«Ï ΜΗ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ê ΑΘ’ ΗΜΩΝ...» Ὁ δι ωγ μὸς τῶν «μὴ πι στῶν» στὶς ΗΠΑ ὸ κεί με νο, τὸ ὁ ποῖ ο πα ρα τί θε ται κα τω τέ ρω σὲ με τά φρα ση, κατα γρά φει τὶς ἀ να λο γί ες ποὺ ὑ πάρ χουν ἀ νά με σα στὸν τρό πο λει τουρ γί ας τῆς Ἐκ κλη σί ας στὶς θε ο κρα τι κὲς πλέ ον Ἡ νω μένες Πο λι τεῖ ες τῆς Ἀ με ρι κῆς καὶ τῆς Ἐκ κλη σί ας τῆς Ἑλ λά δος. Καὶ στὶς δύ ο χῶ ρες ἡ Ἐκ κλη σί α πε ρι θω ρι ο ποι εῖ τοὺς πο λί τες ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀ πο τε λοῦν μέ λη της καὶ προ σπα θεῖ νὰ τοὺς στιγ μα τί σῃ ὡς κοι νωνι κὰ ἀ δι ά φο ρους ἢ καὶ ἐ πι ζή μιους (πάν τα μέ σῳ τῆς συ κο φάν τη σής τους). Ἔ τσι καὶ στὶς δύ ο χῶ ρες ἡ Ἐκ κλη σί α λει τουρ γεῖ ὡς φό βη τρο. Γενικὰ πρό κει ται γιὰ μί α κραυ γα λέ α πε ρί πτω ση κα τα τρο μο κρά τη σης πο λι τῶν, ἡ ὁ ποί α ἐ νί ο τε φθά νει μέ χρι τὴν εὐ θεῖ α ἐ κτό ξευ ση ἀ πει λῶν. «Ὅ ποι ος δὲν εἶ ναι μα ζί μου, εἶ ναι ἐ ναν τί ον μου», ὅ πως εἶ πε καὶ ὁ Ἰ η σοῦς Χρι στός. “Εἶ μαι Ἀ με ρι κα νός, γέν νη μα-θρέμ μα Νε ο-Ὑ ορ κέ ζος, ἐ ξά δελ φος πυ ρο σβέστη καὶ ἄ θε ος. Τὰ τρί α πρῶ τα μὲ ἐν τάσ σουν στὸν κύ κλο τῆς θλί ψης καὶ τῆς φρί κης, ποὺ ἀ κό μη πε ρι βάλ λει τὴν 11η Σε πτεμ βρί ου. Τὸ τέ ταρ το φαί νε ται ὅ τι μὲ ἀ πο κλεί ει ἀ πὸ ὁ ποι α δή πο τε δυνατότητα ἔκ φρα σης συμ πά θειας καὶ πα τρι ω τι σμοῦ. » Ὁ Πρό ε δρος μι λᾷ ὄ χι ἁ πλᾶ γιὰ μί α ἡ μέ ρα Μνή μης ἀλ λὰ γιὰ μί α ἡ μέ ρα Προσευ χῆς καὶ Μνή μης. Σ’ αὐ τὴν τὴν τε λε τὴ ἀ πο τί ε ται φό ρος τι μῆς σὲ ἀν θρώ πους κά θε θρη σκεί ας: Κα θο λι κούς, Μου σουλ μά νους, Προ τε στάν τες, Ἑ βραί ους, Βου διστές… οὔ τε μί α ὅ μως λέ ξη συμ πά θειας γιὰ τὰ θύ μα τα, ποὺ ἔ χα σαν τὴν ζω ή τους ἐ κεί νη τὴν ἡ μέ ρα καὶ ἔ τυ χε νὰ εἶ ναι ἄ θε οι. Ἡ μό νη ἔν δει ξη συμ πα θεί ας ἦλ θε ἀ πὸ τὸν Βρε ταν νὸ πρω θυ πουρ γὸ Τό νυ Μπλέρ, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ πε: “Αὐ τὴ ἡ φρί κη εἶ ναι ὑ πόθε ση ὅ λων μας, τῶν πι στῶν ὁ ποι ασ δή πο τε θρη σκεί ας ἀλ λὰ καὶ ἐ κεί νων ποὺ δὲν ἀ σπά ζον ται καμ μί α θρη σκεί α”. » Ἔ τσι λοι πὸν θρη νῶ μό νος μου. Ὅ μως δὲν θὰ σι ω πή σω γιὰ τὶς ἄ θλι ες λε κτι κὲς ἐ πι θέ σεις ποὺ γί νον ται εἰς βά ρος τῶν ἀ θέ ων, λὲς καὶ ἦ ταν ἐ κεῖ νοι ποὺ ὡ δή γη σαν τὸ ἀ ε ρο πλά νο στοὺς Δί δυ μους Πύρ γους. Ἡ ἀ λή θεια εἶ ναι ὅ τι δὲν ἦ ταν οἱ ἄ θε οι ποὺ δι έ πρα ξαν αὐ τὸ τὸ ἔγ κλη μα ἀλ λὰ οἱ πλέ ον θρη σκευ ό με νοι ἄν θρω ποι. » Ἐν δει κτι κὸ πα ρά δειγ μα ἄ στο χης ἐ χθρό τη τος ἀ πο τε λεῖ δη λη τη ρι ῶ δες σχό λιο, ποὺ δη μο σι εύ θη κε σὲ ἐ φη με ρί δα τῆς χώ ρας: “Δὲν εἶ ναι δυ να τὸν νὰ μὴν πα ρα τηρή σου με τὴν σι ω πὴ τῶν ἀ θέ ων αὐ τὲς τὶς μέ ρες… Λὲς καὶ ἄ νοι ξε ἡ γῆ καὶ τοὺς ‣