«Νε ο ελ λη νο χρι στι α νι σμός» στὸ Μουσεῖο Δίου ει ρὰ ἀ πα ρά δε κτων καὶ προ φα νῶς ὄ χι τυ χαί ων ἐ νερ γει ῶν ὑ πο σκάπτει τὴν ἀ ξί α πο λύ τι μων εὑ ρη μά των στοὺς πρό πο δες τοῦ Ὀ λύμπου: Πρό κει ται οὐ σι α στι κὰ γιὰ «πο λι τι κή» τοῦ Ὑπουρ γεί ου Πο λιτι σμοῦ σὲ συ νερ γα σί α μὲ τὸν ὑ πεύ θυ νο ἀ να σκα φῶν κα θη γη τὴ τῆς ἀρ χαι ο λο γί ας τοῦ Ἀ ρι στο τε λεί ου Πα νε πι στη μί ου Θεσ σα λο νί κης κ. Δ. Παντερ μα λῆ. • Εἶ ναι σχε δὸν ἀ δύ να τον ν’ ἀ να κα λύ ψῃ κα νεὶς ἀ πὸ τοὺς χί λιους κα θη με ρι νὰ ἐ πισκέ πτες τοῦ «Ἀρ χαι ο λο γι κοῦ Πάρ κου» (!) τοῦ Δί ου τὴν ὁ δὸ ποὺ θὰ τὸν ὁ δη γή σῃ στὸ Μου σεῖ ο: Καμ μιὰ πι να κί δα δὲν προ σα να το λί ζει τὸν ἐ πι σκέ πτη μή τε καὶ τὸν ὁ δη γεῖ. • Ἐ ξί σου ἀ δύ να τον εἶ ναι νὰ ἀν τι λη φθῇ ὁ ἐ πι σκέ πτης τοῦ Μου σεί ου τὴν ταυ τό τη τα καὶ τὴ χρο νο λό γη ση τοῦ πα ρα πε τα μέ νου κι ἀ πο κε φα λι σμέ νου κα θι στοῦ ἀ γάλ μα τος τοῦ Ὑ ψί στου Διός, τοῦ ση μαν τι κώ τε ρου ἐκ θέ μα τος τοῦ Μου σεί ου. • Καὶ βέ βαι α εἶ ναι ἀ δι α νό η το τὸ πῶς κα τά φε ραν νὰ « κολ λή σουν» κά ποι οι τὰ καντή λια καὶ τοὺς σταυ ροὺς μὲ τὰ ἐκ θέ μα τα τοῦ Μου σεί ου. – «Ἔ τυ χε», θὰ ἔλε γε κα νείς. – Ἔ γι νε μέ σα στὰ πλαί σια συγ κε κρι μέ νης πο λι τι κῆς: Τὸ δή λω σε εὐ θέ ως ἀ πὸ τὰ Μ.Μ.Ε. τὸ κα λο καί ρι τοῦ 2004 ὁ ὑ πουρ γὸς Πο λι τι σμοῦ κ. Κ. Κα ρα μαν λῆς. Τὸ «ἑλ λη νοχρι στι α νι κὸ ἰ δε ῶ δες» εἶ ναι ὁ ἄ ξο νας τῆς πο λι τι κῆς τοῦ ΥΠ.ΠΟ. Νὰ λοι πὸν ποὺ ὑ λο ποιεῖ ται τὸ ἐν λό γῳ ἰ δε ο λό γη μα ἀ πὸ τὸν κα θη γη τὴ τοῦ Α.Π.Θ. καὶ τοὺς «σὺν αὐ τῷ». – «Νὰ μὴν τρι τώ σῃ τὸ κα κό» θὰ εὐ χό ταν κά ποι ος. Ὅ μως οὔ τε τὸ Ἐ θνι κὸ Ἀρ χαι ο λο γι κὸ Μου σεῖ ο Ἀ θη νῶν ἔ χει «γλι τώ σει» ἀ πὸ τὴν πο λι τι κὴ αὐ τὴ τοῦ ΥΠ.ΠΟ. Ὁ ἀ πο προ σα να το λι σμὸς τοῦ Ἕλ λη νος καὶ φι λέλ λη νος ἐ πισκέ πτη συ νᾴ δει μὲ τὸ δό λιο σλόγ καν «Βυ ζάν τιο κι Ἑλ λη νι σμὸς εἶ ναι ἕ να». Ἀρ χαι ο λο γι κὰ ἐκ θέ μα τα χω ρὶς χρο νο λο γί α καὶ ταυ τό τη τα το πο θε τή θη καν στὰ μου σεῖ α μα ζὶ μὲ χρι στι α νι κὰ δι α κο σμη τι κά, προ κει μέ νου νὰ φα νῇ ὅ τι Βυ ζάν τιο κι Ἑλ λη νι σμὸς ἀ πο τε λοῦν ἕ να «συ νε χές»: Στὰ πρὸ Χρι στοῦ –δῆ θεν– ἐ νέ χον ται ὡς «προ φη τεί α» (!) τὰ χρι στι α νο βυ ζαν τι νὰ με τὰ Χρι στόν. Τὸ πε ρι ο δι κὸ «Ἑ πτά» (3.8.2003, σελ. 20-21) «μα σκα ρεύ ει» τὸν Ὕ ψι στο Δί α σὲ Γιαχβέ, τὸν «φουν τά ρει» στὴν ἀ κο λα σί α τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης καὶ τὸν «κρε μᾷ στὸ στῆθος» τῶν Μα κε δό νων βα σι λέ ων. Μὲ τέ τοι α «ση μει ο λο γί α» δὲν θὰ ἀ πεῖ χε πο λὺ κά ποιος ἀ πὸ τὸ νὰ δε χθῇ ὅ τι ὁ Ἀ λέ ξαν δρος ὁ Μέ γας σταυ ρο κο πή θη κε πρὶν τὴν κο πὴ τοῦ Γόρ διου Δε σμοῦ ἢ πρὶν τὴ μά χη στὴν Ἰσ σό.