«Οὐ δὲν κοι νόν ἐ στιν Ὁ μή ρῳ καὶ Ἐμ πε δο κλῇ», γρά φει ὁ Ἀ ρι στο τέ λης. Ὁ Ξε νο φά νης, ὁ Παρ με νί δης καὶ ὁ Ἐμ πε δο κλῆς δι α τύ πω σαν τὶς σκέ ψεις τους γιὰ τὴν φύ ση καὶ τὸν κό σμο μὲ στί χους. Ὁ Ἡ σί ο δος γρά φει τὴν «Θε ο γο νί α» σὰν ποί η μα καὶ ἀρ γό τε ρα ὁ Λα τῖ νος ποι η τὴς Λου κρή τιος δί νει μί α ποι η τι κὴ ἑρ μη νεί α τοῦ Σύμ παν τος βα σι σμέ νη στὴν φι λο σο φί α τοῦ Ἐ πί κου ρου. Μὲ μί α πρώ τη μα τιὰ «οὐ δὲν κοι νόν ἐ στι» με τα ξὺ Φυ σι κῆς καὶ Ποί η σης. Μὲ ἄλ λη μα τιὰ βλέ πει τὸν κό σμο ἡ Φυ σι κὴ καὶ θέ λει νὰ τὸν ἑρ μη νεύ σῃ. Ἡ Ποί η ση δὲν ἀ σχο λεῖ ται μὲ τὴν ἑρ μη νεί α τοῦ κό σμου, ἀλ λὰ πα σχί ζει νὰ δώ σῃ τὸ πά θος καὶ τὴ συγ κί νη ση ποὺ δη μι ουρ γεῖ ται στὴν καρ διὰ τοῦ ἀν θρώ που κυ ρί ως ἀ πὸ τὴ σχέ ση μὲ τοὺς ἄλ λους ἀν θρώ πους καὶ τὴ ζω ή. Καὶ οἱ δύο ὅ μως πρέ πει νὰ μι λή σουν γιὰ τὰ ὅ σα ἀ να κα λύ πτουν καὶ τοὺς συ νε παίρ νουν. Κι ἐ δῶ ἀ κρι βῶς θὰ ἀ να ζη τη θοῦν οἱ ὁ μοι ό τη τες καὶ θὰ γί νουν οἱ συγ κρί σεις. Για τὶ ὅ ποι ες καὶ νὰ εἶ ναι οἱ δι α φο ρὲς στὴ γλῶσ σα ποὺ υἱ ο θε τεῖ ἡ κά θε μιά τους, ἄλ λα τό σα εἶ ναι καὶ τὰ κοι νὰ με τα ξύ τους, ἀ πὸ τὰ ὁ ποῖ α δὲν μπο ροῦν νὰ ξε φύ γουν. Ἕ να ἐν δι α φέ ρον χα ρα κτη ρι στι κὸ με τα ξὺ Φυ σι κῆς καὶ Ποί η σης πρέ πει νὰ ἐ ξα χθῇ ἀ π’ ὅ λα ὅ σα ἀ να φέρ θη καν μέ χρι τώ ρα. Ἐ νῷ ἡ Φι λο σο φί α, ἡ Θρη σκεί α ἔ χουν ἀμ πε λο χώ ρα φα νὰ μοι ρά σουν μὲ τὴν Φυ σι κὴ καὶ ἀ να πό φευ κτα συγ κρού ον ται με τα ξύ τους, μὲ τὴν Ποί ηση δὲν φαί νε ται νὰ ὑ πάρ χῃ αὐ τὴ ἡ σύγ κρου ση. Ἡ μί α δὲν ἀμ φι σβη τεῖ τὴν ἄλ λη. Ἡ μί α ἀν τί θε τα ἐμ πνέ ει τὴν ἄλ λη. Στὸν το μέ α αὐ τὸ βρί σκε ται κυ ρί ως ἡ βά ση τῆς σχέ σης τους καὶ ἡ συ νερ γα σί α. Στὴν Ποί η ση ἐ πι λέ γον ται λέ ξεις, ποὺ θὰ πε τύ χουν τὸ στό χο τους: Νὰ ἐ γεί ρουν συ ναισθή μα τα. Στὴν Φυ σι κὴ ἐ πι λέ γον ται προ τά σεις ποὺ ἀ πευ θύ νον ται στὴ λο γι κή. Λο γι κὴ καὶ συ ναί σθη μα ἔ χουν δι α φο ρές, ἀλ λὰ καὶ κοι νοὺς πα ρα νο μα στές, ποὺ βρί σκον ται στὴν ἀν θρώ πι νη φυ σι ο λο γί α. Φυ σι κὴ καὶ Ποί η ση ἱ φυ σι κοὶ κα θο δη γοῦν ται ἐ πα νει λημ μέ να ἀ πὸ τὴν αἴ σθη ση τῆς ὀ μορ φιᾶς τῆς φύ σης, σὲ ὁ ποι ο δή πο τε χῶ ρο ψά χνουν, ἀ πὸ τὸ ἀ πεί ρως μι κρὸ ὥς τὸ ἀ πεί ρως με γά λο. Ἀ πὸ τὰ κου ὰρκς ὥς τοὺς γα λα ξί ες. Ἡ Φυ σι κὴ καὶ οἱ κα τα κτή σεις της ἐ πη ρε ά ζουν τὸν ποι η τὴ μὲ πολ λοὺς τρό πους. Μὲ τὴν ἀ γω νί α τῆς ἀ να ζή τη σης τῆς ἑρ μη νεί ας τοῦ κό σμου καὶ τῶν φαι νο μέ νων, μὲ τὸν πλοῦ το τῶν νέ ων λέ ξε ων ποὺ