αρ’ ὅλο ποὺ στὸ ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος προβλέπεται, ὅ- τι «ὁ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται», ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (ΥΠ.Ε.Π.Θ.) ἑρμηνεύει τὴ σχέση Κράτους- Ἐκκλησίας ἔχει ὡς συνέπεια τὴν ἐπιβολὴ στὰ σχολεῖα τῆς ὀρθόδοξης κα- τήχησης, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία θεωρεῖται αὐτονόητο ὅτι ἡ ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα πολίτη ταυτίζεται μ’ αὐτὴν τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Ὁ προ- σηλυτισμὸς τῶν μαθητῶν ἐπὶ πλέον δὲν γίνεται μόνο μέσα ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀλλὰ ἐντέχνως ἀπὸ ὅλο τὸ φάσμα τῆς σχολικῆς γνώ- σης. Τὰ τελευταῖα χρόνια πάντως ἔχουν ἀσκηθῆ ἀρκετὲς πιέσεις γιὰ τὴν «ἀποταλιμπανοποίηση» τῆς Παιδείας μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνουν ὡρι- σμένα δειλὰ βήματα προόδου. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐκπαιδευτικὴ νομοθεσία «ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρη- σκευτικῶν, τὴν προσευχὴ καὶ τὸν ἐκκλησιασμὸ στὴν β΄/βάθμια ἐκπαίδευση γίνε- ται κατόπιν δήλωσης τοῦ ἴδιου τοῦ μαθητῆ, ἐὰν εἶναι ἐνήλικος, ἢ τῶν γονέων του, ἂν εἶναι ἀνήλικος, ὅτι δὲν εἶναι χριστιανὸς ὀρθόδοξος, χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεω- τικὴ ἡ ἀναφορὰ τοῦ θρησκεύματος, στὸ ὁποῖο ἀνήκει. Σὲ περίπτωση ἀπαλλαγῆς τοῦ μαθητῆ ἀπὸ τὴν παρακολούθηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, στὴ θέ- ση “θρήσκευμα” στὸν Ἀπολυτήριο Τίτλο δὲν ὑπάρχει λόγος ἀναγραφῆς ἐνδείξε- ως». (Γ2/61723/13-06-2002 ΥΠ.Ε.Π.Θ.) Ὅσον ἀφορᾷ στὴν ἀπασχόληση μὴ ὀρθοδόξων μαθητῶν κατὰ τὴν ὥρα τῆς διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ Γ1/7231/24-01-2002 ἐγκύκλιος ἀναφέρει: «Μὲ ἀφορμὴ τὰ ἐρωτήματα ποὺ ὑποβάλλονται στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας σχετι-