ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὑπουργεῖο Ρωμαίικης Παιδείας καὶ Ἰουδαϊκῶν Θρησκευμάτων τοὺς ἑκάστοτε Γλαράκηδες συνεχίζεται μέχρι σήἈξιότιμε κ. Λάμπρου, μερα μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ἐπίσημου κράτους. Ἕνα Μὲ σχετικὴ καθυστέρηση, ἀλλά ἐπειδὴ βρίἀπὸ τὰ τελευταῖα χτυπήματα: ἡ κατάργηση τῶν σκεται σὲ διαρκῆ ἐπικαιρότητα, θὰ ἤθελα νὰ τόνων, γιὰ νὰ πληρωθῇ ἡ ρήση τῆς γιαγιᾶς «τῆς σχολιάσω τὸ ἄρθρο τῆς συνεργάτιδός σας Διοτίἀχαμνῆς ψ..ῆς τὰ μαλλιὰ τῆς φταῖνε...». Τὸ ἑπόμας τοῦ τεύχους Σεπτεμβρίου 2004. Ὀργὴ καὶ ἀμενο βῆμα θὰ εἶναι τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο. γανάκτηση νοιώθει καθένας διαβάζοντας τὰ καταγγελλόμενα σ’ αὐτό. Εἶναι λυπηρὸ καὶ ἐθνικὰ Εἶναι γνωστὸ ὅτι φωτισμένοι παιδαγωγοὶ πέἐπικίνδυνο καθηγητές-παιδαγωγοί, ἀμειβόμενοι ρασαν κατὰ καιροὺς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείἀπὸ τὸν Ἕλληνα φορολογούμενο, μὲ δόλο καὶ ας, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι τὸ εἶδος τελεῖ πιὰ ἐν ἀνεσκοπιμότητα νὰ δηλητηριάζουν τὰ Ἑλληνόπουπαρκείᾳ. Εἶναι κρῖμα τὰ Ἑλληνόπουλα ἐντὸς λα ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Εἰδικὰ δὲ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖκαὶ ἐκτὸς συνόρων νὰ ἀποκτοῦν Ἑλληνικὴ Παιος ἐπέλεξε τὴν δημοσίευση στὸ σχολικὸ βιβλίο δεία ἀπὸ μόνα τους μὲ μεγάλη καθυστέρηση εἰκόνα τοῦ Κρόνου χρειάζεται ψυχιατρικὴ ἀνάκαὶ πολλά, λόγῳ βιοπάλης, ποτέ. Οἱ Ἕλληνες ἔλυση. Δὲν γνώριζε τοὐλάχιστον τὴν ἀλληγορία, χουν ἀποδείξει καὶ στὸ θέατρο καὶ στὶς ἐπιστῆπαρόμοια μὲ τὴν τοῦ λαοῦ μας «τούτ’ ἡ γῆς μὲ μες, στὶς καθημερινὲς ἐκδηλώσεις καὶ πρόσφατα τὰ χορτάρια τρώει νιοὺς καὶ παλληκάρια»; στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες ὅτι καὶ γνωρίζουν Πρὶν καὶ κατὰ τὴ σύσταση τοῦ σύγχρονου Ἑλκαὶ μποροῦν. Γι’ αὐτό, μέχρις ὅτου ἡ Παιδεία καταστῇ ἐθνική, βασιζόμενη πρώτιστα στὴν πλούληνικοῦ Κράτους μεγάλοι διαφωτιστὲς ὅπως ὁ σια, ὀγκώδη καὶ μοναδικὴ Ἑλληνικὴ ΓραμμαΡήγας, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἔθετεία καὶ ὁ Προμηθέας ἀποσείσῃ τελείως τὰ δεσαν τὰ θεμέλια τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας. Δυστυσμά του, τὸ σχετικὸ ὑπουργεῖο νὰ ὀνομάζεται χῶς ἡ κατάληψη τοῦ σχετικοῦ ὑπουργείου ἀπὸ ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ Κύριε διευθυντά, Διάβασα μὲ πολλὴ προσοχὴ στὸ τεῦχος τοῦ Μαρτίου 2005 τὸ ἄρθρο γιὰ τὸν Κ. Παπαρρηγόπουλο καὶ τὴν κριτικὴ τῆς Ἱστορίας του ἀπὸ μία πολὺ εἰδικὴ ὀπτική. Δὲν διαφωνῶ γενικὰ μὲ τὸν ἐξαίρετο ἀρθρογράφο, συμφωνῶ μάλιστα μαζί του ὅτι ὁ ἱστορικὸς αὐτὸς εἶναι ὁ πατέρας τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», καίτοι πιστεύω ὅτι κατέστη ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ ἐξ ἀναγκαστικῆς υἱοθεσίας «πατέρας» τοῦ τραγελαφικοῦ ὅσο κι’ ἐκτρωματικοῦ αὐτοῦ μορφώματος. Κι ἐξηγοῦμαι: Ὁ Παπαρρηγόπουλος ἔγραψε μία ἄρτια Ἑλληνικὴ Ἱστορία, ποὺ δὲ μποροῦμε νὰ διαγράψουμε. Παρ’ ὅτι ἀναμφισβήτητα συντηρητικός, εἶχε ὡστόσο εἰλικρινῆ πρόθεση γιὰ μία γνήσια ἀντικειμενικὴ κριτικὴ προσώπων καὶ γεγονότων, κι αὐτὴ ἀναδεικνύεται ἀπὸ τὴν πληθώρα ὀρθῶν θέσεων ποὺ παραθέτει καὶ ὁ κ. Μαυρομμάτης, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ποὺ θὰ παρατεθοῦν στὴ συνέχεια. Ὅμως θεωρῶ ἀδύνατη γιὰ τὸν ἱστορικὸ τὴν πλήρη ἀντικειμενικότητα, ἂν λάβουμε ὑπ’ ὄψη μας τὸ σκοταδιστικὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς του καὶ στὸν ἀκαδημαϊκὸ χῶρο. Ἂς μὴ θεωρηθῶ ἀπολογητής του, ἀφοῦ κι ἀπὸ πλευρᾶς μου μὲ κριτικὴ (καὶ πολλάκις ἐπικριτική) διάθεση ἀντιμετώπισα ἐξ ἀρχῆς καὶ πάντοτε τὴν Ἱστορία του. Ἂς θυμηθοῦμε λοιπὸν ὅτι ὁ Παπαρρηγόπουλος (ἐκτὸς τῶν ἀποσπασμάτων ποὺ φιλοξενεῖ τὸ πιὸ πάνω ἄρθρο) εὐθαρσῶς (ἂν ὄχι ἐπικινδύνως γι’ αὐτόν) ἐκθέτει πολλὲς ἄλλες ἀλήθειες ‣