Ἕ να χά ος ἀν τι φά σε ων στὰ Εὐ αγ γέ λια ε λε τῶν τας τὴν Και νὴ Δι α θή κη γρή γο ρα δι α πι στώ νει κα νείς, ὅ τι εἶ ναι γε μά τη ἀν τι φά σεις, ἀ να χρο νι σμοὺς καὶ κε νά. Σὲ παλαι ό τε ρα τεύ χη τοῦ «Δαυ λοῦ» εἶ χαν ἐ ξε τα σθῆ οἱ ἀ συμ φω νί ες τῶν εὐ αγ γε λι στῶν σχε τι κὰ μὲ τὴν κα τα γω γή, τὴν βά πτι ση, τὴ σταύ ρω ση καὶ τὴν ἀ νά στα ση τοῦ Ἰ η σοῦ (τεύ χη 275, 276 καὶ 280 ἀν τί στοιχα). Στὸ ἄρ θρο αὐ τὸ θὰ ἐ ξε τα σθοῦν τὰ με τὰ τὴν ἀ νά στα ση τοῦ Ἰ η σοῦ «γεγο νό τα», κα θὼς καὶ οἱ προ ο πτι κὲς γιὰ τὴ θρυ λού με νη ἐ πι στρο φή του κα τὰ τὴ Δευ τέ ρα Πα ρου σί α. Πό σο και ρὸ ἔ μει νε ὁ Ἰ η σοῦς στὴ Γῆ με τὰ τὴν ἀ νά στα σή του; Πό τε ἀ να λή φθη κε στὸν οὐ ρα νό; Ἂς ἐ ξε τά σου με τί πε ρι γρά φουν οἱ –φω τι σθέν τες μὲ τὴν ἐ πι φοί τη ση τοῦ Ἁ γί ου Πνεύ μα τος– εὐ αγ γε λι στές: • Ὁ Ἰ η σοῦς δὲν ἀ να λή φθη κέ πο τε σύμ φω να μὲ τὸ Ματ θαῖ ο, ὁ ὁ ποῖ ος στὸ κε φά λαι ο κη΄ πε ρι γρά φει, ὅ τι τὴν Κυ ρια κὴ ἡ Μα ρί α ἡ Μα γδα λη νὴ καὶ ἡ ἄλ λη Μα ρί α συ νάν τησαν τὸν Ἰ η σοῦ φεύ γον τας ἀ πὸ τὸ μνῆ μα. Ἀρ γό τε ρα οἱ ἕν δε κα μα θη τὲς ἔ φυ γαν γιὰ τὴ Γα λι λαί α καὶ σ’ ἕ να βου νὸ συ νάν τη σαν τὸν Ἰ η σοῦ, ὁ ὁ ποῖ ος τοὺς εἶ πε: «Ἐ γὼ θὰ εἶ μαι μα ζί σας πάν τα ὥς τὴ συν τέ λεια τοῦ κό σμου» (κη΄ 20). Σ’ αὐ τὸ τὸ ση μεῖ ο τὸ εὐ αγ γέ λιο τε λει ώ νει, χω ρὶς νὰ κά νῃ λό γο γιὰ καμ μί α «ἀ νά λη ψη». Ἑ πο μέ νως ὁ Ἰ η σοῦς σύμ φω να μὲ τὸ Ματ θαῖ ο δὲν ἔ φυ γέ πο τε ἀ πὸ τὴ Γῆ, ἀλ λὰ πα ρέ μει νε πε ρι μέ νον τας τὴ συν τέ λεια τοῦ κό σμου. • Οὔ τε ὁ Ἰ ω άν νης πε ρι γρά φει καμ μί α ἀ νά λη ψη, ἀλ λὰ μό νον κά ποι ες ἀ προσ δι ό ριστες χρο νι κὰ ἐμ φα νί σεις τοῦ Ἰ η σοῦ με τὰ τὴν ἀ νά στα ση στοὺς μα θη τές του (ἀ πὸ τὸ κ΄ 19 ἕ ως τὸ τέ λος). • Ὁ Λου κᾶς δί νει τὴ δι κή του ἐκ δο χὴ γιὰ τὰ «γε γο νό τα» ἀ πὸ τὴν ἀ νά στα ση ἕ ως τὴν ἀ νά λη ψη ἐ κτε νῶς στὸ κε φά λαι ο κδ΄. Το νί ζει ὅ μως ὅ τι ὅ λα αὐ τὰ ἔ γι ναν «τὴν ἴ δια ἡ μέ ρα (τῆς ἀ νά στα σης)» (κδ΄ 13), «ὅ ταν πλη σί α ζε τὸ βρά δυ» (κδ΄ 29). «Κα τό πιν τοὺς ὡδή γη σε (ὁ Ἰ η σοῦς τοὺς μα θη τές) ἔ ξω ἀ πὸ τὴν πό λη ὥς τὴν Βη θυ νί α, σή κω σε τὰ χέρια του καὶ τοὺς εὐ λό γη σε. Κα θὼς τοὺς εὐ λο γοῦ σε, ἄρ χι σε νὰ ἀ πο μα κρύ νε ται ἀ π’ αὐ τοὺς καὶ νὰ ἀ νε βαί νῃ στὸν οὐ ρα νό» (κδ΄ 50-51). Ἑ πο μέ νως σύμ φω να μὲ τὸ Λου κᾶ ὁ Ἰ η σοῦς ἀ να λή φθη κε τὸ ἴ διο βρά δυ τῆς Κυ ρια κῆς.