Τὸ πα ρελ θόν, παρόν καὶ μέλ λον της «Σῶ μα κα λῶς πρὸς εὐ ε ξί αν κε κρα μέ νον οὔ τ’ ἐ σθῆ τος οὔ τε τρο φῆς δεῖ ται» (Πλού ταρ χος) ἶ ναι δυ να τόν; Μπο ρεῖ νὰ ὑ πῆρ χε καὶ βέ βαι α νὰ ὑ πάρ χῃ («οὐ δὲν και νὸν ἀλ λὰ τῶν πάν των γε γο νό των»: Πορ φύ ριος) πλή ρης ἀ σι τί α ἢ τοὐ λά χι στον μό νι μη ὀ λι γο σι τί α; Καὶ ἐ ξη γοῦ μαι: ἀ σι τί α = μὴ λήψη τρο φῆς αὐ το βού λως (ἢ ἀ πὸ ἔλ λει ψη)· ὀ λι γό σι τος = ὁ τρώ γων ἠ θε λη μέ να ὀ λί γον ἢ ἐ λά χι στα. Καὶ μπο ρεῖ νὰ ζῇ κα νεὶς χρό νια χω ρὶς τρο φὴ ἢ μὲ ἐ λά χι στη; Καί, ἂν ὑ πάρ χῃ, εἶ ναι «θαῦ μα», «μα γεί α»-κόλ πο ἢ κά τι ἔλλογο ἤ τοι φυ σι κό; ΟΙ ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Τὸν 20ὸν αἰ. δη μο σι εύ θη καν δύ ο, ἀ π’ ὅ,τι γνω ρί ζω, πε ρι πτώσεις πλή ρους ἀ σι τί ας.  Ἡ πε ρί πτω ση Neumann. Ἡ χω ρι κὴ ἀ πὸ τὸ Konnorsreuth τῆς Βαυ α ρί ας ἀ πὸ τὸ 1923, ὅ ταν ἦ ταν 25 ἐ τῶν, ἀ πα σχό λη σε/προ βλη μά τι σε τοὺς ἰ α τρι κοὺς κύ κλους τῆς Εὐ ρώ πης: Στα μά τη σε νὰ τρώ ῃ τε λεί ως με τὰ τὴν αὐ το θε ρα πεί α της ἀ πὸ τύ φλω ση, με τὰ ἀ πὸ δυ στύ χη μα. Τὸ 1926 ὁ δρ Fr. Gerlik,1 ἀ φοῦ τὴν ἐ ξέ τα σε κλι νι κῶς ἀλ λὰ καὶ μὲ ἀ κτι νο σκο πή σεις, δι ε πί στω σε ὅ τι τὸ στο μά χι της ἦ ταν πλέ ον ὑ πο τυ πῶ δες καὶ δὲν ἀ φώ δευ ε. [Σημ.: Ἄλ λα στοι χεῖ α δὲν ἔ χω.] Ὡς θε οῦ σα κα θο λι κή, δι ε τεί νε το ὅ τι ἡ χά ρις τοῦ Για χβὲ μέ σῳ τῆς ὄ στιας τὴν ἔ τρε φε. Ἐ πί ση μη ἐ ξή γη ση δὲν ἐ δό θη.  Ἡ ἄ ση μη Ἰν δὴ Giri Bala. Στὸ χω ριὸ Biar τῆς Βεγ γά λης ὁ πε ρί γυ ρός της ἰ σχυ ρί ζε ται ὅ τι δὲν κοι μᾶ ται, δὲν τρώ ει, δὲν πί νει τί πο τα. Δὲν ἀ να φέ ρε ται ἐ ξέ τα ση ἀ πὸ για τρούς.2 Ἡ ἐ ξή γη σή της; Παίρ νει ἐ νέρ γεια ἀ πὸ ἥ λιο/ἀτ μό σφαι ρα μέ σῳ τοῦ 5ου chakra < κύ κλου τοῦ λαι μοῦ κα τὰ τὴν ἀ να πνο ή.3 Στὰ 12 χρό νια της, ἐ πει δὴ ἦ ταν λαί μαρ γη, ἀ πο φά σι σε νὰ ἀ πέ χῃ πλή ρως ἀ πὸ τρο φὴ καὶ πο τά. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣΙΤΟΙ. Τὰ σύγ χρο να αὐ τὰ πα ρα δείγ μα τα (ὑ πάρ χουν ἴ σως καὶ ἄλ λα ἄ γνω στα), ἂν εἶ ναι πραγ μα τι κά, πα ρ’ ὅ λο ποὺ ἔ τυ χαν ἐ κμε τάλ λευ σης ἀ πὸ θρησκεῖ ες, ἀ παι τοῦν ἐ ξή γη ση. Ἴ σως μᾶς βο η θή σῃ σ’ αὐ τὸ ἡ Ἑλ λη νι κὴ Γραμ μα τεί α μὲ τὰ ἀκό λου θα τρί α πα ρα δείγ μα τα:  Δη μό κρι τος. Ὁ Δι ο γέ νης Λα έρ τιος (9.43) λέ γει: «Ὁ Ἕρ μιπ πος ἱ στο ρεῖ ὅ τι, ὅ ταν ὁ Δ. ἦ ταν ὑ πέρ γη ρως, ἑ τοι μα ζό ταν νὰ ἀ να στρέ ψῃ (ἢ πε ραι ώ σῃ) τὸν βί ο του: (“πρὸς τὸ κα τα στρέ φειν εἶ ναι”). Ἡ ἀ δελ φή του λυ πό ταν, ποὺ θὰ χά λα γε τὴ γι ορ τὴ τῶν Θε σμο φορίων. Ὁ Δ. τῆς εἶ πε νὰ μὴ στε να χω ρι έ ται καὶ πα ρήγ γει λε νὰ τοῦ φέρ νουν κα θη με ρι νὰ ἀ χνι στὰ ψω μιά, γιὰ νὰ κερ νᾷ τὸ θά να το (!) (“θά να τον θερ μοῖς ἄρ των ἄ σθμα σι ξε νίσειν”) καὶ βά ζον τάς τα κά τω ἀ πὸ τὰ ρου θού νια του, δι α τή ρη σε τὸν ἑ αυ τόν του μέ χρι τὸ τέ λος τῆς γι ορ τῆς [ἤ τοι 10 τοὐ λά χι στον ἡ μέ ρες: πεν τα ή με ρος ἡ γι ορ τὴ καὶ ≥5 ἀ κό μη