ΤΟ «ΤΙΜΙΟΝ ΞΥΛΟΝ» Ç̓́ ΞΥΛΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ πως εἶ δε στὶς τη λε ο ρά σεις ὁ λό κλη ρη ἡ ἀν θρω πό τη τα. ἡ πο λε μι κὴ σύρ ρα ξη με τα ξὺ Ἁ γι ο τα φι τῶν μο να χῶν καὶ ὑ πο στη ρι κτῶν τοῦ ἀμ φιλε γό με νου τέ ως πα τριά ρχη Ἱ ε ρο σο λύ μων Εἰ ρη ναί ου, ποὺ ξέ σπα σε τὴν Πα ρα σκευ ὴ 6 Μα ΐ ου 2005 καὶ εἶ χε ὡς κα τά λη ξη τὴν ἐκ θρό νι ση τοῦ πα τριά ρχη, «δι αν θί στη κε» μὲ ξυ λο δαρ μούς, ἀλ λη λο ε ξυ βρί σεις μέ... γυ ναικεῖ α ὀ νό μα τα προ πη λα κι σμοὺς καί… κα τά ρες με τα ξὺ μη τρο πο λι τῶν καὶ λοι πῶν ρα σο φό ρων. Καὶ ἐ νῷ κά ποι οι ἔ σπευ σαν νὰ ἐκ φρά σουν τὴν ἔκ πλη ξή τους γιὰ τὸ πὼς ἄν θρω ποι ἐν δε δυ μέ νοι τὸ ρά σο προ έ βη σαν σὲ τέ τοι ους τραμ που κι σμούς, ἐ μεῖς νι ώ σα με ὅ τι τὸ ἐν λό γῳ ἔρ γο τὸ εἴ χα με ξα να δεῖ. Ποῦ; Μὰ φυ σι κὰ στοὺς χρι στια νοὺς συγ γρα φεῖς: ἐ πει δὴ τὰ γε γο νό τα αὐ τὰ συ νέ βη σαν στὴ Μέ ση Ἀ να το λή, θυ μη θή κα με τὸν Βυ ζαν τι νὸ χρο νο γρά φο Ἰ ω άν νη Ζω να ρᾶ, ὁ ὁ ποῖ ος στὴν «Ἐ πι το μὴ Ἱ στο ρι ῶν» του πε ρι γρά φει, πῶς ὁ πα τριά ρχης Ἀ λε ξαν δρεί ας Δι ό σκου ρος (δι ά δο χος τοῦ πε ρι βό η του Κύ ριλ λου) ξυ λο κό πη σε μέ χρι θα νά του τὸν πα τριά ρχη Κων σταν τι νου πό λε ως Φλα βια νό. Τὸ πε ρι στα τι κὸ ἔ λα βε χώ ρα κα τὰ τὶς ἐρ γα σί ες τῆς Οἰ κου με νι κῆς Συ νό δου τῆς Ἐ φέ σου τὸ 449 μ.Χ. Ὁ λό γος στὸν χρι στια νὸ ἱ στο ρι κὸ Ζω να ρᾶ: «Με τὰ τὸν θά να το τοῦ πα τριά ρχη Πρό κλου, ποὺ συ νέ βη ὕ στε ρα ἀ πὸ δώ δε κα χρό νια ποι μαν το ρί ας τῶν ὀρ θο δό ξων τῆς Κων σταν τι νου πό λε ως, τὸν δι α δέ χτη κε στὸ θρό νο ὁ ἱ ερὸς Φλα βια νός. Τό τε ὁ ἀρ χι μαν δρί της Εὐ τυ χή ς1 εἰ σή γα γε τὸ δόγ μα σύμ φω να μὲ τὸ ὁ ποῖ ο ὁ Κύ ριος ἠ μῶν Ἰ η σοῦς Χρι στὸς δὲν κρά τη σε τὶς δυ ὸ φύ σεις Του με τὰ τὴν ἐ ναν θρώ πι ση, ἀλ λὰ αὐ τὲς συγ κε ρά στη καν καὶ ἑ νώ θη καν σὲ μί α. Ἐ πει δὴ μά λι στα πα ρέ με νε ἀ με τά πει στος στὶς ἀ πό ψεις του, ὁ Φλα βια νὸς τὸν ἀ φώ ρι σε ἀ πὸ τὸ Σῶ μα τῆς Ἐκ κλη