ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὑπουργεῖο Ρωμαίικης Παιδείας καὶ Ἰουδαϊκῶν Θρησκευμάτων Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Μὲ σχετικὴ καθυστέρηση, ἀλλά ἐπειδὴ βρί- σκεται σὲ διαρκῆ ἐπικαιρότητα, θὰ ἤθελα νὰ σχολιάσω τὸ ἄρθρο τῆς συνεργάτιδός σας Διοτί- μας τοῦ τεύχους Σεπτεμβρίου 2004. Ὀργὴ καὶ ἀ- γανάκτηση νοιώθει καθένας διαβάζοντας τὰ κα- ταγγελλόμενα σ’ αὐτό. Εἶναι λυπηρὸ καὶ ἐθνικὰ ἐπικίνδυνο καθηγητές-παιδαγωγοί, ἀμειβόμενοι ἀπὸ τὸν Ἕλληνα φορολογούμενο, μὲ δόλο καὶ σκοπιμότητα νὰ δηλητηριάζουν τὰ Ἑλληνόπου- λα ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Εἰδικὰ δὲ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖ- ος ἐπέλεξε τὴν δημοσίευση στὸ σχολικὸ βιβλίο εἰκόνα τοῦ Κρόνου χρειάζεται ψυχιατρικὴ ἀνά- λυση. Δὲν γνώριζε τοὐλάχιστον τὴν ἀλληγορία, παρόμοια μὲ τὴν τοῦ λαοῦ μας «τούτ’ ἡ γῆς μὲ τὰ χορτάρια τρώει νιοὺς καὶ παλληκάρια»; Πρὶν καὶ κατὰ τὴ σύσταση τοῦ σύγχρονου Ἑλ- ληνικοῦ Κράτους μεγάλοι διαφωτιστὲς ὅπως ὁ Ρήγας, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἔθε- σαν τὰ θεμέλια τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας. Δυστυ- χῶς ἡ κατάληψη τοῦ σχετικοῦ ὑπουργείου ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε Γλαράκηδες συνεχίζεται μέχρι σή- μερα μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ἐπίσημου κράτους. Ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα χτυπήματα: ἡ κατάργηση τῶν τόνων, γιὰ νὰ πληρωθῇ ἡ ρήση τῆς γιαγιᾶς «τῆς ἀχαμνῆς ψ..ῆς τὰ μαλλιὰ τῆς φταῖνε...». Τὸ ἑπό- μενο βῆμα θὰ εἶναι τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο. Εἶναι γνωστὸ ὅτι φωτισμένοι παιδαγωγοὶ πέ- ρασαν κατὰ καιροὺς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδεί- ας, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι τὸ εἶδος τελεῖ πιὰ ἐν ἀνε- παρκείᾳ. Εἶναι κρῖμα τὰ Ἑλληνόπουλα ἐντὸς καὶ ἐκτὸς συνόρων νὰ ἀποκτοῦν Ἑλληνικὴ Παι- δεία ἀπὸ μόνα τους μὲ μεγάλη καθυστέρηση καὶ πολλά, λόγῳ βιοπάλης, ποτέ. Οἱ Ἕλληνες ἔ- χουν ἀποδείξει καὶ στὸ θέατρο καὶ στὶς ἐπιστῆ- μες, στὶς καθημερινὲς ἐκδηλώσεις καὶ πρόσφατα στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες ὅτι καὶ γνωρίζουν καὶ μποροῦν. Γι’ αὐτό, μέχρις ὅτου ἡ Παιδεία κα- ταστῇ ἐθνική, βασιζόμενη πρώτιστα στὴν πλού- σια, ὀγκώδη καὶ μοναδικὴ Ἑλληνικὴ Γραμμα- τεία καὶ ὁ Προμηθέας ἀποσείσῃ τελείως τὰ δε- σμά του, τὸ σχετικὸ ὑπουργεῖο νὰ ὀνομάζεται ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ Κύριε διευθυντά, Διάβασα μὲ πολλὴ προσοχὴ στὸ τεῦχος τοῦ Μαρτίου 2005 τὸ ἄρθρο γιὰ τὸν Κ. Παπαρρη- γόπουλο καὶ τὴν κριτικὴ τῆς Ἱστορίας του ἀπὸ μία πολὺ εἰδικὴ ὀπτική. Δὲν διαφωνῶ γενικὰ μὲ τὸν ἐξαίρετο ἀρθρογράφο, συμφωνῶ μάλιστα μαζί του ὅτι ὁ ἱστορικὸς αὐτὸς εἶναι ὁ πα- τέρας τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», καίτοι πιστεύω ὅτι κατέστη ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ ἐξ ἀναγ- καστικῆς υἱοθεσίας «πατέρας» τοῦ τραγελαφικοῦ ὅσο κι’ ἐκτρωματικοῦ αὐτοῦ μορφώματος. Κι ἐξηγοῦμαι: Ὁ Παπαρρηγόπουλος ἔγραψε μία ἄρτια Ἑλληνικὴ Ἱστορία, ποὺ δὲ μποροῦμε νὰ διαγράψουμε. Παρ’ ὅτι ἀναμφισβήτητα συντηρητικός, εἶχε ὡστόσο εἰλικρινῆ πρόθεση γιὰ μία γνήσια ἀντικειμενικὴ κριτικὴ προσώπων καὶ γεγονότων, κι αὐτὴ ἀναδεικνύεται ἀπὸ τὴν πληθώρα ὀρθῶν θέσεων ποὺ παραθέτει καὶ ὁ κ. Μαυρομμάτης, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ποὺ θὰ παρατεθοῦν στὴ συνέχεια. Ὅμως θεωρῶ ἀδύνατη γιὰ τὸν ἱστορικὸ τὴν πλήρη ἀντικειμενικό- τητα, ἂν λάβουμε ὑπ’ ὄψη μας τὸ σκοταδιστικὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς του καὶ στὸν ἀκαδημαϊκὸ χῶρο. Ἂς μὴ θεωρηθῶ ἀπολογητής του, ἀφοῦ κι ἀπὸ πλευρᾶς μου μὲ κριτικὴ (καὶ πολλάκις ἐπικριτική) διάθεση ἀντιμετώπισα ἐξ ἀρχῆς καὶ πάντοτε τὴν Ἱστορία του. Ἂς θυμηθοῦμε λοιπὸν ὅτι ὁ Παπαρρηγόπουλος (ἐκτὸς τῶν ἀποσπασμάτων ποὺ φιλοξενεῖ τὸ πιὸ πάνω ἄρθρο) εὐθαρσῶς (ἂν ὄχι ἐπικινδύνως γι’ αὐτόν) ἐκθέτει πολλὲς ἄλλες ἀλήθειες ‣