ὸ ἐν δι α φέ ρον μου κα τ’ οὐ σί αν γιὰ τὰ κύ ρια ὀ νό μα τα τῶν Ἑλλή νων ξε κι νᾷ ἀ πὸ τὸ ἐ πώ νυ μό μου. Σχε δὸν μι σὸν αἰ ῶ να πρὶν κα θη γη τής μου στὴν Ἰ α τρι κή, μὴ δυ νά με νος νὰ τὸ κα θα ρο δι αβά σῃ, τὸ πρό φε ρε χλευ α στι κά. Θε ώ ρη σα ὕ βριν δει νὴν νὰ μὴν ἀ σκή σω ἄ μυ να καὶ τὸν δι ώρ θω σα εὐ γε νι κά. Κά τι ποὺ δὲν μοῦ συγ χώ ρη σε, πα ρ’ ὅ τι ἡ Ἐ ξου σί α δὲν πρέ πει νὰ ἐ ξαν τλῇ τὴν δύ να μί της πρὸς τὰ κά τω. Ξε κί νη σα λοι πὸν ἀ πὸ τὴν φρά σι τοῦ Ἀ ρι στο κλέ ους (Πλά τω νος): «ὃς ἐ πί στα ται τῶν ὀ νο μά των ἐ πί στα ται καὶ τῶν πραγ μά των». Ὁ Ὅ μη ρος ἐ δή λω νε: «Ἀλ λ’ ἐ πὶ πᾶ σι τί θενται (ὀ νό μα τα) ἐ πάν κεν τέ κω σι το κῆ ες.» («Ὀ δύσ σεια» θ 554-555.) [Σὲ ὅ λους τί θεν ται ὀ νό μα τα ἀ πὸ τοὺς γο νεῖς, ὅ ταν τοὺς γεν νή σουν.] Ἀπο τε λοῦν ση μεῖ ον ἀ να γνω ρί σε ως καὶ γί νον ται σύμ βο λο ταυ τό τη τος. Τὸ ὄ νο μα λοι πὸν δὲν εἶ ναι αὐ θαί ρε το, εἶ ναι οὐ σι α- ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑ-ΟΝΟΜΑΤΟΠΛΑΣΙΑ Ἀ πὸ τὴ συ νέν τευ ξη ποὺ πα ρα χώ ρη σε ὁ ἐ ξέ χων καὶ συμ πα θέ στα τος καλ λι τέ χνης Γιά ννης Ζου γα νέ λης στὸ «Δαυ λό» (τεῦ χος Νο εμ βρί ου 2003) στα χυ ο λο γῶ: «Ἐ γὼ εἶμαι βα πτι σμέ νος Ἰ ω άν νης, θὰ ἤ θε λα νὰ λέ γω μαι Πλά των, ἀλ λὰ μοῦ ἔ δω σαν ἑ βρα ϊ κὸ ὄ νο μα.» Καὶ λοι πόν; Τί μᾶς ἐμ πο δί ζει, ἀ γα πη τό τα τε κύ ρι ε Ζου γα νέ λη, νὰ ἀλ λά ξου με τὸ ὄ νο μά μας σὲ ἑλ λη νι κό; Ἤ, ἀ κό μα κα λύ τε ρα, νὰ πλά σου με μόνοι μας τὸ ἑλ λη νι κὸ ὄ νο μα ποὺ μᾶς ται ριά ζει, ποὺ μᾶς ἐκ φρά ζει; Ἂς θυ μη θοῦ με μό νον ὅ τι οἱ προ χριστι α νι κοὶ Ἕλ λη νες, ἂν καὶ ἀρ κε τὰ ἑ κα τομ μύ ρια τὸν ἀ ριθ μόν, δὲν εἶ χαν ἐ πί θε τα. Πρὸς τί; Εἶ χαν τό σα ἑ κα τομ μύ ρια δυ να τό τη τες συν δυα σμῶν λημ μά των πού, ἂν καὶ χω ρὶς ἠ λε κτρο νι κοὺς ὑ πο λο γι στές, τὸ κά θε νε ο γέν νη το χά ρη στὴν φαν τα σί α καὶ τὶς ἄ ρι στες ἐ τυ μο λο γι κὲς γνώ σεις τῶν γο νέ ων ἔ παιρ νε τὸ και νούρ γιο του ὄ νο μα, μο νο λε κτι κὸ καὶ εὔ η χο, σὲ ἀ να γνώ ρι ση τῆς ὑ πε ρο χῆς τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας ἀ νὰ τὴν ὑ φή λιο καὶ σὲ ἀν τι δι α στο λὴ πρὸς τὰ πο λυ λε κτι κὰ ὀ νό μα τα ἄλ λων λα ῶν (Κι νέζοι-Ἰν διά νοι, Ἀ με ρι κα νοὶ κ.λπ.). Παίρ νω γιὰ πα ρά δειγ μα τὸ ὑ πέ ρο χο ὄ νο μα «Ἐ παμει νών δας», ποὺ ἔ φε ρε ὁ πα τέ ρας μου, καὶ ἐν συ νε χεί ᾳ ὁ γιός μου, στὸν ὁ ποῖ ον καὶ τὸ ἀ νέ λυ σα: Ἐπ-ἀμείνων-δᾶς – ἡ δᾶς (ὁ δαυ λός) πρὸς τὰ κα λύ τε ρα. ‣