ΤΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΧΝΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ὸ πρό πλα σμα τοῦ ἀρ χαι ό τε ρου (πε ρί που 2.500 π.Χ.) βου λευ τη ρί ου (βλέ πε τε τὸ ἄρ θρο τοῦ κ. Π. Κου βα λά κη μὲ τίτ λο «Πο λι ό χνη: Μιὰ Ἑλ λη νι κὴ Δη μο κρα τί α 5.000 χρό νων» στὸν «Δ», τ. 183, 1997), ἐ κεί νου ποὺ ἀ να κα λύ φθη κε ὕ στε ρα ἀ πὸ τὶς συ στη μα τι κὲς καὶ πο λυ ε τεῖς ἀ να σκα φὲς τῆς Ἰ τα λι κῆς Ἀρ χαι ο λο γι κῆς Σχο λῆς στὴν Πο λι ό χνη τῆς Λή μνου, θὰ κο σμῇ πλέ ον μό νι μα τὸ Ἑλ λη νι κὸ Κοι νο βού λιο. Ἔ χει τοπο θε τη θῆ ἔ ξω ἀ κρι βῶς ἀ πὸ τὴν αἴ θου σα τῶν συ νε δρι ά σε ων καὶ εἶ ναι ἐν τυ πω σια κό. Ὡς κα τα σκευ ὴ ἀλ λὰ καὶ ὡς μέ γε θος τὸ τρισ δι ά στα το πρό πλα σμα τῆς Πο λι ό χνης ἀ πει κο νί ζει πι στὰ τὴν ἀρ χαί α πό λη, δί νον τας ἔμ φα ση στὸ βου λευ τή ριο, ποὺ ἀ να δει κνύ ε ται μὲ ἰ δι αίτε ρο φω τι σμό, γιὰ νὰ ξε χω ρί ζῃ ἀ πὸ τὰ ὑ πό λοι πα κτί σμα τα. Ξε χω ρί ζουν ἐ πί σης ἡ σι τα ποθή κη καὶ τὰ μέ γα ρα. Δι α κρί νον ται ἀ κό μη ἀγ γεῖ α καὶ σκεύ η στὰ ση μεῖ α ποὺ ἐ πα κρι βῶς ἐν το πί στη καν ἀ πὸ τοὺς ἀρ χαι ο λό γους. Ὡστόσο τὸ βου λευ τή ριο τῆς Πο λι ό χνης, ὅ πως εἶ ναι γνω στό, ἀ πο τέ λε σε δη μό σιο κτήριο συ να θροί σε ων τῶν κα τοί κων καὶ πρό δρο μο τῆς Ἐκ κλη σί ας τοῦ Δή μου κι ὄ χι τῶν ση με ρι νῶν Κοι νο βου λί ων. Ἡ κα τα σκευ ή, ποὺ φυ λάσ σε ται σὲ κα λαί σθη το θό λο, συ νο δεύ ε ται ἀ πὸ πλη ρο φο ρί ες γιὰ τὸ ἱ στο ρι κὸ μέ ρος αὐ τοῦ τοῦ ση μαν τι κοῦ ἀρ χαι ο λο γι κοῦ χώ ρου. Τὰ ἀ πο κα λυ πτή ρια τοῦ προ πλά σμα τος, ἡ ἰ δέ α καὶ ἡ ὑ λο ποί η ση τοῦ ὁ ποί ου ἦ ταν πρω το βου λί α τοῦ ὑπουρ γείου Αἰ γαί ου καὶ Νη σι ω τι κῆς Πο λι τι κῆς, ἔ γι ναν ἀ πὸ τὴν πρό ε δρο τῆς Βου λῆς κ. Ἄν να Ψαρού δα-Μπε νά κη, ἡ ὁ ποί α ἐ πε σή μα νε στὴν ὁ μι λί α της: «Κα θὼς βρι σκό μα στε στὶς ἀ παρ χὲς τῆς ὁ ρι στι κῆς Εὐ ρω πα ϊ κῆς Ἑ νο ποί η σης, ἀν τι