ΤΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΧΝΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ὸ πρόπλασμα τοῦ ἀρχαιότερου (περίπου 2.500 π.Χ.) βουλευτηρίου (βλέπετε τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Π. Κουβαλάκη μὲ τίτλο «Πολιόχνη: Μιὰ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία 5.000 χρόνων» στὸν «Δ», τ. 183, 1997), ἐκείνου ποὺ ἀνακαλύφθηκε ὕστερα ἀπὸ τὶς συστηματικὲς καὶ πολυετεῖς ἀνασκαφὲς τῆς Ἰταλικῆς Ἀρχαιολογικῆς Σχολῆς στὴν Πολιόχνη τῆς Λήμνου, θὰ κοσμῇ πλέον μόνιμα τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Ἔχει το- ποθετηθῆ ἔξω ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν αἴθουσα τῶν συνεδριάσεων καὶ εἶναι ἐντυπωσιακό. Ὡς κατασκευὴ ἀλλὰ καὶ ὡς μέγεθος τὸ τρισδιάστατο πρόπλασμα τῆς Πολιόχνης ἀπεικονίζει πιστὰ τὴν ἀρχαία πόλη, δίνοντας ἔμφαση στὸ βουλευτήριο, ποὺ ἀναδεικνύεται μὲ ἰδιαί- τερο φωτισμό, γιὰ νὰ ξεχωρίζῃ ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα κτίσματα. Ξεχωρίζουν ἐπίσης ἡ σιταπο- θήκη καὶ τὰ μέγαρα. Διακρίνονται ἀκόμη ἀγγεῖα καὶ σκεύη στὰ σημεῖα ποὺ ἐπακριβῶς ἐντοπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολόγους. Ὡστόσο τὸ βουλευτήριο τῆς Πολιόχνης, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀποτέλεσε δημόσιο κτή- ριο συναθροίσεων τῶν κατοίκων καὶ πρόδρομο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου κι ὄχι τῶν σημερινῶν Κοινοβουλίων. Ἡ κατασκευή, ποὺ φυλάσσεται σὲ καλαίσθητο θόλο, συνοδεύεται ἀπὸ πληροφορίες γιὰ τὸ ἱστορικὸ μέρος αὐτοῦ τοῦ σημαντικοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου. Τὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ προπλάσματος, ἡ ἰδέα καὶ ἡ ὑλοποίηση τοῦ ὁποίου ἦταν πρωτοβουλία τοῦ ὑπουργεί- ου Αἰγαίου καὶ Νησιωτικῆς Πολιτικῆς, ἔγιναν ἀπὸ τὴν πρόεδρο τῆς Βουλῆς κ. Ἄννα Ψα- ρούδα-Μπενάκη, ἡ ὁποία ἐπεσήμανε στὴν ὁμιλία της: «Καθὼς βρισκόμαστε στὶς ἀπαρχὲς τῆς ὁριστικῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνοποίησης, ἀντιλαμβάνεστε πὼς ἕνα τέτοιο μνημεῖο ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴ χώρα μας καὶ γιὰ ἐμᾶς ὡς Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων νὰ μποροῦμε νὰ τὸ ἐπιδεικνύουμε.» Ἡ ἔφορος Κλασικῶν Ἀρχαιοτήτων Νομοῦ Λέσβου καὶ πρόεδρος τῆς Ἕνωσης τῶν Ἑλ- λήνων Ἀρχαιολόγων Ἀγλαΐα Ἀρχοντίδου ἀνέφερε τὰ σημαντικώτερα ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ἀρχαιότερη ὠργανωμένη πόλη τῆς Εὐρώπης, τὴν Πολιόχνη, ἡ ὁποία, ὅπως εἴπαμε, εἶχε ἀνασκαφῆ κατὰ τὴν προπολεμικὴ περίοδο ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολό- γους τῆς Ἰταλικῆς Ἀρχαιολογικῆς Σχολῆς. «Ἡ Πολιόχνη εἶναι τὸ καλύτερο παράδειγμα τῆς περιόδου ποὺ λέγεται Τρωικὸς Πολιτισμὸς καὶ γίνεται πιὸ σημαντικὴ ἀκόμα, ὄχι μό- νο γιατὶ εἶναι μία ὠργανωμένη πόλη μὲ δρόμους, κοινόχρηστους χώρους, μὲ ἐξαιρετικὲς ἰδιωτικὲς οἰκίες, μὲ διοικητικὰ κέντρα καὶ κατοικίες ἐξαίρετες, οἱ ὁποῖες ἀποδίδονται στοὺς ἀρχηγοὺς ἢ στὸν ἀρχηγὸ τῆς Πολιόχνης, ἀλλὰ γιατὶ σὲ αὐτὴ τὴν πόλη ἤδη ἀπὸ τὸ 3000 π.Χ. καὶ μέχρι τὸ 1600 π.Χ. λειτουργεῖ ὁ ἀρχαιότερος χῶρος διαλόγου στὸν Κόσμο. Ἐδῶ γεννήθηκε τὸ σπέρμα τοῦ διαλόγου, τὸ σπέρμα ποὺ ἐμεῖς σήμερα ὀνομάζουμε δη- μοκρατία.» Τὴ μακέττα φιλοτέχνησε ὁ Πέτρος Δημητριάδης καὶ τὴν παρουσίαση ἐπιμελήθηκε ὁ ἀρχιτέκτων Λουκιανὸς Παγώνης. Ταξιαρχούλα Λαδᾶ Στὴν φωτογραφία τῆς ἔναντι σελίδας: Ἡ μακέττα τῶν ἐρειπίων τῆς Πολιόχνης Λήμνου, ὅπως ἐκτίθεται στὴ Βουλή. Τὸ μακρόστενο κτήριο, ποὺ ἐνδείκνυται μὲ βέλος στὴ φωτογρα- φία, ἦταν ὁ χῶρος ὅπου οἱ κάτοικοι διαλέγονταν μεταξύ τους, συζητῶντας τὰ δημόσια θέμα- τα τῆς πόλεως. Συνεπῶς δὲν ἦταν Κοινοβούλιο (συνέδριο ἀντιπροσώπων), ἀλλὰ Ἐκκλησία τοῦ Δήμου (συνέδριο ὅλων τῶν πολιτῶν).