ΔΑΥΛΟΣ/281, Ἰούνιος 2005 18729 «Ὑπουργεῖον Ρωμαίικης Ἐκπαίδευσης καὶ Ἰουδαιοχριστιανικῶν Θρησκευμάτων», γιὰ νὰ ἀντανακλᾷ τὴν πραγματικότητα καὶ «νὰ ταιριάζῃ ἡ φορεσιὰ μὲ τῆς καρδιᾶς τὴ λαύρα». Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Γιάννης Γιαννικόπουλος Ἐπίκουρος Καθηγητὴς Ἰατρικῆς Los Angeles, California, ΗΠΑ Ἀρχαιοέλληνες ἔμποροι καὶ σύγχρονοι κερδοσκόποι Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο περὶ τοῦ «Ὅρκου τῶν (ἀρχαίων) Ἐμπόρων Πειραιῶς» («Δ», τ. 265) κατάλαβα ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, πρῶτον, ἦσαν Ἕλληνες κατὰ τοὺς διατάξαντας πᾶν τὸ Ἑλληνικὸν ἐς ἔδαφος φέρειν· καί, δεύτερον, μᾶλλον δὲν εἶχαν ἰδέαν ἐμπορίου. Αὐτοὶ οὔτε γιὰ δανεισμοὺς ἤξεραν. Νάσου ὅμως τὸ «ἱερόν μας βιβλίον», ποὺ μᾶς τὰ λέει μὲ τὸ νῖ καὶ μὲ τὸ σῖγμα καὶ μάλιστα τῇ διαταγῇ Γιαχβέ: «Νὰ δανείζετε χρήματα σὲ πολλὰ ἔθνη, ἀλλὰ ἐσεῖς ποτὲ νὰ μὴ δανείζεσθε ἀπὸ αὐτά·» ἢ: «Ὅταν δανείζῃς χρήματα σὲ ἀδελφὸ Ἰσραηλίτη, μὴν τὸν χρεώνῃς τόκους. Μπορεῖς ὅμως νὰ χρεώνῃς τόκους στοὺς ξένους.» Καὶ ’δῶ ποὺ τὰ λέμε, κύριε Λάμπρου, οὔτε καὶ ἐσὺ ἔχεις ἐμπορικὸ μυαλό. Βγάζεις τὸν «ΔΑΥΛΟ», χωρὶς νὰ ἔχῃς δημοσιεύσει μία διαφήμιση γιὰ 23 ἔτη. Ἐντάξει, ἱκανοποιοῦνται μερικοί, ἀλλὰ ποῦ εἶναι τὰ κέρδη σου; Ἐνῷ, ἐὰν ἦσουν κανένας περιούσιος; Ἢ κανένας χριστιανὸς τηλελλαδέμπορος; Βγάλε περιοδικὸ ἢ βιβλία μὲ τίτλους π.χ. «Οἱ Κένταυροι καὶ οἱ προφητεῖες τοῦ Ἐνώχ» ἢ «Ὁ ἐθνικός μας ἱστορικὸς Παπαρρηγόπουλος καὶ ἡ ταύτιση Ἑλλάδος-Βυζαντίου». Ἐκεῖ νὰ ἰδῇς ἐπιτυχίες. Θὰ τὰ πάρουν «αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουν» ἀπὸ ἐμπόριο καὶ θὰ τὰ μεταφράσουν τοὐλάχιστον σὲ πέντε γλῶσσες. Μετὰ τιμῆς Δημ. Χαλέας Οἰκονομολόγος, Σικάγο Ὑπῆρξαν δύο φιλόσοφοι μὲ τὸ ὄνομα Κέλσος Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 278 τοῦ «Δαυλοῦ» (Μάρτιος 2005) δημοσιεύτηκε ἕνα ἐνδιαφέρον καὶ διαφωτιστι- κὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἐγκλήματα τῶν “Ράσων” διὰ μέσου τῶν αἰώνων» τοῦ κ. Στέφανου Μυτιληναίου. Δὲν διαφωνῶ σὲ κάτι, ἁπλῶς θέλω νὰ σὲ ἐπίμαχα καὶ κρίσιμα σημεῖα. Ἐπιλέγω μερικὰ μόνο: (Γιὰ τὴν πολιτικὴ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου): «..ἐξέδωκε τότε καὶ ἴδιον κατὰ τῶν ἀντιδοξούντων διάταγμα, ἐν ᾧ ρητῶς ὠνόμαζε τὸν Ἄρειον μαθητὴ τοῦ Πορφυρίου, ἑνός τῶν ὀπαδῶν τῆς νεοπλατωνικῆς φιλοσοφίας, παρήγγειλε νὰ καῶσιν ὅλα τοῦ Ἀρείου τὰ συγγράμματα καὶ ἐπέβαλε ποινὴν θανάτου κατὰ παντὸς τοῦ φωραθέντος ὅτι κρύπτει τι τῶν συγγραμμάτων τούτων... Ἡ ἐπέμβασις αὐτὴ τῆς πολιτικῆς Ἀρχῆς εἶναι παντάπασιν ἀλλοτρία τῶν σημερινῶν ἡμῶν περὶ ἀνεξιθρησκίας δοξασιῶν». Ὅσον ἀφορᾷ δὲ στὸ ἦθος τοῦ αὐτοκράτορα, δὲν τοῦ χαρίζεται (ὅπως δὲ χαρίζεται καὶ στὴν ἀναξιοπιστία τῶν χριστιανῶν ἱστορικῶν) ἀναφερόμενος στὴν ἐκτέλεση τοῦ ἡττημένου Λικίνιου, τοῦ ὁποίου εἶχε ἐγγυηθῆ τὴ ζωή: «Πρὶν ὅμως παρέλθῃ ἔτος ὅλον, θανατοῦται αὐτόθι δι’ ἀγχόνης ἐκ διαταγῆς τοῦ βασιλέως. Ταύτην τὴν παράβασιν οἱ χριστιανοὶ χρονογράφοι ἐζήτησαν διὰ ποικίλων ρητορικῶν τρόπων νὰ συγκαλύψωσιν ἢ νὰ παραμορφώσωσι.» Ἐπίσης τὸν κατηγορεῖ ὅτι «ἥμαρτε νοθεύσας τὴν νέαν αὐτοῦ μοναρχίαν δι’ ὧν παρέλαβεν ἐν αὐτῇ περσικῶν θεσμῶν καὶ προπαρασκευάσας οὕτω ἐν μέρει τὴν ἀλλοίωσιν ἣν ἔπαθεν ὁ Ἑλληνισμὸς ἐν τῷ μέσῳ αἰῶνι». Τέλος μέμφεται(;) αὐτόν, ὅτι δὲν ἅρπαξε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα περισσότερα ἔργα τέχνης, ποὺ «ἐγένοντο μετ’ οὐ πολὺ βορὰ τῶν βαρβαρικῶν ἐπιδρομῶν καὶ τοῦ κακῶς νοουμένου ζήλου τοῦ νέου θρησκεύματος». (Περὶ Ἰουλιανοῦ): «Ὁ Ἰουλιανὸς ἤξευρεν ὅτι ὁ ἐξάδελφός του Κωνστάντιος ἐπροοιμίασεν ‣