«ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟ, ΦΟΝΙΚΟ, ΣΑΤΑΝΙΚΟ...» –ΠΟΙΟ; ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ ὸ ἔν τυ πο (σ.σ. φω το τυ πί α τοῦ ὁ ποί ου βλ. στὴν ἔ ναν τι σε λί δα) εἶ ναι ἔκ δο ση τῆς Χρι στι α νι κῆς Ἑ στί ας Λα μί ας καὶ τοι χο κολ λή θη κε στὴν πό λη αὐτὴ 5-6 ἡ μέ ρες πε ρί που πρὶν τὴν ἔ ναρ ξη τῶν καρ να βα λι κῶν ἐκ δη λώ σε ων. Ἔ νοι ω σα ὀρ γὴ καὶ ἀ γα νά κτη ση μό λις τὸ δι ά βα σα, βλέπον τας γιὰ ἄλ λη μιὰ φο ρὰ ὅ τι ὁ χρι στι α νι κὸς με σαί ω νας συ νε χί ζε ται ἀ κό μη. Δεκαπέντε λό γοι, λέ ει τὸ ἔν τυ πο, ἐ πι βάλ λουν νὰ ποῦ με ὄ χι στὸν πο λι τι σμό, ὄ χι στὴν ἐ λευ θε ρί α ἔκ φρα σης, ὄ χι στὴ γι ορ τὴ τῆς ζω ῆς καὶ τῆς ἄ νοι ξης· «νὰ κά νου με ἀρ χὴ με τά νοιας, πρὶν εἶ ναι ἀρ γά» (γιὰ ποι ό πρᾶγ μα;) καὶ νὰ γυ ρί σου με στὴ χρι στι α νι κὴ ἠ θι κή. Ἀ πὸ ποῦ ν’ ἀρ χί σῃ κα νεὶς καὶ ποῦ νὰ τε λει ώ σῃ; Ἀ πὸ τὴν ἠ θι κὴ τῆς «θρη σκεί ας τῆς ἀ γά πης»; Ἀ πὸ τὸ βι βλι κὸ πορ νο γρά φη μα μὲ τὸν προ α γω γὸ τῆς συ ζύ γου του καὶ μά γο Ἀ βρα ὰμ ἢ ἀ πὸ τὸν Λώτ, ποὺ κοι μό ταν ἀγ κα λιὰ μὲ τὶς δύ ο κό ρες του σ’ ἕ να αἱ μο μι κτι κὸ ὄρ γιο ἄ νευ προ η γου μέ νου; Ἢ ἀ πὸ τὸν Ἰ α κὼβ ποὺ εἶ χε ἐ ρω μέ νες καὶ τὶς δύ ο ἀ δελ φὲς Λεί α καὶ Ραχὴλ στὸ κρεβ βά τι του κά θε βρά δυ –καὶ ὁ κα τά λο γος τε λει ω μὸ δὲν ἔ χει. Δυ στυ χῶς αὐ τὰ τὰ πράγ μα τα ἀ πο τε λοῦν τὴν ἠ θι κὴ βά ση ποὺ μα θαί νουν τὰ μι κρὰ παι διά μας ἀ πὸ τὶς πρῶ τες τά ξεις τοῦ Δη μο τι κοῦ. Καὶ φτά σα με στὸ ὕ ψι στο δεῖγ μα τῆς χρι στι α νι κῆς ἠ θι κῆς, βλέ πον τας ἄ φω νοι νὰ ἐ κτυ λίσ σων ται κά θε μέ ρα στὴν τη λε ό ρα ση μπρο στὰ στὰ μά τια μας σκη νὲς ἀ πεί ρου κάλ λους μὲ πρω τα γω νι στὲς τὸ «ἀ δελ φᾶ το τῶν δε σπο τῶν» τῆς Ἑλ λα δι κῆς Ἐκ κλη σί ας. Πο λυ έ ξο δο, λέ νε, τὸ καρ να βά λι σὲ και ροὺς χα λε πούς. Καὶ τοῦ το, ἐ νῷ γέ μι σαν τὴν Ἑλλά δα μὲ τὶς βίλ λες καὶ τὶς πι σί νες, ὅ που ἀ πο λαμ βά νουν τὴν τρυ φη λὴ ζω ή τους τὰ μέ λη τοῦ δε σπο τά του. Καὶ κα θέ νας ἔ χον τας καὶ τὸ 1,5 δὶς στὴν ἄ κρη, προ ϊ ὸν τῶν χρυ σο φό ρων παγκα ρι ῶν καὶ τῆς ἐ κμε τάλ λευ σης-προ σκύ νη σης ἁ γί ων εἰ κό νων ποὺ δα κρύ ζουν, λει ψάνων, ζω νῶν, τι μί ων ξύ λων (ὑ πάρ χουν ἆ ρα γε καὶ ἄ τι μα ξύ λα;)... Εἶ ναι φο νι κό, λέ νε, τὸ καρ να βά λι, για τί, λέ νε, καρ να βα λι στὲς σκό τω σαν τὸν ἅ γιο Τι μόθε ο, ἐ πί σκο πο Ἐ φέ σου. 100 καὶ πλέ ον ἑ κα τομ μύ ρια ἀ θῴ ων μαρ τύ ρη σαν καὶ ἐ σφά γη σαν στὴν ἀ ναγ κα στι κὴ ἐ πι βο λὴ τῆς χρι στι α νι κῆς θρη σκεί ας. Τὸ 75% τοῦ ἑλ λη νι κοῦ λα οῦ ἀ φανί σθη κε καὶ μα ζί του καὶ ὁ λό κλη ρος ὁ ἀ νε πα νά λη πτος Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς κα τὰ τὴν ἐ πι δρο μὴ τοῦ χρι στια νοῦ Ἀ λά ρι χου, ποὺ ἐ κτε λοῦ σε τὴν ἐν το λὴ τοῦ σχι ζο φρε νοῦς χρι στιανοῦ αὐ το κρά το ρα Ἀρ κα δί ου «ἐς ἔ δα φος φέ ρειν» (401 μ.Χ.). Αὐ τὸ τὸ αἷ μα θὰ τὸ ξε πλύ νῃ ἆρα γε μιὰ συγ γνώ μη; Καὶ ἕπε ται ἡ Ἱ ε ρὴ Ἐ ξέ τα ση τοῦ τρο με ροῦ Με σαί ω να, μὲ ἄλ λα ἑ κατομ μύ ρια μαρ τυ ρι κῶν θα νά των. Αὐ τὸ τὸ φο νι κὸ τσου νά μι εἶ ναι ἀ δύ να το νὰ τὸ χω ρέ σῃ ὁ ἀν θρώ πι νος νοῦς. 3.000 χρό νια ὁ πο λι τι σμὸς γύ ρι σε πί σω. Εἶ ναι προ κλη τι κό, λέ νε, τὸ καρ να βά λι λό γῳ τῆς γυ μνό τη τας τῶν συμ με τε χόν των. Ἐ δῶ θὰ δα νει στῶ μί α πα ρά γρα φο ἀ πὸ τὸ ἄρ θρο τοῦ κ. Κ. Καρ μι ράν τζου «Τὰ δρώ με να τῆς Ἁ γιά ννας» («Δ», τεῦ χος 278, Μάρ τιος 2005): «Ὁ που ρι τα νι σμὸς παγ κο σμί ως, ἀ πο τέ λεσμα τῆς ἠ θι κῆς (ὄ χι τοῦ ἤ θους) τῶν θρη σκει ῶν τῆς Ἐ ρή μου, ἔ χει ἐ πι βά λει τοὺς νό μους του. Στὸ στό χα στρό του γιὰ δύο χι λιά δες χρό νια ἔ χει τὴ χα ρὰ τῆς ζω ῆς, τὴν ἡ δο νὴ (σωμα τι κή/νο η τι κή), τέ λος τὸ σῶ μα. [“Τὰ ἔρ γα τῆς σαρ κός... ἀ κα θαρ σί α, ἀ σέλ γεια, εἰ δω λολα τρί α, μέ θη, κῶ μοι” (Παῦ λος, πρὸς Γα λά τας 5.19)· “οἱ ἐν σαρ κὶ ὄν τες, θε ῷ οὐκ ἀ ρέ σει” (Πρὸς Ρωμ. 8.8).] Ἀ κά θαρ τα λοι πὸν τὸ γυ μνὸν (ἀ θλη τι σμός), ὁ ἔ ρω τας, ὁ ὀρ γα σμός, τὰ γεν νη τι κά μας ὄρ γα να.» Γι ῶρ γος Κον τα ξῆς