Ἕνα χάος ἀντιφάσεων στὰ Εὐαγγέλια ελετῶντας τὴν Καινὴ Διαθήκη γρήγορα διαπιστώνει κανείς, ὅτι εἶναι γεμάτη ἀντιφάσεις, ἀναχρονισμοὺς καὶ κενά. Σὲ πα- λαιότερα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» εἶχαν ἐξετασθῆ οἱ ἀσυμφωνίες τῶν εὐαγγελιστῶν σχετικὰ μὲ τὴν καταγωγή, τὴν βάπτιση, τὴ σταύρωση καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ (τεύχη 275, 276 καὶ 280 ἀντίστοι- χα). Στὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ ἐξετασθοῦν τὰ μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ «γε- γονότα», καθὼς καὶ οἱ προοπτικὲς γιὰ τὴ θρυλούμενη ἐπιστροφή του κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία. Πόσο καιρὸ ἔμεινε ὁ Ἰησοῦς στὴ Γῆ μετὰ τὴν ἀνάστασή του; Πότε ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανό; Ἂς ἐξετάσουμε τί περιγράφουν οἱ –φωτισθέντες μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος– εὐαγγελιστές: • Ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀναλήφθηκέ ποτε σύμφωνα μὲ τὸ Ματθαῖο, ὁ ὁποῖος στὸ κεφάλαιο κη΄ περιγράφει, ὅτι τὴν Κυριακὴ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία συνάντη- σαν τὸν Ἰησοῦ φεύγοντας ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ἀργότερα οἱ ἕνδεκα μαθητὲς ἔφυγαν γιὰ τὴ Γαλιλαία καὶ σ’ ἕνα βουνὸ συνάντησαν τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζί σας πάντα ὥς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου» (κη΄ 20). Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο τὸ εὐαγγέλιο τελειώνει, χωρὶς νὰ κάνῃ λόγο γιὰ καμμία «ἀνάληψη». Ἑπομένως ὁ Ἰησοῦς σύμφωνα μὲ τὸ Ματθαῖο δὲν ἔφυγέ ποτε ἀπὸ τὴ Γῆ, ἀλλὰ παρέμεινε περιμένοντας τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. • Οὔτε ὁ Ἰωάννης περιγράφει καμμία ἀνάληψη, ἀλλὰ μόνον κάποιες ἀπροσδιόρι- στες χρονικὰ ἐμφανίσεις τοῦ Ἰησοῦ μετὰ τὴν ἀνάσταση στοὺς μαθητές του (ἀπὸ τὸ κ΄ 19 ἕως τὸ τέλος). • Ὁ Λουκᾶς δίνει τὴ δική του ἐκδοχὴ γιὰ τὰ «γεγονότα» ἀπὸ τὴν ἀνάσταση ἕως τὴν ἀνάληψη ἐκτενῶς στὸ κεφάλαιο κδ΄. Τονίζει ὅμως ὅτι ὅλα αὐτὰ ἔγιναν «τὴν ἴδια ἡμέρα (τῆς ἀνάστασης)» (κδ΄ 13), «ὅταν πλησίαζε τὸ βράδυ» (κδ΄ 29). «Κατόπιν τοὺς ὡδήγησε (ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητές) ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη ὥς τὴν Βηθυνία, σήκωσε τὰ χέ- ρια του καὶ τοὺς εὐλόγησε. Καθὼς τοὺς εὐλογοῦσε, ἄρχισε νὰ ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτοὺς καὶ νὰ ἀνεβαίνῃ στὸν οὐρανό» (κδ΄ 50-51). Ἑπομένως σύμφωνα μὲ τὸ Λουκᾶ ὁ Ἰησοῦς ἀναλήφθηκε τὸ ἴδιο βράδυ τῆς Κυριακῆς.