α ρ’ ὅ λο ποὺ στὸ ἄρ θρο 13 τοῦ Συν τάγ μα τος προ βλέ πε ται, ὅτι «ὁ προ ση λυ τι σμὸς ἀ πα γο ρεύ ε ται», ὁ τρό πος μὲ τὸν ὁ ποῖ ο ἡ ἐκ παι δευ τι κὴ πο λι τι κὴ τοῦ Ὑ πουρ γεί ου Ἐ θνι κῆς Παι δεί ας καὶ Θρη σκευ μά των (ΥΠ.Ε.Π.Θ.) ἑρ μη νεύ ει τὴ σχέ ση Κρά τουςἘκ κλη σί ας ἔ χει ὡς συ νέ πεια τὴν ἐ πι βο λὴ στὰ σχο λεῖ α τῆς ὀρ θό δο ξης κατή χη σης, σύμ φω να μὲ τὴν ὁ ποί α θε ω ρεῖ ται αὐ το νό η το ὅ τι ἡ ἰ δι ό τη τα τοῦ Ἕλ λη να πο λί τη ταυ τί ζε ται μ’ αὐ τὴν τοῦ ὀρ θο δό ξου χρι στια νοῦ. Ὁ προση λυ τι σμὸς τῶν μα θη τῶν ἐ πὶ πλέ ον δὲν γί νε ται μό νο μέ σα ἀ πὸ τὸ μά θη μα τῶν Θρη σκευ τι κῶν ἀλ λὰ ἐν τέ χνως ἀ πὸ ὅ λο τὸ φά σμα τῆς σχο λι κῆς γνώσης. Τὰ τε λευ ταῖ α χρό νια πάν τως ἔ χουν ἀ σκη θῆ ἀρ κε τὲς πι έ σεις γιὰ τὴν «ἀ πο τα λιμ πα νο ποί η ση» τῆς Παι δεί ας μας, μὲ ἀ πο τέ λε σμα νὰ γί νουν ὡρισμέ να δει λὰ βή μα τα προ ό δου. Σύμ φω να μὲ τὴν ἐκ παι δευ τι κὴ νο μο θε σί α «ἡ ἀ παλ λα γὴ ἀ πὸ τὸ μά θη μα τῶν Θρησκευ τι κῶν, τὴν προ σευ χὴ καὶ τὸν ἐκ κλη σια σμὸ στὴν β΄/βάθ μια ἐκ παί δευ ση γί νεται κα τό πιν δή λω σης τοῦ ἴ διου τοῦ μα θη τῆ, ἐ ὰν εἶ ναι ἐ νή λι κος, ἢ τῶν γο νέ ων του, ἂν εἶ ναι ἀ νή λι κος, ὅ τι δὲν εἶ ναι χρι στια νὸς ὀρ θό δο ξος, χω ρὶς νὰ εἶ ναι ὑ πο χρε ωτι κὴ ἡ ἀ να φο ρὰ τοῦ θρη σκεύ μα τος, στὸ ὁ ποῖ ο ἀ νή κει. Σὲ πε ρί πτω ση ἀ παλ λα γῆς τοῦ μα θη τῆ ἀ πὸ τὴν πα ρα κο λού θη ση τοῦ μα θή μα τος τῶν Θρη σκευ τι κῶν, στὴ θέση “θρή σκευ μα” στὸν Ἀ πο λυ τή ριο Τίτ λο δὲν ὑ πάρ χει λό γος ἀ να γρα φῆς ἐν δεί ξεως». (Γ2/61723/13-06-2002 ΥΠ.Ε.Π.Θ.) Ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὴν ἀ πα σχό λη ση μὴ ὀρ θο δό ξων μα θη τῶν κα τὰ τὴν ὥ ρα τῆς δι δα σκα λί ας τῶν Θρη σκευ τι κῶν, ἡ Γ1/7231/24-01-2002 ἐγ κύ κλιος ἀ να φέ ρει: «Μὲ ἀ φορ μὴ τὰ ἐ ρω τή μα τα ποὺ ὑ πο βάλ λον ται στὸ Ὑ πουρ γεῖ ο Παι δεί ας σχε τι-