ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἡ ὁμοφυλοφιλία στὴν ἀρχαιότητα καὶ στὸ Χριστιανισμὸ Κύριε διευθυντά, Ὡς γνωστόν, τὴν ἄνοιξη τοῦ 2003 στὸ Ἀρι- στοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης πραγμα- τοποιήθηκε ἀπὸ τοὺς παπα-Γιώργη Μεταλληνὸ καὶ παπα-Θεόδωρο Ζήση συνέδριο «κατὰ τῆς Νεοειδωλολατρίας». (Εἶναι τὸ «συνέδριο» ὅπου ζητήθηκε ἡ αὐτεπάγγελτη δίωξη τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ τὸν εἰσαγγελέα.) Ἔτσι ὠνόμασαν οἱ ρασο- φόροι τὴν στροφὴ τῶν Νεοελλήνων πρὸς τὶς ρί- ζες τους –μετὰ ἀπὸ 1700 χρόνια πνευματικοῦ ἁ- λυσοδέματος καὶ ἰδεολογικῆς σκλαβιᾶς. Στὸ συ- νέδριο αὐτὸ –τοῦ ὁποίου ἡ ὀρθότερη ὀνομασία θὰ ἦταν «κατὰ τοῦ Ἐπανελληνισμοῦ τῶν Ἑλλή- νων»– καθυβρίστηκε ξεδιάντροπα ἡ ἀρχαιοελλη- νικὴ κοινωνία ὡς παράδεισος διαστροφῆς καὶ κι- ναιδισμοῦ καὶ συκοφαντήθηκε συλλήβδην ἡ Ἑλ- ληνικὴ Θρησκεία μὲ τὴν Ἀφροδίτη νὰ ἀποκαλῆ- ται πόρνη καὶ τὸν Δία αἱμομίκτη καὶ βιαστή. Δὲν ξέρουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅτι στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλοῦν ποτὲ γιὰ σκοινί; Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρξαν θεσπισμένοι νό- μοι «κατὰ τῆς ἑταιρήσεως», δηλαδὴ κατὰ τῆς ὁ- μοφυλοφιλίας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγόρευαν στοὺς ὁμο- φυλόφιλους τὴν κατοχὴ ὁποιουδήποτε δημόσιου ἀξιώματος καὶ ἐπέβαλλαν στέρηση πολιτικῶν δι- καιωμάτων καὶ ἀπαγόρευση ἐμφάνισης σὲ δημό- σιο χῶρο (ἀγορά, θέατρο καὶ στάδια)· μάλιστα ὁ παραβάτης αὐτῶν τῶν θεσπισμένων νόμων ἀν- τιμετώπιζε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου (τὰ πλήρη κείμενα τῶν νόμων βλ. στὸ «Δαυλό», τεύχη 47, 98, 116-117, 157). Ὁ Ἀριστοφάνης τοὺς ἀποκα- λεῖ «εὐρύπρωκτους» καὶ «λακκάστας» στὶς «Θε- σμοφοριάζουσές» του καὶ διασύρει τὸν Ἀγάθω- να γιὰ τὰ θηλυπρεπῆ του ἤθη. Στὸν «Ἐρωτικό» τοῦ Πλουτάρχου πληροφορούμαστε πώς: «Τὰ λό- για τοῦ Σοφοκλέους γιὰ αὐτὰ τὰ πλάσματα (ὁ- μοφυλόφιλους) εἶναι ἀπολύτως σωστά, χαίρον- ται ὅσοι δὲν ἔχουν τέτοιους φίλους καὶ ὅσοι ἔ- χουν θέλουν νὰ γλιτώσουν ἀπὸ δαύτους». Τέ- λος στὸ ἔργο τοῦ Αἰσχίνη «Λόγος κατὰ Τιμάρ- χου» πληροφορούμαστε πὼς ὁ Τίμαρχος μηνύει τὸν ρήτορα Αἰσχίνη γιὰ κάποια ὑπόθεση. Ὁ Αἰ- σχίνης, ποὺ θὰ καταδικαζόταν, ἔκανε κάτι πα- ράδοξο· μετέτρεψε τὴν ὑπεράσπισή του σὲ ἕναν ἀγῶνα ἀπόδειξης ὅτι ὁ Τίμαρχος ἦταν ὁμοφυ- λόφιλος, κάτι ποὺ ἐπέτυχε. Ἀποτέλεσμα; Ἡ μή- νυση θεωρήθηκε ἄκυρη, ὁ Τίμαρχος στερήθηκε τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων καὶ αὐτοκτόνη- σε ἀπὸ ντροπή, ἀφοῦ ἡ «ἰδιαιτερότητά» του αὐ- τὴ ἔγινε γνωστή. Δὲν περιμένω νὰ αὐτοκτονήσῃ κανεὶς ἱερω- μένος, μὰ οὔτε κἄν νὰ παραιτηθῇ. Ἁπλᾶ ἂς σκε- φτοῦν οἱ θρησκόληπτοι γονεῖς, πόσο καθαρὰ εἶ- ναι τὰ χέρια, ποὺ βάζουν τὰ ἄβουλα παιδάκια τους νὰ φιλοῦν. Μὲ τιμὴ Βασίλης Δ. Παπαγεωργίου Φοιτητής, Κυψέλη ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΤΟΥ ê. ΚΑΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΑΧΕΝ Κύριον Κάρολον Παπούλιαν Πρόεδρον Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Προεδρικὸ Μέγαρο, Ἀθήνα. Κοινοποίηση: Περιοδικὸ «Δαυλός», Ἀθήνα. Ντύσσελντορφ, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 20.03.2005. Κύριε Πρόεδρε, Παίρνω τὸ θάρρος νὰ σοῦ γράψω, ὡς ἐνοίκου πιὰ τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου, ἀντλῶντας τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι γνωρισθήκαμε πρὶν περίπου μισὸ αἰῶνα στὸ Πολυ- τεχνεῖο τοῦ Ἄαχεν, ὅπου παίζαμε μαζὶ τόσο ποδόσφαιρο ὅσο καὶ μπάσκετ, τὴν ἐποχὴ ποὺ ‣