«ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟ, ΦΟΝΙΚΟ, ΣΑΤΑΝΙΚΟ...» –ΠΟΙΟ; ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ ὸ ἔντυπο (σ.σ. φωτοτυπία τοῦ ὁποίου βλ. στὴν ἔναντι σελίδα) εἶναι ἔκδοση τῆς Χριστιανικῆς Ἑστίας Λαμίας καὶ τοιχοκολλήθηκε στὴν πόλη αὐτὴ 5-6 ἡμέρες περίπου πρὶν τὴν ἔναρξη τῶν καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων. Ἔνοιωσα ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση μόλις τὸ διάβασα, βλέ- ποντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὅτι ὁ χριστιανικὸς μεσαίωνας συνεχίζεται ἀκόμη. Δεκαπέντε λόγοι, λέει τὸ ἔντυπο, ἐπιβάλλουν νὰ ποῦμε ὄχι στὸν πολιτισμό, ὄχι στὴν ἐλευθερία ἔκφρασης, ὄχι στὴ γιορτὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἄνοιξης· «νὰ κάνουμε ἀρχὴ μετάνοι- ας, πρὶν εἶναι ἀργά» (γιὰ ποιό πρᾶγμα;) καὶ νὰ γυρίσουμε στὴ χριστιανικὴ ἠθική. Ἀπὸ ποῦ ν’ ἀρχίσῃ κανεὶς καὶ ποῦ νὰ τελειώσῃ; Ἀπὸ τὴν ἠθικὴ τῆς «θρησκείας τῆς ἀγάπης»; Ἀπὸ τὸ βιβλικὸ πορνογράφημα μὲ τὸν προαγωγὸ τῆς συζύγου του καὶ μάγο Ἀβραὰμ ἢ ἀπὸ τὸν Λώτ, ποὺ κοιμόταν ἀγκαλιὰ μὲ τὶς δύο κόρες του σ’ ἕνα αἱμομικτικὸ ὄργιο ἄνευ προηγουμένου; Ἢ ἀπὸ τὸν Ἰακὼβ ποὺ εἶχε ἐρωμένες καὶ τὶς δύο ἀδελφὲς Λεία καὶ Ρα- χὴλ στὸ κρεββάτι του κάθε βράδυ –καὶ ὁ κατάλογος τελειωμὸ δὲν ἔχει. Δυστυχῶς αὐτὰ τὰ πράγματα ἀποτελοῦν τὴν ἠθικὴ βάση ποὺ μαθαίνουν τὰ μικρὰ παιδιά μας ἀπὸ τὶς πρῶτες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ. Καὶ φτάσαμε στὸ ὕψιστο δεῖγμα τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς, βλέποντας ἄφωνοι νὰ ἐκτυλίσσωνται κάθε μέρα στὴν τηλεόραση μπροστὰ στὰ μάτια μας σκηνὲς ἀπείρου κάλλους μὲ πρωταγωνιστὲς τὸ «ἀδελφᾶτο τῶν δεσποτῶν» τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Πολυέξοδο, λένε, τὸ καρναβάλι σὲ καιροὺς χαλεπούς. Καὶ τοῦτο, ἐνῷ γέμισαν τὴν Ἑλ- λάδα μὲ τὶς βίλλες καὶ τὶς πισίνες, ὅπου ἀπολαμβάνουν τὴν τρυφηλὴ ζωή τους τὰ μέλη τοῦ δεσποτάτου. Καὶ καθένας ἔχοντας καὶ τὸ 1,5 δὶς στὴν ἄκρη, προϊὸν τῶν χρυσοφόρων παγκαριῶν καὶ τῆς ἐκμετάλλευσης-προσκύνησης ἁγίων εἰκόνων ποὺ δακρύζουν, λειψά- νων, ζωνῶν, τιμίων ξύλων (ὑπάρχουν ἆραγε καὶ ἄτιμα ξύλα;)... Εἶναι φονικό, λένε, τὸ καρναβάλι, γιατί, λένε, καρναβαλιστὲς σκότωσαν τὸν ἅγιο Τιμό- θεο, ἐπίσκοπο Ἐφέσου. 100 καὶ πλέον ἑκατομμύρια ἀθῴων μαρτύρησαν καὶ ἐσφάγησαν στὴν ἀναγκαστικὴ ἐπιβολὴ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Τὸ 75% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀφα- νίσθηκε καὶ μαζί του καὶ ὁλόκληρος ὁ ἀνεπανάληπτος Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς κατὰ τὴν ἐπιδρομὴ τοῦ χριστιανοῦ Ἀλάριχου, ποὺ ἐκτελοῦσε τὴν ἐντολὴ τοῦ σχιζοφρενοῦς χριστια- νοῦ αὐτοκράτορα Ἀρκαδίου «ἐς ἔδαφος φέρειν» (401 μ.Χ.). Αὐτὸ τὸ αἷμα θὰ τὸ ξεπλύνῃ ἆραγε μιὰ συγγνώμη; Καὶ ἕπεται ἡ Ἱερὴ Ἐξέταση τοῦ τρομεροῦ Μεσαίωνα, μὲ ἄλλα ἑκα- τομμύρια μαρτυρικῶν θανάτων. Αὐτὸ τὸ φονικὸ τσουνάμι εἶναι ἀδύνατο νὰ τὸ χωρέσῃ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς. 3.000 χρόνια ὁ πολιτισμὸς γύρισε πίσω. Εἶναι προκλητικό, λένε, τὸ καρναβάλι λόγῳ τῆς γυμνότητας τῶν συμμετεχόντων. Ἐδῶ θὰ δανειστῶ μία παράγραφο ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Κ. Καρμιράντζου «Τὰ δρώμενα τῆς Ἁγιάννας» («Δ», τεῦχος 278, Μάρτιος 2005): «Ὁ πουριτανισμὸς παγκοσμίως, ἀποτέλε- σμα τῆς ἠθικῆς (ὄχι τοῦ ἤθους) τῶν θρησκειῶν τῆς Ἐρήμου, ἔχει ἐπιβάλει τοὺς νόμους του. Στὸ στόχαστρό του γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια ἔχει τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς, τὴν ἡδονὴ (σω- ματική/νοητική), τέλος τὸ σῶμα. [“Τὰ ἔργα τῆς σαρκός... ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλο- λατρία, μέθη, κῶμοι” (Παῦλος, πρὸς Γαλάτας 5.19)· “οἱ ἐν σαρκὶ ὄντες, θεῷ οὐκ ἀρέσει” (Πρὸς Ρωμ. 8.8).] Ἀκάθαρτα λοιπὸν τὸ γυμνὸν (ἀθλητισμός), ὁ ἔρωτας, ὁ ὀργασμός, τὰ γεννητικά μας ὄργανα.» Γιῶργος Κονταξῆς