ΔΑΥΛΟΣ/281, Ἰούνιος 2005 18731 ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀρχαία, ἡ δὲ ἐκμάθηση τῆς ἀρ- χαίας Ἑλληνικῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν ἐκμάθηση ὁ- ποιασδήποτε ἄλλης ξένης γλώσσας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλληνες. Ἀπαντῶ: Γιὰ ποιούς Ἕλληνες μιλᾶτε, κύριε καθηγητά; Αὐτοὺς τῆς γλωσσικῆς ἔνδειας, λεξι- πενίας, λεξιφτώχειας, πέστε το ὅπως θέλετε, ἐγὼ θὰ τὸ ἔλεγα λεξι-λιγούρας τῶν μαζανθρώπων, τῶν προβάτων, τῶν μαρουλιῶν, τῶν τενεκέδων, τῆς ξεφτίλας, τῆς ξενολατρείας, τῆς τεμπελχα- νιᾶς, τῶν ξενέρωτων, τῆς πρέζας, τῆς τέζας, τῆς ξάπλας, τοῦ κόμπλεξ, τῆς πνεβματικῆς ἀποχάβ- νωσης (ἔτσι μὲ βῆτα, ποὺ βγάζει μάτι, γιὰ νὰ δῆ- τε τί πᾶτε νὰ κάνετε, ποιόν βιασμὸ ἐπαγγέλλε- σθε γιὰ τὴ μητέρα τῶν γλωσσῶν ὅλου τοῦ κό- σμου); Γι’ αὐτὴν τὴν κοινωνία μιλᾶτε, ἢ μήπως γιὰ κάποιαν ἔνθεν κακεῖθεν παραπαίουσα μὲ τὰ μάτια πρησμένα ἀπ' τὶς μπουνιὲς ζαβολιάρηδων σφετεριστῶν τοῦ προγονικοῦ ἱερατείου της; Κλείνοντας αὐτὴ τὴν ἐπιστολή, σᾶς προκαλῶ, κύριε Χρηστίδη, νὰ ἐκβάλετε μὲ ἀπάντηση ἁρ- μόζουσα σὲ καθηγητὴ πανεπιστημίου τὴν κακεν- τρεχῆ μου ὑπόνοια, ὅτι αὐτὸ τὸ ἄρθρο σας δὲν ἦ- ταν ὑπαγορευμένο ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις, ὑπή- κοο στὸ κλεμμένο, πάλι ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θεοῦ Διονύσου, ρητὸ («Βάκχες», στίχος 480) «Δόξει τις ἀμαθεῖ σοφὰ λέγων οὐκ εὖ φρονεῖν», ποὺ ση- μαίνει «θὰ φανῇ κανεὶς παράφρων, ἂν λέῃ σοφὰ πράγματα σὲ ἀμαθῆ»· ἢ μὲ ἄλλα λόγια «δὲν εἶ- ναι φρόνιμο μήτε εὐκτέο νὰ ἐπανελληνισθοῦν οἱ Ρωμιοὶ καὶ τὰ Ρωμιόπουλα». Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Βασίλης Κούβαρος Μαδαγασκάρη «Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ ξέρω τί λέω...» Κύριε διευθυντά, Ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἐξόντωση τῶν Ἰνδιάνων ἀ- πὸ τοὺς Εὐρωπαῖους μετανάστες-χριστιανούς, στὴν ὁποία ὁ «Δαυλός» ἀναφέρεται συχνά, ἔ- χω νὰ πῶ τὰ ἑξῆς: Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι οἱ ἱεραπόστολοι εἶναι καὶ σήμερα οἱ μεγαλύτεροι ἐκμεταλλευτὲς τῶν Ἰνδιάνων. Τοὺς κλέβουν τὸν ὀρυκτό τους πλοῦτο, κερδίζουν ἑκατομμύρια καὶ τοὺς δίνουν ψίχουλα. Κανείς τους δὲν μπο- ρεῖ νὰ παραπονεθῇ, διότι οἱ Ἀρχὲς τοὺς προστα- τεύουν. Εἶναι ντροπή! Ζῶ στὸν Ἀμαζόνιο καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι ξέρω τί λέω. Μετὰ τιμῆς Σπύρος Παντελῆς Βραζιλία μενοι... κατέστρεψαν τὸ ἐν Ἐλευσῖνι σῳζόμενον ἔτι τότε μέγα ἱερόν, θανατώσαντες τὸν Ἰλάριον... ἁλίσκονται Κόρινθος, Ἄργος καὶ αὐτὴ ἡ Σπάρτη, ἀτείχιστοι ἀπὸ τὸν σεισμὸν τοῦ 375 καὶ μὲ τὴ σύμπραξιν τοῦ χριστιανικοῦ κλήρου... Εὐτρόπιος (εὐνοῦχος, δεύτερος πρωθυπουργός) ὑπηγόρευσεν εἰς τὸν Ἀρκάδιον νόμον δι’ οὗ ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς προϊσταμένους καὶ τοὺς ὑπηρέτας τῶν ἐθνικῶν ἱερῶν ἅπαντα αὐτῶν τὰ προνόμια.. δι’ ἑτέρου νόμου νὰ καταβληθῶσιν εἰς ἔδαφος οἱ ναοὶ τῆς εἰδωλολατρίας, τὸ δὲ ὑλικὸν αὐτῶν νὰ χρησιμεύσῃ εἰς δημόσια οἰκοδομήματα.» Ὁ ἀναγνώστης λοιπὸν τῆς Ἱστορίας αὐτῆς μπορεῖ, ἂν εἶναι ὡπλισμένος μὲ σωστὰ κριτή- ρια, ν’ ἀντλήσῃ γνώση κι’ ἐπιχειρήματα, ἀγνοῶντας τὰ προφανῆ θυμιάματα τῶν ὑπερβολῶν τοῦ συγγραφέα. Τοὐλάχιστον ὁ Παπαρρηγόπουλος δὲν κρύβει τὴν τοποθέτησή του ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Χρειάζεται πολλὴ δουλειά, γιὰ νὰ ξεσκεπαστῇ ὅλη ἡ συστηματικὴ νόθευση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας τόσο στὸ ἀκαδημαϊκὸ ὅσο καὶ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἐπίπεδο· καὶ δὲν θὰ εἶχα καμμιὰ ἀντίρρηση ν’ ἀντιμετωπιστῇ κριτικὰ καὶ ἡ Ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ἀλλὰ σπουδαιότερο θὰ ἦταν νὰ ἀποκτήσῃ τὸ μαχόμενο ἑλληνικὸ πνεῦμα ἕνα ἄλλο ἔργο ἐθνι- κῆς ἱστορίας. Μὲ τιμὴ Γιάννης Θ. Σπηλιόπουλος Δικηγόρος-φιλόλογος, 114 71 Ἀθήνα