λαμ βά νε στε πὼς ἕ να τέ τοι ο μνη μεῖ ο ἔ χει ἰ δι αί τε ρη ση μα σί α γιὰ τὴ χώ ρα μας καὶ γιὰ ἐ μᾶς ὡς Βου λὴ τῶν Ἑλ λή νων νὰ μπο ροῦ με νὰ τὸ ἐ πι δει κνύ ου με.» Ἡ ἔ φο ρος Κλασι κῶν Ἀρ χαι ο τή των Νο μοῦ Λέ σβου καὶ πρό ε δρος τῆς Ἕνωσης τῶν Ἑλλή νων Ἀρ χαι ο λό γων Ἀ γλα ΐ α Ἀρ χον τί δου ἀ νέ φε ρε τὰ ση μαν τι κώ τε ρα ἱ στο ρι κὰ στοι χεῖ α, ποὺ συν δέ ον ται μὲ τὴν ἀρ χαι ό τε ρη ὠρ γα νω μέ νη πό λη τῆς Εὐ ρώ πης, τὴν Πο λι ό χνη, ἡ ὁ ποί α, ὅ πως εἴ πα με, εἶ χε ἀ να σκα φῆ κα τὰ τὴν προ πο λε μι κὴ πε ρί ο δο ἀ πὸ τοὺς ἀρ χαι ο λόγους τῆς Ἰ τα λι κῆς Ἀρ χαι ο λο γι κῆς Σχο λῆς. «Ἡ Πο λι ό χνη εἶ ναι τὸ κα λύ τε ρο πα ρά δειγ μα τῆς πε ρι ό δου ποὺ λέ γε ται Τρω ι κὸς Πο λι τι σμὸς καὶ γί νε ται πιὸ ση μαν τι κὴ ἀ κό μα, ὄ χι μόνο για τὶ εἶ ναι μί α ὠρ γα νω μέ νη πό λη μὲ δρό μους, κοι νό χρη στους χώ ρους, μὲ ἐ ξαι ρε τι κὲς ἰ δι ω τι κὲς οἰ κί ες, μὲ δι οι κη τι κὰ κέν τρα καὶ κα τοι κί ες ἐ ξαί ρε τες, οἱ ὁ ποῖ ες ἀ πο δί δον ται στοὺς ἀρ χη γοὺς ἢ στὸν ἀρ χη γὸ τῆς Πο λι ό χνης, ἀλ λὰ για τὶ σὲ αὐ τὴ τὴν πό λη ἤ δη ἀ πὸ τὸ 3000 π.Χ. καὶ μέ χρι τὸ 1600 π.Χ. λει τουρ γεῖ ὁ ἀρ χαι ό τε ρος χῶ ρος δι α λό γου στὸν Κόσμο. Ἐδῶ γεν νή θη κε τὸ σπέρ μα τοῦ δι α λό γου, τὸ σπέρ μα ποὺ ἐ μεῖς σή με ρα ὀ νο μά ζου με δημο κρα τί α.» Τὴ μα κέτ τα φι λο τέ χνη σε ὁ Πέ τρος Δη μη τριά δης καὶ τὴν πα ρου σί α ση ἐ πι με λή θη κε ὁ ἀρ χι τέ κτων Λου κια νὸς Πα γώ νης. Τα ξι αρ χού λα Λα δᾶ Στὴν φω το γρα φί α τῆς ἔ ναν τι σε λί δας: Ἡ μα κέτ τα τῶν ἐ ρει πί ων τῆς Πο λι ό χνης Λή μνου, ὅ πως ἐ κτί θε ται στὴ Βου λή. Τὸ μα κρό στε νο κτή ριο, ποὺ ἐν δεί κνυ ται μὲ βέ λος στὴ φω το γραφί α, ἦ ταν ὁ χῶ ρος ὅ που οἱ κά τοι κοι δι α λέ γον ταν με τα ξύ τους, συ ζη τῶν τας τὰ δη μό σια θέ ματα τῆς πό λε ως. Συ νε πῶς δὲν ἦ ταν Κοι νο βού λιο (συ νέ δριο ἀν τι προ σώ πων), ἀλ λὰ Ἐκ κλη σί α τοῦ Δή μου (συ νέ δριο ὅ λων τῶν πο λι τῶν).