ δὲν ὑ πῆρ ξε πο τέ). «Κι αὐ τὰ βέ βαι α, μὲ μιὰ πρό χει ρη σύγ κρι ση τῶν δύ ο ποι η τῶν καὶ τῶν ἡ ρώ ων τους. Βαθύ τε ρη ὡ στό σο με λέ τη τῶν ἔρ γων τους δεί χνει μί α ἀ πό στα ση, ποὺ μο νά χα ἡ Θεί α ἀ πο κά λυ ψη μπο ρεῖ νὰ γε φυ ρώ σῃ. Για τί, ἐ νῷ ὁ ἕ νας κι νεῖ ται στὸ σκο τει νὸ χῶ ρο τῆς εἰ δω λο λα τρί ας, τῆς ὀ νει ρο φαν τα σί ας καὶ τῆς θε ο γο νί ας –ἂν ἐ ξαι ρέ σῃ κα νεὶς τὴν ἱ στο ρι κό τη τα τοῦ Τρω ι κοῦ πο λέ μου καὶ τῶν ἡ ρώ ων του– ὁ ἄλ λος μὲ τοὺς ποι η τικοὺς καὶ αἰ ώ νιους ψαλ μούς του βι ώ νει ἀ δι ά λει πτα τὸ φῶς τῆς πα ρου σί ας τοῦ Πάνσο φου Δη μι ουρ γοῦ καὶ μό νου ἀ λη θι νοῦ Θε οῦ...» Πράγ μα τι σὲ αὐ τὸ τὸ χω ρί ο ἡ θέ ση τῆς Ὀρ θο δο ξί ας ἔ ναν τι τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ ἀρ χί ζει νὰ ἀ πο κα λύ πτε ται: Γί νεται λό γος γιὰ σκο τει νὸ χῶ ρο καὶ γιὰ Ὁμηρικὴ εἰδωλολατρία καὶ ὀνειροφαντασία· καὶ παράλληλα ὕμνος στὸ Γιαχβὲ. Παρακάτω τὸ ἄρ θρο γί νε ται πε ρισ σό τε ρο αἰχ μη ρὸ ἔ ναν τι τοῦ Ὁ μή ρου: « “Πα τέρας” τῆς ποί η σης ὁ Ὅ μη ρος –ἔ στω κι ἂν ἔ ζη σε 200 χρό νια με τὰ τὸν Δαυίδ– ἀλλὰ ποι η τὴς καὶ ψαλ μῳ δὸς τῆς θρη σκευ τι κῆς πί στης καὶ τῆς Ἐκ κλη σί ας ὁ γιὸς τοῦ Ἰ εσ σαί. Πο λυ χα ρι σμα τοῦ χος ὁ Δαυίδ. Σπά νια προ σω πι κό τη τα στὴν παγ κό σμια Ἱ στο ρί α. Βα σι λιᾶς, προ φή της, ποι η τὴς καὶ μου σι κός...». Θὰ ἤ θε λα νὰ μᾶς ποῦν οἱ ὀρ θό δο ξοι τῆς Ἑλ λά δος, γιὰ ποι ό λό γο το πο θε τοῦν τὴν πα τε ρι κό τη τα τῆς ποί η σης τοῦ Ὁ μή ρου ἐν τὸς εἰ σα γω γι κῶν. Ἐ πί σης νὰ μᾶς ἀ παν τήσουν ἀ πὸ ποῦ προ κύ πτει ὅ τι ὁ Δαυὶδ ἔ ζη σε 200 χρό νια πρὶν τὸν Ὅ μη ρο. Ὁ Δαυίδ; Ποι ός Δαυίδ; Μὰ ἑ κα τον τά δες με λέ τες ἔ χουν δη μο σι ευ θῇ πε ρὶ τῆς ὑ πάρ ξε ως τοῦ Ὁ μή ρου καὶ τῶν προ σώ πων ποὺ ἐξιστο ρεῖ, ἐ πι πλέ ον ἔ χει σω θῆ ἡ προ το μὴ τοῦ ποι η τοῦ, ξέ ρου με δη λα δὴ πῶς ἦ ταν καὶ τὸ μό νο ποὺ μέ νει με τέ ω ρο εἶ ναι ὁ ἀ κρι βὴς τό πος κα τα γω γῆς του. Σὲ ἄλ λες πά λι θε ω ρί ες ἀ να πτύσ σε ται ἰ σχυ ρό τα τη ἐ πι χει ρη μα το λο γί α, ποὺ ταυ τίζει τὸν Ὅ μη ρο μὲ τὸν Ὀ δυσ σέ α. Ἀν τι θέ τως ἡ ὕ παρ ξη τοῦ Δαυὶδ δὲν ἀ πο δει κνύ ε ται