Ï... ΠΟΛΥΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ Ï ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ ΟΜΗΡΟΣ τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», φύλλο 1569, τῆς ἑβδομαδιαίας ἔκδοσης τῆς Πα- νελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως (Π.Ο.Ε.) διαβάσαμε ἕνα ἐνδιαφέρον ἄρθρο, χαρακτηριστικὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν τάσεων (γράφτηκε ἀπὸ τὸν θεολόγο κ. Μιχάλη Ε. Μιχαηλίδη). Στὸ ἐν λόγῳ κείμενο, ποὺ ὁ τίτλος του κατέχει μία θέση στὸ ἐξώφυλλο, συγκρίνεται κατὰ κάποιο τρόπο ὁ Ὅμηρος μὲ τὸν Δαυίδ, ἐνῷ ὁ τίτλος του «Τὸ Ψαλτήριον τοῦ Δαυίδ - Τὸ πιὸ ἀγαπημένο βι- βλίο» προδικάζει τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σύγκρισης, πρὶν κἄν διαβάσουμε τὸ κείμενο. Τὸ ἄρθρο ξεκινᾷ μὲ ἐπαίνους γιὰ τοὺς δύο ποιητές, ρίχνοντας στάχτη στὰ μάτια γιὰ τὸ τί πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσῃ: «Ὅμηρος καὶ Δαυίδ. Δύο μεγάλοι ποιητές. Δυὸ ψηλοφτέρουγοι ἀετοὶ τοῦ πνεύματος. Δύο ἀνεπανάληπτοι τεχνοπλάστες. Δύο στιχουργοὶ καὶ ἀοιδοί. Δυὸ γλυκόλαλα ἀηδόνια ποὺ τέρπουν καὶ γοητεύουν. Δύο πατέρες καὶ πηγὲς τῆς ποιητικῆς τέχνης…». Λίγο μετὰ τὴν εὐγενικὴ αὐτὴ σύγκριση ὁ θεολόγος ἀρθρογράφος δὲν ἀντέχει ἄλλο τὴν προσποίηση καὶ ξεσπάει, ἀποκαλύπτοντας τὴν πραγματική του στάση ἔναντι τῶν δύο ποιητῶν (σημ. οὐσιαστικὰ ἕνας εἶναι, διότι Δαυὶδ δὲν ὑπῆρξε ποτέ). «Κι αὐτὰ βέβαια, μὲ μιὰ πρόχειρη σύγκριση τῶν δύο ποιητῶν καὶ τῶν ἡρώων τους. Βα- θύτερη ὡστόσο μελέτη τῶν ἔργων τους δείχνει μία ἀπόσταση, ποὺ μονάχα ἡ Θεία ἀποκάλυψη μπορεῖ νὰ γεφυρώσῃ. Γιατί, ἐνῷ ὁ ἕνας κινεῖται στὸ σκοτεινὸ χῶρο τῆς εἰδωλολατρίας, τῆς ὀνειροφαντασίας καὶ τῆς θεογονίας –ἂν ἐξαιρέσῃ κανεὶς τὴν ἱστορικότητα τοῦ Τρωικοῦ πολέμου καὶ τῶν ἡρώων του– ὁ ἄλλος μὲ τοὺς ποιητι- κοὺς καὶ αἰώνιους ψαλμούς του βιώνει ἀδιάλειπτα τὸ φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Πάν- σοφου Δημιουργοῦ καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ...» Πράγματι σὲ αὐτὸ τὸ χωρίο ἡ θέση τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀρχίζει νὰ ἀποκαλύπτεται: Γίνε- ται λόγος γιὰ σκοτεινὸ χῶρο καὶ γιὰ Ὁμηρικὴ εἰδωλολατρία καὶ ὀνειροφαντασία· καὶ παράλληλα ὕμνος στὸ Γιαχβὲ. Παρακάτω τὸ ἄρθρο γίνεται περισσότερο αἰχμηρὸ ἔναντι τοῦ Ὁμήρου: « “Πατέ- ρας” τῆς ποίησης ὁ Ὅμηρος –ἔστω κι ἂν ἔζησε 200 χρόνια μετὰ τὸν Δαυίδ– ἀλλὰ ποιητὴς καὶ ψαλμῳδὸς τῆς θρησκευτικῆς πίστης καὶ τῆς Ἐκκλησίας ὁ γιὸς τοῦ Ἰεσσαί. Πολυχαρισματοῦχος ὁ Δαυίδ. Σπάνια προσωπικότητα στὴν παγκόσμια Ἱστορία. Βασιλιᾶς, προφήτης, ποιητὴς καὶ μουσικός...». Θὰ ἤθελα νὰ μᾶς ποῦν οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Ἑλλάδος, γιὰ ποιό λόγο τοποθετοῦν τὴν πατερικότητα τῆς ποίησης τοῦ Ὁμήρου ἐντὸς εἰσαγωγικῶν. Ἐπίσης νὰ μᾶς ἀπαντή- σουν ἀπὸ ποῦ προκύπτει ὅτι ὁ Δαυὶδ ἔζησε 200 χρόνια πρὶν τὸν Ὅμηρο. Ὁ Δαυίδ; Ποιός Δαυίδ; Μὰ ἑκατοντάδες μελέτες ἔχουν δημοσιευθῇ περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ὁμήρου καὶ τῶν προσώπων ποὺ ἐξιστορεῖ, ἐπιπλέον ἔχει σωθῆ ἡ προτομὴ τοῦ ποιητοῦ, ξέρουμε δηλαδὴ πῶς ἦταν καὶ τὸ μόνο ποὺ μένει μετέωρο εἶναι ὁ ἀκριβὴς τόπος καταγωγῆς του. Σὲ ἄλλες πάλι θεωρίες ἀναπτύσσεται ἰσχυρότατη ἐπιχειρηματολογία, ποὺ ταυτί- ζει τὸν Ὅμηρο μὲ τὸν Ὀδυσσέα. Ἀντιθέτως ἡ ὕπαρξη τοῦ Δαυὶδ δὲν ἀποδεικνύεται