ΤΟ «ΤΙΜΙΟΝ ΞΥΛΟΝ» Ç̓́ ΞΥΛΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ πως εἶδε στὶς τηλεοράσεις ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα. ἡ πολεμικὴ σύρραξη μεταξὺ Ἁγιοταφιτῶν μοναχῶν καὶ ὑποστηρικτῶν τοῦ ἀμφι- λεγόμενου τέως πατριάρχη Ἱεροσολύμων Εἰρηναίου, ποὺ ξέσπασε τὴν Παρασκευὴ 6 Μαΐου 2005 καὶ εἶχε ὡς κατάληξη τὴν ἐκθρόνιση τοῦ πατριάρχη, «διανθίστηκε» μὲ ξυλοδαρμούς, ἀλληλοεξυβρίσεις μέ... γυναι- κεῖα ὀνόματα προπηλακισμοὺς καί… κατάρες μεταξὺ μητροπολιτῶν καὶ λοιπῶν ρασοφόρων. Καὶ ἐνῷ κάποιοι ἔσπευσαν νὰ ἐκφράσουν τὴν ἔκπληξή τους γιὰ τὸ πὼς ἄνθρωποι ἐνδεδυμένοι τὸ ράσο προέβησαν σὲ τέτοιους τραμπουκισμούς, ἐμεῖς νιώσαμε ὅτι τὸ ἐν λόγῳ ἔργο τὸ εἴχαμε ξαναδεῖ. Ποῦ; Μὰ φυσικὰ στοὺς χριστιανοὺς συγγραφεῖς: ἐπειδὴ τὰ γεγονότα αὐτὰ συνέβησαν στὴ Μέση Ἀνατολή, θυμηθήκαμε τὸν Βυζαντινὸ χρονογράφο Ἰωάννη Ζωναρᾶ, ὁ ὁποῖος στὴν «Ἐπιτομὴ Ἱστοριῶν» του περιγράφει, πῶς ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Διόσκουρος (διάδοχος τοῦ περιβόητου Κύριλλου) ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό. Τὸ περιστατικὸ ἔλαβε χώρα κατὰ τὶς ἐργασίες τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐφέσου τὸ 449 μ.Χ. Ὁ λόγος στὸν χριστιανὸ ἱστορικὸ Ζωναρᾶ: «Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατριάρχη Πρόκλου, ποὺ συνέβη ὕστερα ἀπὸ δώδεκα χρόνια ποιμαντορίας τῶν ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸν διαδέχτηκε στὸ θρόνο ὁ ἱε- ρὸς Φλαβιανός. Τότε ὁ ἀρχιμανδρίτης Εὐτυχής1 εἰσήγαγε τὸ δόγμα σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν κράτησε τὶς δυὸ φύσεις Του μετὰ τὴν ἐνανθρώπιση, ἀλλὰ αὐτὲς συγκεράστηκαν καὶ ἑνώθηκαν σὲ μία. Ἐπειδὴ μάλιστα παρέμενε ἀμετάπειστος στὶς ἀπόψεις του, ὁ Φλαβιανὸς τὸν ἀφώρισε ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ μὴν μολύνῃ καὶ τὰ ὑγιῆ της μέλη. Πλησίασε τότε ὁ Εὐτυχὴς τὸν εὐνοῦχο Χρυσάφιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁμοϊδεά- της του καὶ εἶχε μεγάλη ἐπιρροὴ στὸν αὐτοκράτορα. Ὁ Χρυσάφιος πείθει τὸν Θεοδόσιο νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν Διόσκουρο (ποὺ προΐστατο τοῦ θρόνου τῆς Ἀλεξανδρείας μετὰ τὸν θάνατο τοῦ ἁγιωτάτου Κυρίλλου) νὰ ἔλθῃ στὴν Ἔφεσο μαζὶ μὲ ἄλλους ἐπισκόπους καὶ ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Φλαβιανὸ νὰ ὑποβάλουν σὲ δοκιμασία τὶς θεωρίες τοῦ Εὐτυχοῦς. Πράγματι ὁ Διό- σκουρος, ποὺ ἦταν κι αὐτὸς ὁμοϊδεάτης τοῦ Εὐτυχοῦς, πῆρε μαζί του κι ἄλλους ἐπισκόπους παρόμοιων ἀντιλήψεων, πῆγε στὴν Ἔφεσο καὶ ἐπικύρωσε τοὺς νεωτερισμοὺς τοῦ Εὐτυχοῦς. Ἐπειδὴ μολαταῦτα ὁ ἱερώτατος Φλαβιανὸς ἔφερε ἀντιρρήσεις, ὁ Διόσκουρος πετάχτηκε καὶ κλώτσησε στὸ στέρνο, ὅπως ἕνα γαϊδούρι ἀνήμερο, τὸν εὐσεβῆ ἐκεῖνον ἄνθρωπο. Τὸν κτυποῦσε στὸ κεφάλι συνεχῶς καὶ δὲν σταμάτησε παρὰ μόνον ἀφοῦ τὸν πέταξε ἔξω ἀπὸ τὸ συνέδριο. Τρεῖς μέρες ἀργότερα ὁ ἅγιος πέθανε ἀπὸ τὴν πληγὴ ποὺ εἶχε στὸ στέρνο, ἔχοντας τιμήσει τὸ θρόνο τῆς νέας Ρώμης γιὰ δυὸ χρόνια.»2 1. Ὁ Εὐτυχὴς (370-451/4) ὑπῆρξε ἀρχιμανδρίτης καὶ μοναχὸς κάποιας μονῆς στὰ προάστια τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἦταν αὐτὸς ποὺ εἰσήγαγε τὸ δόγμα τοῦ μονοφυσιτισμοῦ. Ὁ Εὐτυχὴς δὲν δεχόταν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶχε δυὸ φύσεις μετὰ τὴν ἐνανθρώπιση οὔτε ὅτι ὡς φυσικὸ πρόσωπο εἶχε κάποια σχέση μὲ ὁτιδήποτε φθαρτὸ ἢ ἀνθρώπινο. Ὁ πατριάρχης Φλαβιανὸς τὸν καταδίκασε τὸν Νοέμβριο τοῦ 448, ἀπόφαση τὴν ὁποία ὑποστήριξε καὶ ὁ πάπας Λέων ὁ Α΄. Ὁ Εὐτυχὴς κατάφερε πρὸς στιγμὴν νὰ θριαμβεύσῃ κατὰ τὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου τὸ 449 μ.Χ. 2. Ἰωάννης Ζωναρᾶς, «Ἐπιτομὴ Ἱστοριῶν», XIII 23, ἐκδόσεις «Κανάκη», Ἀθήνα 1995. Στέφανος Μυτιληναῖος