Στα χυ ο λό γη ση στοι χεί ων μί σους καὶ ἀ κραί ου φα σι σμοῦ-ρα τσι σμοῦ λη τὴ Με γά λη Ἑ βδο μά δα οἱ Ἕλ λη νες ἀ κοῦν στοὺς να ούς τους ἱ ε ρεῖς νὰ ψάλ λουν ὕ μνους, ποὺ ἐκ θειά ζουν κά θε τι τὸ ἑ βρα ϊ κό, ἐ νῷ πα ράλ λη λα ἐ ξα πο λύ ουν ἀ πει λὲς ἐ ναν τί ον ὅ λων τῶν ἄλ λων λα ῶν, εἰ δι κώ τε ρα δὲ ἐ ναν τί ον ἡ μῶν, τῶν Ἑλ λή νων. Οἱ σύγ χρο νοι Ἕλ λη νες, ἀ πο προ σα να το λι σμέ νοι ἀ πὸ τὴν ἐ πὶ 17 αἰ ῶ νες συ νε χῆ χρι στι α νι κὴ παν το δυ να μί α, θε ω ροῦν ἐ πὶ πλέ ον ὅ τι «τὸ Πά σχα εἶ ναι ἑλ λη νι κὴ γι ορ τή». Τὸ Πά σχα ἦ ταν καὶ εἶ ναι ση μαν τι κώ τα τη ἑ βρα ϊ κὴ γι ορ τή, ποὺ δὲν ἔ χει καμ μί α σχέ ση μὲ τὴν Ἑλ λά δα καὶ τὴν πα ρά δο σή μας. Δὲν πρό κει ται πε ρὶ γι ορ τῆς ἀ γάπης, ὅ πως προ πα γαν δί ζε ται, ἀλ λὰ πε ρὶ γι ορ τῆς ἑ βρα ϊ κοῦ μί σους, ρα τσι σμοῦ κι ἀ πει λῶν ἐ ναν τί ον ὁ ποι ου δή πο τε μὴ ἑ βρα ϊ κοῦ. Ἀ πο σπά σμα τα ἀ πὸ λει τουρ γι κὰ βι βλί α τῆς Ἐκ κλη σί ας, ποὺ δι α βά ζον ται στὶς ἐκ κλη σί ες τῆς Ἑλ λά δος καὶ ἀ να θε μα τί ζουν ἢ κα θυ βρί ζουν τοὺς Ἕλ λη νες καὶ τὸ Ἑλ λη νι κὸ Πνεῦ μα, ἐ νῷ πα ράλ λη λα ἐ ξυ μνοῦν τὸν Ἑ βρα ϊ σμό, ἔ χουν καὶ στὸ πα ρελ θὸν πα ρου σια σθῆ πολ λὲς φο ρὲς στὶς στῆ λες τοῦ «Δαυ λοῦ (βλ. τ. 191, 192, 224-225, 247). Εἰ δι κώ τε ρα στὸ «Τρι ώ διο», ποὺ δι α βά ζε ται στὶς ἐκ κλη σί ες ὅ λη τὴν πε ρί ο δο τῆς Σα ρα κο στῆς, πε ρι έ χον ται πολ λὲς ὕ βρεις, κα τά ρες, συ κο φαν τί ες καὶ ἀ πα ρά δε κτοι ἀ να θε μα τι σμοὶ κα τὰ τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ (βλ. «Δ», τ. 192). ΜΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΗ «ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ» ΚΕΙΜΕΝΩΝ ὸ πα ρὸν ἄρ θρο θὰ ἑ στια σθῇ στὴν τε λευ ταί α πρὸ τοῦ Πά σχα «Μεγάλη Ἑ βδο μάδα», δηλ. ἀ πὸ τὴν Κυ ρια κὴ τῶν Βα ΐ ων μέ χρι τὸ Με γά λο Σάβ βα το. Ἐ πι λέ ξα με καὶ σᾶς πα ρου σι ά ζου με μόνο τὰ ἀ πο σπά σμα τα, ποὺ δι α βά ζον ται στοὺς ἑλ ληνι κοὺς να ούς. Ἐν τύ πω ση προ κα λεῖ ἡ κα τ’ ἐ πα νά λη ψη ὑ μνο λο γί α τοῦ ἑ βρα ϊ κοῦ στοι χεί ου. Οἱ λέ ξεις ποὺ ἀ κού γον ται συ χνὰ συ νο δευ ό με νες ἀ πὸ κο σμη τι κὰ ἐ πί θε τα καὶ κα λο λο γι κὰ στοι χεῖ α εἶ ναι: Σι ών, Ἰσ ρα ὴλ καὶ Ἱ ε ρου σα λήμ. Ὁ,τι δή πο τε ἄλ λο, ποὺ δὲν ἔ χει σχέ ση μὲ τὸ Ἰσ ρα ήλ, κα θυ βρί ζε ται κι ἀ πει λεῖ ται. Ἕ να μι κρὸ δεῖγ μα γιὰ τοῦ λό γου τὸ ἀ λη θές: Κυ ρια κὴ τῶν Βα ΐ ων • «Ἰ δοὺ ὁ Βα σι λεύς σου, Σιών.» (Στὸν Μι κρὸ Ἑ σπε ρι νό, ἦ χος πλ. δ΄.) • «Λαμ πρύ νου, ἡ Σιών, ἡ νέ α, καὶ βα ΐ οις ἀ νύ μνει με τὰ παί δων· ἰ δοὺ ὁ Βα σι λεύς σου,