σί ας, γιὰ νὰ μὴν μο λύ νῃ καὶ τὰ ὑ γι ῆ της μέ λη. Πλη σί α σε τό τε ὁ Εὐ τυ χὴς τὸν εὐ νοῦ χο Χρυ σά φιο, ὁ ὁ ποῖ ος ἦ ταν ὁ μο ϊ δε άτης του καὶ εἶ χε με γά λη ἐ πιρ ρο ὴ στὸν αὐ το κρά το ρα. Ὁ Χρυ σά φιος πεί θει τὸν Θε ο δό σιο νὰ ἐ πι τρέ ψῃ στὸν Δι ό σκου ρο (ποὺ προ ΐ στα το τοῦ θρό νου τῆς Ἀ λε ξαν δρεί ας με τὰ τὸν θά να το τοῦ ἁ γι ω τά του Κυ ρίλ λου) νὰ ἔλ θῃ στὴν Ἔ φε σο μα ζὶ μὲ ἄλ λους ἐ πι σκό πους καὶ ἀ πὸ κοι νοῦ μὲ τὸν Φλα βια νὸ νὰ ὑ πο βά λουν σὲ δο κι μα σί α τὶς θε ω ρί ες τοῦ Εὐ τυ χοῦς. Πράγ μα τι ὁ Δι όσκου ρος, ποὺ ἦ ταν κι αὐ τὸς ὁ μο ϊ δε ά της τοῦ Εὐ τυ χοῦς, πῆ ρε μα ζί του κι ἄλ λους ἐ πι σκό πους πα ρό μοι ων ἀν τι λή ψε ων, πῆ γε στὴν Ἔ φε σο καὶ ἐ πι κύ ρω σε τοὺς νε ω τε ρι σμοὺς τοῦ Εὐ τυ χοῦς. Ἐ πει δὴ μο λα ταῦ τα ὁ ἱ ε ρώ τα τος Φλα βια νὸς ἔ φε ρε ἀν τιρ ρή σεις, ὁ Δι ό σκου ρος πε τά χτη κε καὶ κλώ τση σε στὸ στέρ νο, ὅ πως ἕ να γα ϊ δού ρι ἀ νή με ρο, τὸν εὐ σε βῆ ἐ κεῖ νον ἄν θρω πο. Τὸν κτυ ποῦ σε στὸ κε φά λι συ νε χῶς καὶ δὲν στα μά τη σε πα ρὰ μό νον ἀ φοῦ τὸν πέ τα ξε ἔ ξω ἀ πὸ τὸ συ νέ δριο. Τρεῖς μέ ρες ἀρ γό τε ρα ὁ ἅ γιος πέ θα νε ἀ πὸ τὴν πλη γὴ ποὺ εἶ χε στὸ στέρ νο, ἔ χον τας τι μή σει τὸ θρό νο τῆς νέ ας Ρώ μης γιὰ δυ ὸ χρό νια.»2 1. Ὁ Εὐ τυ χὴς (370-451/4) ὑ πῆρ ξε ἀρ χι μαν δρί της καὶ μο να χὸς κά ποι ας μο νῆς στὰ προ ά στια τῆς Κων σταν τι νού πο λης. Ἦ ταν αὐ τὸς ποὺ εἰ σή γα γε τὸ δόγ μα τοῦ μο νο φυ σι τι σμοῦ. Ὁ Εὐ τυ χὴς δὲν δε χό ταν ὅ τι ὁ Χρι στὸς εἶ χε δυ ὸ φύ σεις με τὰ τὴν ἐ ναν θρώ πι ση οὔ τε ὅ τι ὡς φυ σι κὸ πρό σω πο εἶ χε κά ποι α σχέ ση μὲ ὁ τι δή πο τε φθαρ τὸ ἢ ἀν θρώ πι νο. Ὁ πα τριά ρχης Φλα βια νὸς τὸν κα τα δί κα σε τὸν Νο έμ βριο τοῦ 448, ἀ πό φα ση τὴν ὁ ποί α ὑ πο στή ρι ξε καὶ ὁ πά πας Λέ ων ὁ Α΄. Ὁ Εὐ τυ χὴς κα τά φε ρε πρὸς στιγ μὴν νὰ θρι αμ βεύ σῃ κα τὰ τὴ Σύ νο δο τῆς Ἐ φέ σου τὸ 449 μ.Χ. 2. Ἰ ω άν νης Ζω να ρᾶς, «Ἐ πι το μὴ Ἱ στο ρι ῶν», XIII 23, ἐκ δό σεις «Κα νά κη», Ἀ θή να 1995. Στέ φα νος Μυ τι λη ναῖ ος