ΙΔΑΝΙΚΗ «ΠΑΙΔΕΙΑ» ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΜΑΣ: ΕΝΑ ΚΗΡΥΓΜΑ ÅÂÑÁÚÊÏÕ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ Ἐκ κλη σί α ἐ πὶ Τουρ κο κρα τί ας εἶ χε τὸν πρῶ το ἀλ λὰ καὶ τὸν τε λευ ταῖ ο λό γο στὸ ἂν θὰ λει τουρ γοῦ σαν σχο λεῖ α, πῶς θὰ λειτουρ γοῦ σαν καὶ μὲ ποι ά δι δα κτι κὰ βι βλί α. Ἐ δῶ θὰ στα θοῦ με στὰ τε λευ ταῖ α, στὰ δι δα κτι κὰ βι βλί α τῆς στοι χει ώ δους ἐκ παίδευ σης (δη μο τι κὰ σχο λεῖ α), ποὺ ἦ ταν τὰ ἑ ξῆς δύ ο: ἡ Ὀ κτώ η χος ἢ Ὀ κτα ή χι καὶ οἱ Ψαλ μοὶ ἢ Ψαλ τή ρι. Εἰ δι κώ τε ρα θὰ μᾶς ἀ πα σχο λή σῃ τὸ δεύ τε ρο, ποὺ πα ρου σιά ζει καὶ τὸ με γα λύ τε ρο ἐκ παι δευ τι κό-ψυ χο πλα στι κὸ ἐν δι αφέ ρον... Τὸ Βι βλί ο τῶν Ψαλ μῶν λοι πὸν ὑ πά γε ται στὴν συλ λο γὴ τῶν «Ἑ βδο μή κον τα» (ποὺ ἦ σαν βέ βαι α ἑ βδο μή ν τα δύ ο) ἑλ λη νο μα θῶν ραβ βί νων, ποὺ με τέ φρα σαν τὴν Π. Δι α θή κη, ἄ ρα ἀ νή κει στὸν «Κα νό να» της καὶ ἀ πο τε λεῖ μέ χρι σή με ρα λει τουρ γι κὸ βι βλί ο τῆς Ἐκ κλη σί ας. Εἶ ναι μί α συλ λο γὴ 150 ψαλ μῶν πα ρα κλη τι κῶν, ἐ πι κλη τικῶν ἢ δο ξα στι κῶν πρὸς τὸν προ στά τη-συ νερ γὸ θε ὸ τῶν Ἑ βραί ων στοὺς ἐ θνι κούς τους πο λέ μους κα τὰ τῶν γει τό νων τους λα ῶν. Εἶ ναι συ νε πῶς ἄ ξιον ἀ πο ρί ας τὸ ὅ τι ἐ πι λέ χτη κε σὰν τὸ πιὸ κα τάλ λη λο γιὰ ἀ νή λι κους καὶ μὲ τρυ φε ρὴ ψυ χὴ δι δα κτι κὸ βι βλί ο. Για τί ὅ πως θὰ φα νῇ ἀ πὸ μί α δειγ μα το λη πτι κὴ πα ρά θε ση τῶν ψαλ μῶν, περι λαμ βά νει, ἀ να δει κνύ ει ἕ να θε ὸ ρα τσι στή, ἐ θνι κι στή, ἐ θνο κτό νο, πο λε μο χα ρῆ καὶ ἐκ δι κη τι κό. Ὡς πη γὲς χρη σι μο ποι οῦνται ἡ «Ἁγία Γραφή» («Παλαιὰ Διαθήκη»), τό μος δεύ τερος, ἔκ δο ση Δη μη τρά κος 1955 καὶ τὸ «Ψαλτήριον», ἔκ δο ση «Ἀ δελ φό της τῶν Θε ολό γων ὁ Σω τήρ» 1996, κα τὰ με τά φρα σιν τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Πα ναγιώτη Τρεμ πέ λα. Μετάφραση Ζ13. ἐ ὰν δὲν με τα στρα φῆ τε (οἱ ἐ θνι κοὶ - Ἕλ λη νες), ὁ Θε ός μας θὰ ἑ τοι μά σῃ τὸ σπα θὶ τοῦ θα νά του. Ἤ δη τέν τω σε τὸ τό ξο του καὶ με τά τρε ψε τὰ βέ λη του σὲ φλο γε ρὰ ἀ κόν τια. Ζ7. ἀ νά στα, Κύ ρι ε, μὲ ὀρ γή, ὑ ψώ σου μὲ θυ μὸ κα τὰ τῶν ἐ χθρῶν μου. Θ18. οἱ ἀ σε βεῖς (=μὴ Ἑβραῖοι) ἂς ἐ πι στρέ ψουν στὸν ᾍδη, ὅ λα τὰ ἔ θνη, ποὺ λη σμονοῦν τὸν Θε όν (μας). Θ37. ὁ Κύ ριος (ὁ Θε ός μας) θὰ βα σι λεύ σῃ αἰ ω νί ως καὶ τὰ ἔ θνη (τὰ ἀλ λό θρη σκα) θὰ ἀ φα νι στοῦν ἀ πὸ τὴν γῆν του. Ζ38. θὰ κα τα δι ώ ξω τοὺς ἐ χθρούς μου (=μὴ Ἑβραίους), θὰ τοὺς προ φτά σω καὶ δὲν θὰ ἐ πι στρέ ψω, μέ χρι νὰ τοὺς ἐ ξα φα νί σω· θὰ τοὺς συν τρί ψω, μέ χρι νὰ μὴ μποροῦν νὰ στα θοῦν ὄρ θιοι. ΙΖ43. καὶ θὰ τοὺς κά νω σκό νη πρὸ τοῦ ἀ νέ μου καὶ θὰ τοὺς πε τά ξω σὰν λά σπη τοῦ δρό μου.