Ἡ ἀ να ζή τη ση τῆς τε λει ό τη τας ἑ νὸς ἄλ λου τύ που ἀν θρώ που κεφθῆ τε ὅ τι κά ποι ος σᾶς προ σέ φε ρε φω το γρα φι κὴ μνή μη, τέλεια ἐκ φο ρὰ λό γου, ὅ ρα ση ὑ πε ρι ώ δους φά σμα τος, αὐ ξη μέ νη ὀρ γα νι κὴ ἄ μυ να στὶς ἀ σθέ νει ες, χρῶ μα δέρ μα τος καὶ μαλ λι ῶν ἀ νά λο γo μὲ τὶς προ τι μή σεις σας καὶ προσ δό κι μο ζω ῆς χι λί ων ἐ τῶν. Θὰ δε χό σα στε; Ἀ κό μη κι ἄν σᾶς ἔ λε γαν ὅ τι θὰ πά ψε τε νὰ εἶ σθε ὅ,τι ἐν νο οῦ με σή με ρα μὲ τὴ λέ ξη «ἄν θρω πος»; Θὰ σᾶς ἔ κα νε αὐ τὸ λι γώ τε ρο πρό θυ μο νὰ δε χθῆ τε; Ἂν σκε φτό σα στε ὅ πως ἐ γώ, θὰ ἀ παν τού σα τε ναὶ στὴν πρώ τη ἐ ρώ τη ση καὶ ὄ χι στὴν δεύ τε ρη. Θὰ δε χό μουν μὲ χα ρὰ τὶς «βελ τι ώσεις», ἔ, δὲν πει ρά ζει καὶ πο λύ, ἂν χά ρις σὲ αὐ τὲς ἔ νοι ω θα ὅ τι «ὑ περ βαί νω» τὴν ἀν θρώ πι νη φύ ση μου. Ἂν ἀ παν τή σε τε «ναί» στὴν πρώ τη ἐ ρώ τη ση ἀλ λὰ πῆ τε ταυ τό χρο να ὅ τι τὸ νὰ ἀ φή σε τε πί σω σας τὴ γνω στὴ ἀν θρώ πι νη ὑ πόστα ση σᾶς κα θι στᾷ πιὸ πρό θυ μους στὸ νὰ δε χθῆ τε, πι θα νώ τα τα ἀ νή κε τε στὴν κα τη γο ρί α τῶν «νε ο-αν θρω πι στῶν», τὴ νέ α «φυ λή» τε λει ο θη ρῶν, ποὺ σκο πεύ ουν σὲ μί α συλ λο γι κὴ αὐ το βελ τί ω ση μέ σῳ τῆς ἀ μέ σου τρο πο ποι ή σεως τῆς «ἀν θρώ πι νης φύ σης». Σύμ φω να μὲ τὸν Νὶκ Μπό στρομ, νε α ρὸ φι λό σο φο καὶ ἡ γε τι κὴ φυ σι ο γνω μί α στὸν χῶρο: «Οἱ “νε ο-αν θρω πι στές”» βλέ πουν τὴν ἀν θρώ πι νη φύ ση ὡς ἕ να ἔρ γο, τὸ ὁ ποῖ ο δὲν ἔ χει ἀ κό μη ὁ λο κλη ρω θῆ καὶ τὸ ὁ ποῖ ο ἀ νά λο γα μὲ τὶς γνώ σεις μας μπο ροῦ με νὰ δι α μορφώ σου με κα τὰ τὸ δο κοῦν. Δὲν ὑ πάρ χει λό γος νὰ στα μα τή σῃ ἡ ἐ ξέ λι ξη τῆς ἀν θρώ πι νης φύ σης. Οἱ “νε ο-αν θρω πι στές” ἐλ πί ζουν ὅ τι ἡ ὑ πεύ θυ νη χρή ση τῆς Ἐ πι στή μης, τῆς Τε χνολο γί ας καὶ ἄλ λων ἔλ λο γων μέ σων θὰ μᾶς ὁ δη γή σῃ στὴν δη μι ουρ γί α ἑνὸς πιὸ ἐ ξε λιγ μέ νου εἴ δους ἀν θρώ που μὲ σα φῶς με γα λύ τε ρες ἱ κα νό τη τες ἀ π’ ὅ,τι οἱ ση με ρι νοὶ ἄν θρω ποι.» Οἱ κλα σι κοὶ ἀν θρω πι στὲς (οὐμα νι στές) ἐ πὶ σει ρὰ αἰ ώ νων προ σε πά θη σαν νὰ τε λει ο ποιή σουν τὴν ἀν θρω πό τη τα. Σή με ρα οἱ «νε ο-αν θρω πι στές» ἔ χουν ὡς στό χο τὴν ὑ πέρ βα ση τῆς ἀν θρώ πι νης φύ σης. Ὅ πως λέ ει ὁ Μπό στρομ, «ἡ τά ση αὐ τὴ ἔ χει τὶς ρί ζες της στὸν οὐ μα νι στι κὸ τρό πο σκέ ψης, ἀλ λὰ εἶ ναι πιὸ ρι ζο σπα στι κή, κα θ’ ὅ σον προ ω θεῖ ὄ χι μό νο τὰ πα ρα δο σια κὰ μέ σα βελ τί ω σης τῆς ἀν θρώ πι νης φύ σης, ὅ πως εἶ ναι ἡ Παι δεί α ἢ ὁ ἐ ξευγε νι σμὸς μέ σῳ τῆς καλ λι έρ γειας, ἀλ λὰ προ χω ρεῖ στὴν ἄ με ση ἐ φαρ μο γὴ τῆς Ἰα τρι κῆς καὶ τῆς Τε χνο λο γί ας οὕ τως, ὥ στε νὰ ξε πε ρα σθοῦν ὡρι σμέ να ἀ πὸ τὰ βα σι κὰ βι ο λο γι κά μας ὅ ρια».