Προ σέγ γι ση μέ σῳ λο γι κῶν συ νειρ μῶν Á. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ ἄν θρω πος, ζῶν τας στὸν αἰ σθη τὸ κό σμο ποὺ τὸν πε ρι βάλ λει, βρί σκε ται σ’ ἕ να δια ρκῆ ὑ πο συ νεί δη το συ σχε τι σμὸ τῶν με γε θῶν, συγ κρί νον τάς τα ἀ φ’ ἑνὸς μὲν μὲ τὸ ἀ νά στη μά του, ἀ φ’ ἑ τέ ρου δὲ μὲ τὰ γνω στὰ κα θι ε ρω μέ να καὶ συμ βα τι κὰ με γέ θη μέ τρη σης (μέ τρο, κι λό, ὥ ρα κ.τ.λ.). Πο λὺ μι κρὰ ἢ πο λὺ με γά λα με γέ θη (μῆ κος Planck, ἔ τος φω τὸς κ.τ.λ.) γιὰ τὸν ἄν θρω πο δὲν εἶ ναι πα ρὰ ἀ φῃ ρη μέ νες ἔν νοι ες, ποὺ ξε φεύ γουν ἀ πὸ τὴ δυ να τό τη τα συ σχε τι σμοῦ μὲ τὴν πε ζὴ κα θη με ρι νό τη τα καὶ δὲν ἔ χουν γι’ αὐ τὸν κα νέ να νό η μα. Ὡς βα σι κὸ τρό πο θε ω ρη τι κῆς προ σπέ λα σης τῶν δι α φό ρων φαι νο μέ νων ἤ δη ἀ πὸ τὰ ἀρ χαῖ α χρό νια ὁ ἄν θρω πος χρη σι μο ποι εῖ κυ ρί ως τὰ φυ σι κὰ πνευ μα τι κά του ἐρ γα λεῖ α, ποὺ εἶ ναι βε βαί ως ἡ λο γι κή, ἡ δι αί σθη ση, ἡ φαν τα σί α, ἡ ἀ νά λυ ση, ἡ σύν θε ση καὶ ἡ μεθο δι κό τη τα. Ὡς γνω στόν, ἡ Ἐ πι στή μη, προ κει μέ νου ν’ ἀ πο κτή σῃ τὴν γνώ ση τῶν χα ρακτη ρι στι κῶν καὶ τῶν νό μων ποὺ δι έ πουν τὸν ἀ ό ρα το γιὰ μᾶς μι κρό κο σμο, χρη σι μο ποι εῖ μι κρο σκό πια, γιὰ νὰ με γε θύ νῃ τὴν εἰ κό να του. Ὅ σο μι κρό τε ρα τὰ πρὸς ἐ ξέ τα ση ἀν τικεί με να (π.χ. ἀ το μι κὸς καὶ ὑ πο α το μι κὸς κό σμος) τό σο με γα λύ τε ρα μι κρο σκό πια ἀ παιτοῦν ται (πρβλ. ἐ πι τα χυν τὴ ὑ πο α το μι κῶν σω μα τι δί ων στὴν CERN). Ἀν τί στοι χα, γιὰ νὰ ἐ ρευ νή σῃ τὰ πο λὺ με γά λα οὐ ρά νια σώ μα τα, χρη σι μο ποι εῖ τὰ ἀ στρο νο μι κὰ τη λε σκό πια, πά λι γιὰ νὰ με γε θύ νῃ τὴν εἰ κό να τους. Κα τ’ αὐ τὸν τὸν τρό πο ἡ ἀν θρω πό τη τα κα τά φε ρε στὶς μέ ρες μας ν’ ἀ πο κτή σῃ τὴν ση μαν τι κὴ γνω στὴ εἰ κό να τοῦ κό σμου μας. Δη λα δὴ καὶ στὶς δύο πε ρι πτώ σεις με γε θύ νει τὶς εἰ κό νες τῶν πα ρα τη ρού με νων ἀν τικει μέ νων. Ἐ πει δὴ ὅ μως ὁ ἄν θρω πος θε ω ρεῖ τὸν ἑ αυ τό του ὡς τὸ μέ τρο τῶν πάν των, ἔ χει ἀν τι κει με νι κὲς δυ σκο λί ες νὰ ἀν τι λη φθῇ τὸ πο λὺ μι κρὸ τοῦ ὑ πο α το μι κοῦ κό σμου. Πι στεύ ει, ὅ τι τεί νον τας αὐ τὸ πρὸς τὸ μη δέν, σὲ κά ποι α στιγ μὴ μη δε νί ζε ται – πρᾶγ μα ποὺ δὲν ἀν τι στοι χεῖ στὴν πραγ μα τι κό τη τα!