ΤΟ «ΚΟΥΒΑΡΙ ΑΠΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ» ΤΟΥ Ã. ΣΕΦΕΡΗ ΚΑΙ Ç ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ «ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ» Γι ῶρ γος Σε φέ ρης, ὑ πη ρε τῶν τας ὡς ἐκ πρό σω πος Τύ που τῆς Ἑλ λη νικῆς Κυ βέρ νη σης τὸ 1943 στὸ Κά ι ρο, ὅ που λό γῳ τῆς Γερ μα νο κα το χῆς εἶ χε «με τα κο μί σει» μέ γα μέ ρος τοῦ πο λι τι κο-δι πλω μα τι κο-στρα τι ω τικο-ἀ να κτο ρι κοῦ κα τε στη μέ νου τῆς Ρω μι ο σύ νης, ἔ γρα φε κρυ φὰ («Μέρες») ὅ τι αἰ σθα νό ταν ἄρ ρω στος, για τί: «Συλ λο γί ζο μαι κά θε μέ ρα καὶ πε ρισ σότε ρο πὼς εἴ μα στε ἕ να κου βά ρι ἀ πὸ σκου λή κια.» Ζῶν τας ὡς δι πλω μά της στὴ μέση τοῦ «κου βα ριοῦ» (τῆς σα πί λας), «ὅ που κι ἂν κοί τα ζε, ἡ Ἑλ λά δα τὸν πλή γωνε», ἀλ λὰ τὸ Νόμ πελ τῆς Λο γο τε χνί ας μας ἀ ναγ κά ζε ται, γιὰ νὰ αὐ το πα ρη γο ρηθῇ, νὰ γρά ψῃ λί γες σει ρὲς πα ρα κά τω: «Ἡ μό νη πα ρη γο ριὰ εἶ ναι ὅ τι, σὰν φτάσου με στὸ τέ λος τῆς με γά λης πε ρι πέ τειας, ὅ λοι ἐ τοῦ τοι θὰ ἔ χουν σα ρω θῆ ἀ πὸ ἐ κεί νους, ποὺ ζοῦ νε τὸ ση με ρι νὸ δρά μα τῆς σκλα βιᾶς. Ἐ κεί νους πού, κα θὼς φαν τά ζο μαι, θὰ εἶ ναι σὲ θέ ση νὰ μι λή σουν τὴ λα λιὰ τῆς Ἑλ λά δας.» Ὤ! δύ στυ χε νομ πε λί στα, ποι ό «φαν τα ζό σουν» ὅ τι θὰ εἶ ναι «τὸ τέ λος τῆς μεγά λης πε ρι πέ τειας» καὶ ποι οί «θὰ εἶ ναι σὲ θέ ση νὰ μι λή σουν τὴ λα λιὰ τῆς Ἑλλά δας»; «Ὅ λοι ἐ τοῦ τοι» τοῦ Κα ΐ ρου ἢ «ἐ κεῖ νοι» τῆς Ἀ θή νας καὶ τοῦ «Βου νοῦ», ποὺ μὲ ἴσες εὐθύνες ἀ πὸ κοι νοῦ στὸ «τέ λος τῆς σκλα βιᾶς» ἔ βα λαν τὴ Ρω μι ο σύνη νὰ ἀλ λη λο σφά ζε ται γιὰ μί α πεν τα ε τί α καὶ στὴ συ νέ χεια, ἕ ως σή με ρα, σ’ ὅ λα τὰ πα ρα κλά δια τοῦ κα τε στη μέ νου τους ξε χει λί ζουν σὰν ὑ περ πλή ρεις βό θροι – παγ κό σμιοι πρω τα θλη τὲς τῆς δι α φθο ρᾶς, τῆς φαι δρό τη τας καὶ τῆς ἀ νι κα νό τητας; Ποι ά εἶ ναι ἡ «με γά λη πε ρι πέ τεια» καὶ ποιό «τὸ δρά μα τῆς σκλα βιᾶς», Σεφέ ρη μου; Ἡ Γερ μα νι κὴ Κα το χὴ τῶν τεσ σά ρων ἐ τῶν ἢ ἡ Ρω μαί ι κη Κα το χὴ τῶν 16½ αἰ ώ νων, ποὺ ἔ κα νε τὴ λε γό με νη σήμερα –κα κῶς!– «Ἑλ λά δα» τό πο, ὅ που ἑδρεύ ει, κυ ρι αρ χοῦ σε καὶ κυ ρια ρχεῖ ἀ πὸ τό τε ἕ ως σή με ρα –πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ κάθε ἄλ λο κρά τος στὸν Κό σμο– τὸ μί σος ἐ ναν τί ον παν τὸς ἑλ λη νι κοῦ; Καὶ ποι οί «φαν τά ζε σαι», ποι η τή μου, με γά λε πράγ μα τι ποι η τή μου, ὅ τι «θὰ μι λή σουν τὴ λα λιὰ τῆς Ἑλ λά δας»; Αὐ τοὶ ποὺ τε ρε ρί ζουν ἑλ λη νο χρι στι α νι κὰ πα ρα λη ρή μα τα καὶ βαΰ ζουν ἐ ξου σι α στι κὰ σλόγ καν; Αὐ τὰ ποὺ «φαν τα ζό σουν» ὡς «με γά λη πε ρι πέ τεια» τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ, ὡς «δρά μα τῆς σκλα βιᾶς» του καὶ ὡς «λα λιὰ τῆς Ἑλ λά δας» εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου τῆς κακοδαιμονίας μας· καὶ ἂν ζοῦ σες σή με ρα, πά λι θὰ ξα νά γρα φες, νομ πε λί στα Σε φέ ρη, ὅ τι «εἴ μα στε ἕ να κου βά ρι ἀ πὸ σκου λή κια». Για τὶ ἡ σα πί λα ποὺ μᾶς «κου βα ριά ζει» δὲν εἶ ναι προ σω ρι νή, δὲν εἶ ναι συγ κυ ρια κή, δὲν εἶ ναι συμ πτω μα τι κή, ὅ πως τὴ νό μι ζες, εἶναι χρο νία, εἶ ναι ἀν θε κτι κώ τα τη σ’ ὅ λα τὰ ἀν τι βι ο τι κὰ μό λυν ση, εἶ ναι δυ σί α τη ἕ ως ἀ νί α τη πνευ μα τι κή μας νό σος, εἶ ναι παμ πά λαι η ἐ θνι κή μας κα τά ρα. Καὶ εἶναι ἠθικὰ θα να τη φό ρα – ἐ κτὸς ἄν... * * *