ΜΑΚ ΑΒΡΙΑ «ΙΕΡΗ» ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ α ζά νι ποὺ βρά ζει ἡ χώ ρα με τὰ τὴν ἀ πο κά λυ ψη τῶν ἀ τα σθα λι ῶν στὸν ἐκ κλη σι α στι κὸ καὶ γε νι κώ τε ρα στὸν ἱ ε ρα τι κὸ χῶ ρο. Ἐ μεῖς ὡ στό σο καμ μί α ἔκ πλη ξη δὲν νι ώ θου με, κα θὼς ὅ λα αὐ τὰ μᾶς ἦ ταν γνω στά· τὰ κα ταγ γεί λα με πλεῖ στες φο ρὲς μέ σα ἀ πὸ τὶς σε λί δες τοῦ «Δαυ λοῦ». Ἡ ἔκ πλη ξη προ ῆλ θε ἀ πὸ τὸ γε γο νὸς ὅ τι σχε δὸν τὸ σύ νο λο τῶν πολι τῶν ἀ να θάρ ρη σαν καὶ ἄρχισαν νὰ γνωστοποιοῦν τὴν μί α πε ρί πτω ση με τὰ τὴν ἄλ λη, κα θὼς ἔ πα ψε νὰ πεί θῃ ἡ θε ά ρε στη δρα στη ρι ό τη τα τῶν ἱ ε ρω μέ νων, καὶ νο μί ζουν ὅ τι ἡ πα ρά στα ση ἔ λα βε τέ λος. Πλα νώ με θα ὅ μως, ἂν θε ω ροῦ με ὅ τι ὄν τως ἔ λα βε τέ λος, κα θὼς ἡ δρά ση συ νε χί ζε ται ἀ πὸ ὡρισμέ νους ἐκ τῶν ὑ πη ρε τούν των τὸν Χρι στι α νι σμό, ποὺ προ φα νῶς τρέ φουν τὴν πε ποί θη ση ὅ τι μπο ροῦν νὰ ἀ να κη ρυ χθοῦν ὡς ἅ γιοι, ἂν ἀ φή σουν πί σω τους «ἔρ γο» καὶ δη μι ουρ γή σουν νέ ες στρα τι ὲς πι στῶν. Ἁ γι ο ρεί της μο να χὸς μὲ τὸ ὄ νο μα Νι κό δη μος προ σπα θεῖ ἐ πί μο να νὰ προ ση λυ τί σῃ μα θη τὲς τοῦ Δη μο τι κοῦ στὸν Χρι στι α νι σμό, ἀ δι α φο ρῶν τας γιὰ τὶς θρη σκευ τι κὲς πε ποι θή σεις τῶν οἰ κο γε νει ῶν τους. Καὶ τὸ πράτ τει μὲ τρό πο τρο μο κρα τι κό, δι α τα ράσ σον τας τὴν ψυ χο λο γί α τῶν παι δι ῶν. Μᾶς ἔ χει ἀ να φερ θῆ εἰ δι κώ τε ρα ἡ πε ρί πτω ση μιᾶς μα θή τριας, μου σουλ μά νας, τῆς ἕ κτης Δη μο τι κοῦ στὴν Πά τρα, στὴν πό λη ὅ που ἑ στι ά ζε ται ἡ δρά ση τοῦ μο να χοῦ. Ὠρ γα νω μέ νη φαί νε ται νὰ εἶ ναι αὐ τὴ ἡ δρά ση, ἀ φοῦ στὴν ὑ πό θε ση φέ ρε ται νὰ εἶ ναι ἀ να με μειγ μέ νος καὶ συνερ γά της του, ποὺ ἐν το πί ζει πε ρι πτώ σεις παι δι ῶν μὲ δι α φο ρε τι κὸ θρή σκευ μα ἀ πὸ ἐ κεῖ νο τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ, ση μει ώ νει τὶς δι ευ θύν σεις τους καὶ σὲ σύν το μο χρό νο τοὺς ἀ πο στέλ λει ὀ νο μαστι κὰ ἕ ναν φά κελ λο στὶς οἰ κί ες τους. Ὁ φά κελ λος (φω το τυ πί α τῶν δύο ὄ ψε ών του βλ. στὴν ἔ ναν τι σε λί δα) λοι πὸν πε ρι έ χει ἕ να ἔν τυ πο, ποὺ στὴν μί α πλευρὰ ἀ πει κο νί ζει μί α ἁ μα ξο στοι χί α καὶ στὴν ἄλ λη δι α τυ πώ νε ται ὁ δε κά λο γος πε ρὶ ἀ να χω ρή σε ως ἀ πὸ αὐ τὴ τὴν ζω ή! Εἰ δι κώ τε ρα ἀ να γρά φον ται τὰ ἑ ξῆς: « Ὥ ρα ἀ να χω ρή σε ως: κά θε λε πτό, κα θ’ ὅ λο τὸ 24ωρον.  