ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἡ ὁμοφυλοφιλία στὴν ἀρχαιότητα καὶ στὸ Χριστιανισμὸ Κύριε διευθυντά, Ὡς γνωστόν, τὴν ἄνοιξη τοῦ 2003 στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τοὺς παπα-Γιώργη Μεταλληνὸ καὶ παπα-Θεόδωρο Ζήση συνέδριο «κατὰ τῆς Νεοειδωλολατρίας». (Εἶναι τὸ «συνέδριο» ὅπου ζητήθηκε ἡ αὐτεπάγγελτη δίωξη τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ τὸν εἰσαγγελέα.) Ἔτσι ὠνόμασαν οἱ ρασοφόροι τὴν στροφὴ τῶν Νεοελλήνων πρὸς τὶς ρίζες τους –μετὰ ἀπὸ 1700 χρόνια πνευματικοῦ ἁλυσοδέματος καὶ ἰδεολογικῆς σκλαβιᾶς. Στὸ συνέδριο αὐτὸ –τοῦ ὁποίου ἡ ὀρθότερη ὀνομασία θὰ ἦταν «κατὰ τοῦ Ἐπανελληνισμοῦ τῶν Ἑλλήνων»– καθυβρίστηκε ξεδιάντροπα ἡ ἀρχαιοελληνικὴ κοινωνία ὡς παράδεισος διαστροφῆς καὶ κιναιδισμοῦ καὶ συκοφαντήθηκε συλλήβδην ἡ Ἑλληνικὴ Θρησκεία μὲ τὴν Ἀφροδίτη νὰ ἀποκαλῆται πόρνη καὶ τὸν Δία αἱμομίκτη καὶ βιαστή. Δὲν ξέρουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅτι στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλοῦν ποτὲ γιὰ σκοινί; Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρξαν θεσπισμένοι νόμοι «κατὰ τῆς ἑταιρήσεως», δηλαδὴ κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγόρευαν στοὺς ὁμοφυλόφιλους τὴν κατοχὴ ὁποιουδήποτε δημόσιου ἀξιώματος καὶ ἐπέβαλλαν στέρηση πολιτικῶν δικαιωμάτων καὶ ἀπαγόρευση ἐμφάνισης σὲ δημόσιο χῶρο (ἀγορά, θέατρο καὶ στάδια)· μάλιστα ὁ παραβάτης αὐτῶν τῶν θεσπισμένων νόμων ἀντιμετώπιζε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου (τὰ πλήρη κείμενα τῶν νόμων βλ. στὸ «Δαυλό», τεύχη 47, 98, 116-117, 157). Ὁ Ἀριστοφάνης τοὺς ἀποκαλεῖ «εὐρύπρωκτους» καὶ «λακκάστας» στὶς «Θεσμοφοριάζουσές» του καὶ διασύρει τὸν Ἀγάθωνα γιὰ τὰ θηλυπρεπῆ του ἤθη. Στὸν «Ἐρωτικό» τοῦ Πλουτάρχου πληροφορούμαστε πώς: «Τὰ λόγια τοῦ Σοφοκλέους γιὰ αὐτὰ τὰ πλάσματα (ὁμοφυλόφιλους) εἶναι ἀπολύτως σωστά, χαίρονται ὅσοι δὲν ἔχουν τέτοιους φίλους καὶ ὅσοι ἔχουν θέλουν νὰ γλιτώσουν ἀπὸ δαύτους». Τέλος στὸ ἔργο τοῦ Αἰσχίνη «Λόγος κατὰ Τιμάρχου» πληροφορούμαστε πὼς ὁ Τίμαρχος μηνύει τὸν ρήτορα Αἰσχίνη γιὰ κάποια ὑπόθεση. Ὁ Αἰσχίνης, ποὺ θὰ καταδικαζόταν, ἔκανε κάτι παράδοξο· μετέτρεψε τὴν ὑπεράσπισή του σὲ ἕναν ἀγῶνα ἀπόδειξης ὅτι ὁ Τίμαρχος ἦταν ὁμοφυλόφιλος, κάτι ποὺ ἐπέτυχε. Ἀποτέλεσμα; Ἡ μήνυση θεωρήθηκε ἄκυρη, ὁ Τίμαρχος στερήθηκε τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων καὶ αὐτοκτόνησε ἀπὸ ντροπή, ἀφοῦ ἡ «ἰδιαιτερότητά» του αὐτὴ ἔγινε γνωστή. Δὲν περιμένω νὰ αὐτοκτονήσῃ κανεὶς ἱερωμένος, μὰ οὔτε κἄν νὰ παραιτηθῇ. Ἁπλᾶ ἂς σκεφτοῦν οἱ θρησκόληπτοι γονεῖς, πόσο καθαρὰ εἶναι τὰ χέρια, ποὺ βάζουν τὰ ἄβουλα παιδάκια τους νὰ φιλοῦν. Μὲ τιμὴ Βασίλης Δ. Παπαγεωργίου Φοιτητής, Κυψέλη ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΤΟΥ ê. ΚΑΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΑΧΕΝ Κύριον Κάρολον Παπούλιαν Πρόεδρον Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Προεδρικὸ Μέγαρο, Ἀθήνα. Κοινοποίηση: Περιοδικὸ «Δαυλός», Ἀθήνα. Ντύσσελντορφ, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 20.03.2005. Κύριε Πρόεδρε, Παίρνω τὸ θάρρος νὰ σοῦ γράψω, ὡς ἐνοίκου πιὰ τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου, ἀντλῶντας τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι γνωρισθήκαμε πρὶν περίπου μισὸ αἰῶνα στὸ Πολυτεχνεῖο τοῦ Ἄαχεν, ὅπου παίζαμε μαζὶ τόσο ποδόσφαιρο ὅσο καὶ μπάσκετ, τὴν ἐποχὴ ποὺ ‣