Πῶς μία ρωσοτουρκικὴ σύμπραξη «γέννησε» τὸν «Ἑλληνοχριστιανισμό» Συνθήκη τοῦ Λονδίνου στὶς 6 Ἰουλίου 1827, ἡ ὁποία νομιμοποίησε διεθνῶς τὴ δημιουργία Ἑλληνικοῦ Κράτους, καὶ ἡ Ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1827 ἀπετέλεσαν σημεῖα-σταθμοὺς τοῦ Νεοελληνισμοῦ. Χάρη καὶ στὴν βοήθεια αὐτὴ τῶν τριῶν μεγά- λων ἐγγυητριῶν δυνάμεων τῆς ἐποχῆς (Μεγάλη Βρεταννία, Ρωσία, Γαλλία) ἡ νεωτέρα Ἑλλὰς ἀπέκτησε αὐτονομία καὶ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία. Στὶς 7 Μαΐου τοῦ 1832 οἱ τρεῖς Προστάτιδες Δυνάμεις, ἐνεργῶντας στὸ ὄνομα τοῦ διεθνῶς ἀναγνωρισμένου πλέον Νεοελληνικοῦ Κράτους, προσέφεραν τὸ στέμμα στὸν 17χρονο τότε Ὄθωνα, γιὸ τοῦ φιλέλληνα, ἀρχαιολάτρη καὶ θερμοῦ ὑποστη- ρικτῆ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 βασιλέα τῆς Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄. Ἡ Βαυαρία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν μία δύναμη μὲ περιωρισμένη ἰσχὺ καὶ σχετικὰ οὐδέτερη γιὰ τὶς τρεῖς Μεγάλες Δυνάμεις. Ἑπομένως ἦταν καὶ ἡ καταλληλότε- ρη, γιὰ νὰ κυβερνήσῃ τὸν τόπο χωρὶς ἀποικιοκρατικὲς προθέσεις. Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1833 ἔφθασε στὸ Ναύπλιο ὁ Ὄθων. Ὁ Λουδοβῖκος εἶχε ὁρίσει ἤδη τρεῖς ἀντιβασιλεῖς καὶ τὴν συνοδεία τους, ποὺ θὰ κυβερνοῦσαν τὸν τόπο μεταβατικά, μέχρι νὰ ἐνηλικιωθῇ ὁ Ὄθων. Τὸν κόμη Ἄρμανσμπεργκ, ποὺ ὡρίσθηκε ὡς πρόεδρος τῆς Ἀντιβα- σιλείας, τὸν καθηγητὴ Μάουρερ, ποὺ θὰ ἀναλάμβανε τὰ θέματα Δικαιοσύνης, Ἐκκλησίας καὶ Παιδείας καὶ τὸν στρατηγὸ Ἔυδεκ, ποὺ θὰ ὠργάνωνε τὸν στρατό. Ἡ Ἀντιβασιλεία κυβέρνησε τὴν χώρα σὲ δύο περιόδους ἀπολυταρχικά, ἀφοῦ δὲν ἐμπιστευόταν τὶς ντόπιες δυνάμεις, οἱ ὁποῖες ἤδη ὠργανώνονταν ἐναντίον της ἀπὸ τὸ παρακράτος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μὲ τὴν ἐπανάστασι τοῦ 1821 ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶχε ἀποκοπῆ ἀπὸ τοὺς δύο παραδοσιακούς της συμμάχους, τὴν Ὀθωμανικὴ ἐξουσία καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κων- σταντινουπόλεως. Παρέμενε δὲ τὶς πρῶτες δύο δεκαετίες σὲ χαοτικὴ κατάστασι μέσα στὸ Νεοελληνικὸ Κράτος, ἀλλὰ δὲν σταμάτησε νὰ καιροσκοπῇ, καραδοκῶντας γιὰ τὴν ἐξουσία.