«Ἱ ε ρὲς εἰ κό νες στὰ σχο λεῖ α μέ χρι 5 ₠» οῦ νὰ τὸ ἤ ξε ρα, πὼς γιὰ τὴν κα λή, ὁ μα λή, καὶ εὔ ρυθ μη λει τουρ γί α τῆς Σχο λῆς ποὺ φοι τᾷ ὁ γιὸς μου, ἔ πρε πε νὰ ἀ ναρ τη θοῦν στοὺς τοί χους «ἱ ε ρὲς εἰ κό νες»! Τὰ μά τια μοῦ τὰ ἄ νοι ξε ὁ δι ευ θυν τὴς Ἀρ χι κῆς Ἐκ παί δευ σης (Α2), ποὺ ἔ στει λε μή νυ μα σὲ ὅ λους τοὺς δι ευ θυν τὲς τῶν ἀ νά λο γων σχο λῶν. Τὸ ἀκρι βὲς κεί με νο τοῦ μη νύ μα τός του ἔχει ὡς ἑξῆς: «Σὲ συ νέ χεια τοῦ ἐγγρά φου – μη νύ μα τος ἐ πὶ τῇ ἀ να λή ψει τῶν κα θη κόν των μου, ἀ φο ρῶντος σὲ ὁ δη γί ες-προ τρο πὲς γιὰ τὴν ἐ πί τευ ξη κα λῆς, ὁ μα λῆς καὶ εὔ ρυθμης λει τουρ γί ας τῶν Σχο λῶν, πα ρα κα λῶ, ὅ πως προ βῆ τε στὴν ἀ γο ρὰ ἱ ε ρῶν εἰ κό νων γιὰ τὴν ἀ νάρ τη σή τους στὶς αἴ θου σες δι δα σκα λί ας κ.λπ. (ἀ πὸ τὴν πα γί α σας προ κα τα βο λή), ἐ φά παξ ἢ τμη μα τι κά. Ση μειώ νου με, ὅ τι ἡ ἀ ξί α τῆς κά θε εἰ κό νας δὲν θὰ πρέ πει νὰ ὑ περ βαί νῃ τὰ 5 εὐ ρώ. Πα ρα κα λοῦ με πο λὺ γιὰ τὴν ἄ με ση ἀν τα πό κρι σή σας. Λου κᾶς Ρού λιας.» Στὶς σχο λὲς ποὺ φοι τᾷ τὸ παι δί μου, σχο λὲς τοῦ ΟΑΕΔ, ἐκ παι δεύ ον ται μη χανι κοὶ αὐ το κι νή των, ἠ λε κτρο λό γοι, μη χα νο τε χνί τες, θερ μο ϋ δραυ λι κοί, ψυ κτικοί. «Ἱ ε ρὲς εἰ κό νες» δὲν βρῆ κα, βρῆ κα ὅ μως μέ σα στὰ βι βλί α τῆς Ἱ στο ρί ας πολλὲς εἰ κό νες, τὶς ἔ δω σα γιὰ με γέ θυν ση καὶ κα δρά ρι σμα, καὶ τώ ρα στο λί ζουν τὸ δω μά τιο τοῦ Λε ω νί δα μου: Ἱ ε ρὲς εἰ κό νες τοῦ Ἀρ χι μή δη, τοῦ Ἥ ρω νος Ἀ λε ξαν δρέ ως, τοῦ Κλαυ δί ου Πτο λε μαί ου, τοῦ Εὐ κλεί δη, τοῦ Ἱπ πο κρά τη, τοῦ Γα λη νοῦ, τοῦ Δη μό κρι του, τοῦ Ἐ ρα το σθέ νη, τοῦ Ἱπ πάρ χου, τοῦ Λεύκιπ που καὶ πολ λῶν ἄλ λων ἐ πι στη μό νων. Τὶς ἱ ε ρὲς εἰ κό νες τους τώ ρα πιὰ ὁ γιός μου προ σκυ νᾷ κά θε μέ ρα φεύ γον τας γιὰ τὴ σχο λή του καὶ ἔ χει τὴν εὐ λο γί α τῶν ἁ γί ων αὐ τῶν προ πα τό ρων. Τὰ ἔρ γα αὐ τῶν τῶν ἁ γί ων ἀ πε τέ λεσαν τὴν βά ση τῆς Ἐ πι στή μης καὶ προ ή γα γαν τὸν Πο λι τι σμό μας. Θὰ ζη τή σω καὶ ἀ πὸ τὸν κ. δι ευ θυν τὴ Ἀρ χι κῆς Ἐκ παί δευ σης νὰ μοῦ ἐ πιτρέ ψῃ νὰ τοῦ στεί λω ἕ να δεῖγ μα τῶν «ἱ ε ρῶν εἰ κό νων», ποὺ πρέ πει νὰ ἀ ναρτῶν ται στὰ σχο λεῖ α τῆς χώ ρας μας, μπὰς καὶ κα τα λά βῃ τὴν ση μα σί α τοῦ «ἱ ε ροῦ». Μά ρω Κι ου λά φα Σέρ ρες