̓Αλεξάνδρου Ἰδεολογία θέτησε ἐπάξια δίπλα στοὺς ὡραίους ἡ δολοφονία τοῦ ̓Αλέξανδρου ᾱμυθικούς ἥρωες τῆς ἀρχαίας ἙΕλλάκολούθησι: ἡ μακραίωνη ἐπιχείδας. (2) ρηση τῆς δολοφονίας τῆς ἀλήθειας Οἱ σύγχρονοί του -- ἐχθροὶ καὶ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. (1) "Όμως ἡ τεφίλοι -- τὸν θρήνησαν, ἐνῶ πολλοὶ λικὴ νίκη τῶν ἐξουσιαστῶν ποὺ ὁδηδὲν ἄντεξαν στὸ ἄκουσμα τοῦ θανάγοῦν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν καταστροφἠ δὲν φαίνεται ἐφικτή. “Ὅπως του του καὶ τὸν συνώδευσαν στὸν δὲν εἶναι εὔκολη καὶ ἡ ἰδεολογικο"Αδη. Μεταξὺ τῶν τελευταίων συγπολιτικὴ ταφὴ τοῦ Μακεδόνα. Σὲ κάκαταλέγεται καὶ ἡ σύζυγος τοῦ Δαθεὲ ἐποχὴ ἕνα μέρος τῆς ἀνθρωπότηρείου, ποὺ ἀξιοπρεπῶς εἶχε ἀντιμετας, ποὺ διατηρεῖ ζωντανὴ τὴν ἀνάτωπίσει τοὺς θανάτους τοῦ συζύγου μνηση τοῦ ἀληθινοῦ καὶ ὡραίου, τοῦ ἐλεύθερου καὶ τοῦ δίκαιου, τοῦ ἐνάρετου καὶ τοῦ ἀνθρωπινοῦ, μοιραῖα Σ. ΠΑΝΑΓΟΥ στέλνει τὴ σκέψη του στὸν ̓Αλέξανὅὃρο, ποὺ μόνος του, σὰν ”"Ατλας, θάλθηκε νὰ σηκώση ὅλο τὸν κόσμο στοὺς ὤμους του καὶ νὰ τὸν ἀνασύκαὶ τοῦ γιοῦ της. (3) Οἱ μεγάλοι ἄλρη ἀπὸ τὸ θαθὺ τέλμα τοῦ σκότους λωστε πνευματικοὶ ἡγότεις τῆς ἐποκαὶ τῆς ἀδικίας, τῆς δουλείας καὶ τῆς χῆς του, ἀνεξάρτητα σχολῆς -- ̓Αἐξουσίας. Ἡ κοινἠ συνείδηση τοῦ ἀνριστοτέλης, ̓Ισοκρόπης, Αἰσχίνης, θρώπινου γένους παριόθαλε τὴ μνήμη Γυμνοσοφιστές -- εἶχαν δελεασθη του μὲ ὀλύμπια αἴγλη καὶ τὀιν' τοποπνευματικὰ ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα, ποὺ ͵ (1) Τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα, πόνω στὰ ὁποῖα θὰ μπορούσαμε νὰ στηρίξουμε τὴ θέση ας αὐτή, ἔχουν καταστραφῆ καὶ ἐξαφανισθη. Ἢ κοινὴ συνείδηση ὅμως τοῦ ἔθνους δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ πιστεύη, ὅτι ὁ Μακεδόνας ἔπεσε θύμα δολοφονίας σκοτεινῶν δυνάμεων, πίστη ποὺ διαφαίνεται. σὲ ποικίλα λαϊκὰ ἔργα, ὅπως π.χ. στὴ «Φυλλάδα τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου»: «... ἔστειλε καὶ ἔκραξε Φίλιππον τὸν ἰατρόν του. Αὐτὸς ἐγνώρισεν εὐθὺς ὅτι ὁ ̓Αλέξανδρος ἦτο φαρμακωμένος, καὶ τοῦ ἔδωκεν ἕνα θότανον καὶ ἐξόρασεν. Εἴδεν ὅμως ὅτι τὸ φαρμάκι τοῦ ἐδόθη μὲ τὸ κρασί καὶ τοῦ εἶπε: Βιασιλέα μου, τίποπες δὲν δύναμαι νὰ σὲ θοηθήσω ὅτι τὸ φαρμάκι ἦταν πολλὰ δεινὸν καὶ σοῦ ὀκυρίευαον ὅλο τὸ κορμὶ» (Διασκευὴ Α. Α. Πάλλη, ̓Αθήνα, 1935). (2) «"Ανδρες αὐτοῦ τοῦ τύπου μόνο στὸ πρόσωπο τῶν ἡρώων της εἶχε γεννήσει ἡ Ἑλλὰς» (Ρ. ΒΑΜΜ). Στὴν ἐκκλησία τοῦ ΜΟΝΤΗΕΖΑΤ -- ΒΕ -- ΩΙ)ΕΠΗΟΥ βρίσκεται κοπτικὀ ὕφασμα, ὅπου εἰκονίζεται ὁ ̓Αλέξανδρος ἀνυψούμενος στοὺς οὐρανοὺς πάνω σὲ συρόμενη ἀπὸ γυπαετοὺς ἅμαξα. Στὰ πόδια του κάθονται δυὸ πουλιά, ἐνῶ δυὸ γυνα:κεῖες ἀλληγορικὲς μορφὲς τὸν στεφανώνουν. (υ. ΝΟΝ ΝΝΙΙ αΑΜΟΝΝΙΤΖ -- ΜΟΕιΙΕΝΡΟΒΕ). (3) «Ιδού λοιπὸν 'καπακτητής, τοῦ ὁποίου τὸν θάνατον ἐθρήνησαν ἅπαντα τὰ ὑπ αὐτοῦ ὑποταχθέντα ἔθνη! ̓Ιδοὺ σφεπεριστὴς ὃν ἔκλαυσεν καὶ ὁ ὑπ ̓ αὐποῦ καθαιρεθεὶς θασίλε:ος οἶκος! Τοιοῦτον τι περὶ οὐδενὸς ἄλλου τῶν δορυκτητόρων ἀνέφερεν ἡ Ιστορία». (ΜΟΝΤΕΘΩΟΙΕΙΟ, «Περὶ τοῦ πνεύματος τῶν Νόμων»).