Τὰ εἰ σι τή ρια ἐκ δί δον ται στὸν οὐ ρα νό, ἀλ λὰ πλη ρώ νον ται στὴ γῆ.  Τι μὴ εἰ σι τη ρί ου: αὐ τὸ πλη ρώ νε ται μὲ πολ λὴ ἀ γά πη, ὑ πο μο νή, ἀ γῶ νες καὶ θυ σί ες.  Τὰ βρέ φη δὲν πλη ρώ νουν εἰ σι τή ριο, για τί τα ξι δεύ ουν στὴν ἀγ κα λιὰ τῆς μη τέ ρας Ἐκ κλη σί ας.  Τὸ εἰ σι τή ριο εἶ ναι προ σω πι κὸ καὶ δὲν με τα βι βά ζε ται σὲ ἄλ λο ἄ το μο.  Οἱ ἐ πι βά τες τα ξι δεύ ουν χω ρὶς ἀ πο σκευ ές, οἱ ἄγ γε λοι τὶς ἔ χουν με τα φέ ρει σὲ προ η γού με νο δρο μο λό γιο.  Εἰ σι τή ριο με τ’ ἐ πι στρο φῆς δὲν ἐκ δί δε ται.  Χρή μα τα δὲν με τα φέ ρον ται, οἱ ἐ πι βά τες τὰ ἔ χουν κα τα θέ σει στὴν τρά πε ζα τῶν οὐ ρα νῶν, οἱ ἀ πο δεί ξεις βρί σκον ται στὰ χέ ρια τῶν πτω χῶν. (Καὶ στοὺς προ σω πι κοὺς λο γα ρια σμοὺς τῶν ἱ ε ρέ ων θὰ συμ πλη ρώ σου με ἐ μεῖς, μὴν ξε χνι ώ μα στε.)  Δη λώ σεις συμ με το χῆς δὲν χρει ά ζον ται. Τὰ ὀ νό μα τα τῶν ἐ πι βα τῶν εἶ ναι γνω στὰ στὸν ὁ δη γὸ τῆς ἁ μα ξο στοι χί ας. Εἰ δο ποι ή σεις διὰ τὴν ἡ μέ ρα ἀ να χω ρή σε ως κά θε ἐ πι βά του δὲν στέ λλον ται, γι’ αὐ τὸ πρέ πει ὅ λοι νὰ εἴ με θα πάν το τε ἕ τοι μοι διὰ με τα νοί ας, ἐ ξο μο λο γή σε ως καὶ Θεί ας Κοι νω νί ας γιὰ τὸ τα ξί δι πρὸς τὴν αἰ ω νι ό τη τα.» Ὁ φό βος τοῦ θα νά του ἀ πο τε λεῖ τὴν ἀ φα νῆ μέν, ἀλ λὰ δι α χρο νι κὴ καὶ στέ ρε η βά ση ὅ λων τῶν θρη σκει ῶν. Καὶ δὲν εἶ ναι βέ βαι α ἡ πρώ τη φο ρά, ποὺ τέ τοι ου εἴ δους ἔν τυ πα ἔ χουν ὡς ἀ πο δέ κτες παι διά, ποὺ εἶ ναι πε ρισ σό τε ρο εὐ ά λω τα ἀ πὸ τὸν ὁ ποι ον δή πο τε. Ἕ νας δε κά λο γος –δε κά λο γος τοῦ πα ρα λό γου– ποὺ ἀ πο τε λεῖ μί α ἄ τυ πη προ α ναγ γε λί α θα νά του, γιὰ τὴν ὁ ποί α θὰ πρέ πει νὰ προ ε τοι μά ζων ται με τὰ χα ρᾶς μά λι στα. Δι α τυ πω μέ νος ἀ πὸ τὴν ἀρ χὴ μέ χρι τὸ τέ λος μὲ με τα φορι κὲς ἔν νοι ες, γιὰ νὰ γί νε ται κα λύ τε ρα ἀν τι λη πτὸς στὶς παι δι κὲς συ νει δή σεις. Τα ξι αρ χού λα Λα δᾶ