Ï Ó. ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ, Ï ê. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Ï... ΠΡΟΣΗΛΥΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ λλάζοντας ξαφνικὰ πλώρη ἕνα μέρος τοῦ Τύπου ἔγινε ὑπέρμαχος τοῦ κ. Χριστόδουλου, ἐπειδὴ «εἶναι ἡ ἰσχυρὴ φωνὴ τῆς Ἑλλάδας ποὺ προσπαθοῦν οἱ ἐχθροί της νὰ σιγάσουν». Ἐδῶ παρουσιάζε- ται μία ἄλλη ἐκδοχή, ποὺ καταλήγει στὸ ἀντίθετο συμπέρασμα. Ἡ ἐκδοχή μας ἀναπτύσσεται ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς γνωστῆς θεωρίας τοῦ Χάντινγκτον «Περὶ σύγκρουσης τῶν πολιτισμῶν»*. Ἡ θεωρία αὐτὴ δὲν εἶναι οὐσιαστικὰ θεωρία ἀλλὰ σενάριο (ὁ Χάντινγκτον ἀποτελεῖ προωθημένο θεωρητικὸ ἐκπρόσωπο τῶν κύ- κλων τοῦ Ἀμερικανο-σιωνισμοῦ, καὶ οἱ ἀπόψεις του ἀποτελοῦν θεωρητικὸ ὑπόστρω- μα τῆς γεωστρατηγικῆς ποὺ ἐφαρμόζει ἡ ὁμάδα ποὺ κυριαρχεῖ σήμερα στὶς ΗΠΑ). Κατὰ τὴν «θεωρία» λοιπὸν αὐτὴ στὸν πλανήτη ὑπάρχουν πολιτισμικὲς ἑνότητες, ποὺ πέπρωται νὰ συγκρουσθοῦν. Ὁ πολυπράγμων μάλιστα Χάντινγκτον ὁριοθετεῖ αὐτὲς τὶς πολιτισμικὲς ἑνότητες, χρησιμοποιῶντας σὰν κύριο κριτήριο τὴν θρησκεία. Ἀναφέρει τὴν Δυτικὴ ἑνότητα, τὴν Μουσουλμανική, τὴν Ἰνδουϊστική, τὴν Κομφουκια- νὴ κ.λπ., διατυπώνει δὲ τὴν ἄποψη ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες ἑνότητες εἶναι ὑποδεέστερες τῆς Δυτικῆς (Εὐρωατλαντικῆς). Τὸ ἐνδιαφέρον (ἀλλὰ καὶ δυσοίωνο καὶ ἐπικίνδυνο) γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι, ὅτι δὲν μᾶς ἐντάσσει στὴν ἑνότητα τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἀλλὰ στὴν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Σλάβων, ποὺ βρίσκεται μεταξὺ τῆς Δυ- τικῆς καὶ τῆς Μουσουλμανικῆς ἑνότητας. Δὲν μποροῦμε δηλαδὴ νὰ ἀνήκουμε στὸν χῶρο, ποὺ τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα γαλούχησε καὶ ἡ Ἑλλάδα ἀπετέλεσε τὸ λίκνο του. Ὅσοι βρίσκονται πίσω ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ (καὶ ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ κέντρα Παγκόσμιας Ἐξουσίας πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ καὶ παρὰ τὴν Ἰουδαία) ἔχουν σίγουρα κάθε λόγο νὰ θεωροῦν ὅτι ὅσοι ἀπομακρύνουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν Δυτικὸ Πολιτισμὸ (τὴν Εὐ- ρώπη) καὶ τὴν φέρνουν στὴν πολιτισμικὴ ἑνότητα ποὺ προαναφέραμε ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντά τους. Ὁ ἐπίδοξος ἐθνάρχης κ. Χριστόδουλος μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας ἀπ’ αὐτούς. Ἔχει κατ’ ἐπανάληψη παρέμβη μεταξὺ ἄλλων στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται ἀπὸ τὰ ὑπεύθυνα ὄργανα τῆς Πολιτείας, προσπαθῶντας νὰ παρα- σαλεύσῃ τὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμό της. Δὲν ἔχουν λοιπὸν τὰ κέντρα αὐτὰ κανένα λόγο νὰ ἐχθρεύωνται αὐτὸν ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ τὸ ποίμνιό του στὴν μάντρα ποὺ ἐπιγράφεται «Σλαβο-ορθόδοξοι» καὶ οὔτε νὰ θέλουν νὰ τὸν ἐξοντώσουν, ὅπως ὁ ἴδιος διατείνεται ψευδόμενος, στὴν προσπάθειά του νὰ δραματοποιήσῃ καὶ νὰ κερδίσῃ συμπάθεια. Αὐτὸ ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι τὸ ἄνοιγμα ἑνὸς χώρου ἀπὸ τὴν πίεση τῶν ἀερίων ποὺ παράγει ὁ ἴδιος ὁ χῶρος αὐτός, ἀπὸ τὴν δυσοσμία ἑνὸς βυζαντινισμοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πρέπει οἱ Ἕλληνες κάποτε ἐπὶ τέλους νὰ ἀπαλλαγοῦν. * S. Huntington, The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, Touchstone Books, Λονδῖνο 1998. ** Β. Λεντάκης, Ἀνθρώπινη ἄγνοια – θεϊκὴ γνώση – ἡ ἄτη στὴν Ἰλιάδα, περιοδικὸ «Ἑκηβόλος», τεῦχος 18. Γιάννης Ἀλεξάκης