ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΡΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Ï ΔΙΑΦΑΙΝΟΜΕΝΟΣ ΟΡΙΖΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ἱστορικὸς δρόμος ποὺ διέδραμε τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος ἀπὸ τὸ 1845 ἔ- φθασε σήμερα στὸ τέλος του. Πράγματι ἡ ἰδεολογικο-πολιτικὴ πορεία του, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τοὺς ἑλληνίζοντες προεπαναστατικοὺς διαφωτι- στὲς καὶ ὡδήγησε τὸ 1821 στὴν γέννηση ἑνὸς κράτους μὲ σαφῆ συνείδη- ση ὅτι ἀποτελεῖ ἀναβίωση τῆς Ἑλλάδος (τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, διότι μετὰ τὸν βί- αιο ἐκχριστιανισμὸ τῶν Ἑλλήνων στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπῆρξε ἔκτοτε καμμιὰ «ἄλλη» Ἑλλάδα), μετὰ 20 χρόνια κρατικῆς ὕπαρξης ἐξετράπη σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς του πρὸς τὴν Χριστιανοβυζαντινορρωμιοσύνη, μιὰ ἐθνικὴ συνεί- δηση τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ συνείδηση: Τὸ ἔθνος ἔγινε ἐπίσημα –ἰ- δεολογικά, θεσμικὰ καὶ ἐκπαιδευτικά– ὀρθόδοξο καὶ τὸ κράτος ἐπίδοξος ἀναβιω- τὴς τοῦ Βυζαντίου. Ἡ «ἀπρογραμμάτιστη» αὐτὴ ἐκτροπὴ προκάλεσε ἀνεπανόρθω- τες καταστροφές, ποὺ ἱστορικὰ ἐκφράστηκαν μὲ τὴν ἀμετάκλητη γεωγραφικὴ συρ- ρίκνωση, πολιτικὰ μὲ τὴν ἀδιάκοπη ἐσωτερικὴ διάβρωση, πνευματικὰ μὲ τὴν πο- λιτισμικὴ στειρότητα καὶ ψυχολογικὰ μὲ τὴν τέλεια ἔκπτωση τῆς συνειδήσεως, μέ- χρι τοῦ σημείου νὰ ἀποτελοῦμε οἱ Νεοέλληνες τοὺς παγκόσμιους πρωταθλητὲς τῆς οἰκονομικῆς διαφθορᾶς, τῆς πολιτικῆς σήψης καὶ τῆς κοινωνικῆς παραλυσίας. Οἱ ἀτομικὲς ἐξαιρέσεις, ποὺ ὑπάρχουν σὲ κάθε κανόνα, ἀποτελοῦν πάντοτε περιπτώ- σεις προσώπων, ποὺ ὅλα χαρακτηρίζονται ἢ ἀπὸ τὴν ἐκτὸς τοῦ Ρωμαίικου Κράτους δημιουργικὴ δραστηριοποίησή τους ἢ ἀπὸ τὴν ἀνταρσία τους κατὰ τοῦ ἐπίσημου ἑλληνοχριστιανικοῦ ἰδεολογικοῦ πλαισίου καὶ τὴν ταυτόχρονη στροφή τους πρὸς τὴν (προχριστιανική) Ἑλληνικότητα. (Μποροῦμε ἐδῶ νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ πλεῖ- στοι, ἂν ὄχι ὅλοι, αὐτοὶ οἱ «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» τοῦ νεοελληνικοῦ πνευματι- κοῦ καὶ ἐθνικοῦ προβληματισμοῦ εἶχαν «κακὸ τέλος» μέσα στὴ Ρωμαίικη πνευματι- κὴ εἱρκτή: εἴτε περιθωριοποιήθηκαν εἴτε αὐτοκτόνησαν ψυχικὰ ἢ βιολογικά.) * * * ήμερα γιὰ πρώτη φορὰ ὅλοι πιὰ καταλαβαίνουν (ἔστω σὲ διαφορετικὸ βαθμὸ συνειδητότητας ἕκαστος) ὅτι ὁ ἱστορικὸς δρόμος τῆς Χριστιανο- βυζαντινορρωμιοσύνης δὲν μπορεῖ νὰ συνεχισθῇ· ἄν καὶ τὸ κομβικὸ αὐ- τὸ σημεῖο στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ ζοῦμε σήμερα, δὲν ἔχει ἀ- κόμη ἀναδειχθῆ σὲ «σταυροδρόμι ζωῆς ἢ θανάτου» – ἤ, ἂν κάποιοι ποὺ τὸ κατάλα- βαν, μᾶλλον τὸ «σπεκουλάρουν», ὡς μοιραῖοι «σκυταλοδρόμοι» τοῦ βάρους τῆς ἀ- διάλειπτης ἐθνικῆς παρακμῆς ποὺ προαναφέραμε, ὡστόσο εἶναι κάτι ποὺ δὲν «ἀπω- θεῖται» μὲ τίποτε. Ὅσοι φαντάζονται ὅτι ἡ «Ἑλλάδα» ποὺ ζούσαμε μέχρι τὸ 2004 μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα ποὺ θὰ ὑπάρχῃ καὶ μετὰ τὸ 2005 καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴ συντηρήσουν ὡς τέτοια βρίσκονται ἐξ ὁλοκλήρου ἐκτὸς ἐποχῆς καὶ ἐκτὸς πραγμα- τικότητας. Ὁλόκληρη ἡ Χριστιανοβυζαντινορρωμιοσύνη σ’ ὅλες τὶς ἐκφράσεις της δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἱστορικὸ ἀπολίθωμα, ἕνα ἄταφο ἰδεολογικὰ πτῶμα, ἕνας τρό- πος ἀντιλήψεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου ποὺ χτίστηκε πίσω ἀπὸ ἕνα προπέτα-