ΔΑΥΛΟΣ/281, Ἰούνιος 2005 18731 ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀρχαία, ἡ δὲ ἐκμάθηση τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν ἐκμάθηση ὁποιασδήποτε ἄλλης ξένης γλώσσας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλληνες. Ἀπαντῶ: Γιὰ ποιούς Ἕλληνες μιλᾶτε, κύριε καθηγητά; Αὐτοὺς τῆς γλωσσικῆς ἔνδειας, λεξιπενίας, λεξιφτώχειας, πέστε το ὅπως θέλετε, ἐγὼ θὰ τὸ ἔλεγα λεξι-λιγούρας τῶν μαζανθρώπων, τῶν προβάτων, τῶν μαρουλιῶν, τῶν τενεκέδων, τῆς ξεφτίλας, τῆς ξενολατρείας, τῆς τεμπελχανιᾶς, τῶν ξενέρωτων, τῆς πρέζας, τῆς τέζας, τῆς ξάπλας, τοῦ κόμπλεξ, τῆς πνεβματικῆς ἀποχάβνωσης (ἔτσι μὲ βῆτα, ποὺ βγάζει μάτι, γιὰ νὰ δῆτε τί πᾶτε νὰ κάνετε, ποιόν βιασμὸ ἐπαγγέλλεσθε γιὰ τὴ μητέρα τῶν γλωσσῶν ὅλου τοῦ κόσμου); Γι’ αὐτὴν τὴν κοινωνία μιλᾶτε, ἢ μήπως γιὰ κάποιαν ἔνθεν κακεῖθεν παραπαίουσα μὲ τὰ μάτια πρησμένα ἀπ' τὶς μπουνιὲς ζαβολιάρηδων σφετεριστῶν τοῦ προγονικοῦ ἱερατείου της; Κλείνοντας αὐτὴ τὴν ἐπιστολή, σᾶς προκαλῶ, κύριε Χρηστίδη, νὰ ἐκβάλετε μὲ ἀπάντηση ἁρμόζουσα σὲ καθηγητὴ πανεπιστημίου τὴν κακεντρεχῆ μου ὑπόνοια, ὅτι αὐτὸ τὸ ἄρθρο σας δὲν ἦταν ὑπαγορευμένο ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις, ὑπήκοο στὸ κλεμμένο, πάλι ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θεοῦ Διονύσου, ρητὸ («Βάκχες», στίχος 480) «Δόξει τις ἀμαθεῖ σοφὰ λέγων οὐκ εὖ φρονεῖν», ποὺ σημαίνει «θὰ φανῇ κανεὶς παράφρων, ἂν λέῃ σοφὰ πράγματα σὲ ἀμαθῆ»· ἢ μὲ ἄλλα λόγια «δὲν εἶναι φρόνιμο μήτε εὐκτέο νὰ ἐπανελληνισθοῦν οἱ Ρωμιοὶ καὶ τὰ Ρωμιόπουλα». Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Βασίλης Κούβαρος Μαδαγασκάρη «Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ ξέρω τί λέω...» Κύριε διευθυντά, Ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἐξόντωση τῶν Ἰνδιάνων ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαῖους μετανάστες-χριστιανούς, στὴν ὁποία ὁ «Δαυλός» ἀναφέρεται συχνά, ἔχω νὰ πῶ τὰ ἑξῆς: Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι οἱ ἱεραπόστολοι εἶναι καὶ σήμερα οἱ μεγαλύτεροι ἐκμεταλλευτὲς τῶν Ἰνδιάνων. Τοὺς κλέβουν τὸν ὀρυκτό τους πλοῦτο, κερδίζουν ἑκατομμύρια καὶ τοὺς δίνουν ψίχουλα. Κανείς τους δὲν μπορεῖ νὰ παραπονεθῇ, διότι οἱ Ἀρχὲς τοὺς προστατεύουν. Εἶναι ντροπή! Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι ξέρω τί λέω. Μετὰ τιμῆς Σπύρος Παντελῆς Βραζιλία μενοι... κατέστρεψαν τὸ ἐν Ἐλευσῖνι σῳζόμενον ἔτι τότε μέγα ἱερόν, θανατώσαντες τὸν Ἰλάριον... ἁλίσκονται Κόρινθος, Ἄργος καὶ αὐτὴ ἡ Σπάρτη, ἀτείχιστοι ἀπὸ τὸν σεισμὸν τοῦ 375 καὶ μὲ τὴ σύμπραξιν τοῦ χριστιανικοῦ κλήρου... Εὐτρόπιος (εὐνοῦχος, δεύτερος πρωθυπουργός) ὑπηγόρευσεν εἰς τὸν Ἀρκάδιον νόμον δι’ οὗ ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς προϊσταμένους καὶ τοὺς ὑπηρέτας τῶν ἐθνικῶν ἱερῶν ἅπαντα αὐτῶν τὰ προνόμια.. δι’ ἑτέρου νόμου νὰ καταβληθῶσιν εἰς ἔδαφος οἱ ναοὶ τῆς εἰδωλολατρίας, τὸ δὲ ὑλικὸν αὐτῶν νὰ χρησιμεύσῃ εἰς δημόσια οἰκοδομήματα.» Ὁ ἀναγνώστης λοιπὸν τῆς Ἱστορίας αὐτῆς μπορεῖ, ἂν εἶναι ὡπλισμένος μὲ σωστὰ κριτήρια, ν’ ἀντλήσῃ γνώση κι’ ἐπιχειρήματα, ἀγνοῶντας τὰ προφανῆ θυμιάματα τῶν ὑπερβολῶν τοῦ συγγραφέα. Τοὐλάχιστον ὁ Παπαρρηγόπουλος δὲν κρύβει τὴν τοποθέτησή του ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Χρειάζεται πολλὴ δουλειά, γιὰ νὰ ξεσκεπαστῇ ὅλη ἡ συστηματικὴ νόθευση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας τόσο στὸ ἀκαδημαϊκὸ ὅσο καὶ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἐπίπεδο· καὶ δὲν θὰ εἶχα καμμιὰ ἀντίρρηση ν’ ἀντιμετωπιστῇ κριτικὰ καὶ ἡ Ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ἀλλὰ σπουδαιότερο θὰ ἦταν νὰ ἀποκτήσῃ τὸ μαχόμενο ἑλληνικὸ πνεῦμα ἕνα ἄλλο ἔργο ἐθνικῆς ἱστορίας. Μὲ τιμὴ Γιάννης Θ. Σπηλιόπουλος Δικηγόρος-φιλόλογος, 114 71 Ἀθήνα