ΤΟ «ΚΟΥΒΑΡΙ ΑΠΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ» ΤΟΥ Ã. ΣΕΦΕΡΗ ΚΑΙ Ç ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ «ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ» Γιῶργος Σεφέρης, ὑπηρετῶντας ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἑλληνι- κῆς Κυβέρνησης τὸ 1943 στὸ Κάιρο, ὅπου λόγῳ τῆς Γερμανοκατοχῆς εἶχε «μετακομίσει» μέγα μέρος τοῦ πολιτικο-διπλωματικο-στρατιωτι- κο-ἀνακτορικοῦ κατεστημένου τῆς Ρωμιοσύνης, ἔγραφε κρυφὰ («Μέ- ρες») ὅτι αἰσθανόταν ἄρρωστος, γιατί: «Συλλογίζομαι κάθε μέρα καὶ περισσό- τερο πὼς εἴμαστε ἕνα κουβάρι ἀπὸ σκουλήκια.» Ζῶντας ὡς διπλωμάτης στὴ μέ- ση τοῦ «κουβαριοῦ» (τῆς σαπίλας), «ὅπου κι ἂν κοίταζε, ἡ Ἑλλάδα τὸν πλήγω- νε», ἀλλὰ τὸ Νόμπελ τῆς Λογοτεχνίας μας ἀναγκάζεται, γιὰ νὰ αὐτοπαρηγορη- θῇ, νὰ γράψῃ λίγες σειρὲς παρακάτω: «Ἡ μόνη παρηγοριὰ εἶναι ὅτι, σὰν φτά- σουμε στὸ τέλος τῆς μεγάλης περιπέτειας, ὅλοι ἐτοῦτοι θὰ ἔχουν σαρωθῆ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ζοῦνε τὸ σημερινὸ δράμα τῆς σκλαβιᾶς. Ἐκείνους πού, καθὼς φαντάζομαι, θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ μιλήσουν τὴ λαλιὰ τῆς Ἑλλάδας.» Ὤ! δύστυχε νομπελίστα, ποιό «φανταζόσουν» ὅτι θὰ εἶναι «τὸ τέλος τῆς με- γάλης περιπέτειας» καὶ ποιοί «θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ μιλήσουν τὴ λαλιὰ τῆς Ἑλ- λάδας»; «Ὅλοι ἐτοῦτοι» τοῦ Καΐρου ἢ «ἐκεῖνοι» τῆς Ἀθήνας καὶ τοῦ «Βουνοῦ», ποὺ μὲ ἴσες εὐθύνες ἀπὸ κοινοῦ στὸ «τέλος τῆς σκλαβιᾶς» ἔβαλαν τὴ Ρωμιοσύ- νη νὰ ἀλληλοσφάζεται γιὰ μία πενταετία καὶ στὴ συνέχεια, ἕως σήμερα, σ’ ὅλα τὰ παρακλάδια τοῦ κατεστημένου τους ξεχειλίζουν σὰν ὑπερπλήρεις βόθροι – παγκόσμιοι πρωταθλητὲς τῆς διαφθορᾶς, τῆς φαιδρότητας καὶ τῆς ἀνικανότη- τας; Ποιά εἶναι ἡ «μεγάλη περιπέτεια» καὶ ποιό «τὸ δράμα τῆς σκλαβιᾶς», Σε- φέρη μου; Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ τῶν τεσσάρων ἐτῶν ἢ ἡ Ρωμαίικη Κατοχὴ τῶν 16½ αἰώνων, ποὺ ἔκανε τὴ λεγόμενη σήμερα –κακῶς!– «Ἑλλάδα» τόπο, ὅπου ἑ- δρεύει, κυριαρχοῦσε καὶ κυριαρχεῖ ἀπὸ τότε ἕως σήμερα –περισσότερο ἀπὸ κά- θε ἄλλο κράτος στὸν Κόσμο– τὸ μίσος ἐναντίον παντὸς ἑλληνικοῦ; Καὶ ποιοί «φαντάζεσαι», ποιητή μου, μεγάλε πράγματι ποιητή μου, ὅτι «θὰ μιλήσουν τὴ λαλιὰ τῆς Ἑλλάδας»; Αὐτοὶ ποὺ τερερίζουν ἑλληνοχριστιανικὰ παραληρήματα καὶ βαΰζουν ἐξουσιαστικὰ σλόγκαν; Αὐτὰ ποὺ «φανταζόσουν» ὡς «μεγάλη περιπέτεια» τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς «δράμα τῆς σκλαβιᾶς» του καὶ ὡς «λαλιὰ τῆς Ἑλλάδας» εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου τῆς κακοδαιμονίας μας· καὶ ἂν ζοῦσες σήμερα, πάλι θὰ ξανάγραφες, νομπελίστα Σεφέρη, ὅτι «εἴμαστε ἕνα κουβάρι ἀπὸ σκουλήκια». Γιατὶ ἡ σαπίλα ποὺ μᾶς «κουβαριάζει» δὲν εἶναι προσωρινή, δὲν εἶναι συγκυριακή, δὲν εἶναι συμπτωματική, ὅπως τὴ νόμιζες, εἶ- ναι χρονία, εἶναι ἀνθεκτικώτατη σ’ ὅλα τὰ ἀντιβιοτικὰ μόλυνση, εἶναι δυσίατη ἕως ἀνίατη πνευματική μας νόσος, εἶναι παμπάλαιη ἐθνική μας κατάρα. Καὶ εἶ- ναι ἠθικὰ θανατηφόρα – ἐκτὸς ἄν... * * *