Ï ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ «Ἢ ἀπὸ πέσιμο ἢ ἀπό... χώσιμο»! Δὲν μπορῶ νὰ χαλιναγωγήσω τὸν ἐνθουσιασμό μου καὶ νὰ μὴν ἐκφράσω τὰ εἰλικρινέστερα συγχαρητήριά μου στοὺς ἰθύνοντες τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τοῦ Ρωμαίικου. Τὸ ἔκαναν πάλι τὸ θαῦμα τους. Ξέρουν ἀπὸ μπίζνες, ὅπως ἀπεδείχθη περίτρανα. Σιγὰ τώρα μὴν λογαριάσω τὶς ἀντιδράσεις σας, ποὺ σὲ τελικὴ ἀνάλυση εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀδικαιολόγητες καὶ ὑποκριτικές. Δὲν σᾶς νοιάζει, ποὺ πληρώνετε τὰ μαλλιοκέφαλά σας γιὰ νὰ μπῆτε στὴν Ἀκρόπολη, δὲν σᾶς νοιάζει ποὺ στὴν καντίνα της ἀγοράζετε νερὸ μὲ τιμὴ σαμπάνιας καὶ στὶς πέριξ αὐτῆς ταβέρνες σᾶς χρεώνουν τὴ χωριάτικη καὶ τὸ τζατζίκι γιὰ ἀστακό, καὶ γογγύζετε, ἐπειδὴ μία πολυεθνικὴ ἑταιρεία ἀνέλαβε τὸν φωτισμὸ τοῦ μνημείου μὲ ἀντάλλαγμα τὴ διαφήμιση τοῦ ὀνόματός της; Ἔμ, τόσο μακρυὰ καὶ βαθιὰ νυχτωμένοι εἶστε! Δὲν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τὰ πάντα σήμερα συνοψίζονται σὲ τέσσερις λέξεις: φιγούρα, κονόμα, δημόσιες σχέσεις. Ἔτσι γίνονται οἱ δουλειές μου, κορόιδα. Πάψτε λοιπὸν νὰ ἐξιδανικεύετε πρόσωπα καὶ πράγματα καὶ προσγειωθῆτε ἐπιτέλους. Μάθετε νὰ ἐπενδύετε σὲ ὅ,τι ἀποφέρει κέρδος. Μὴ μοῦ πῆτε δέ, ὅτι τὰ ἑπτὰ χιλιάδες εὐρώπουλα, ποὺ ἀκούμπησε ἡ ἐν λόγῳ ἑταιρεία στὸ κράτος, εἶναι λίγα, διότι ἀρκεῖ νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ὅτι ὁ Μεσσίας σας προδόθηκε γιὰ πολὺ λιγώτερα. Ἤθελα νὰ ἤξερα, ἐὰν τὸ παραπάνω ποσὸν εἶχε ἀκόμη μερικὰ μηδενικὰ πίσω του, θὰ ἀνοίγατε τὸ στόμα σας, γιὰ νὰ διαμαρτυρηθῆτε; Πολὺ ἀμφιβάλλω. Βλέπετε, ὁ παρᾶς εἶναι γλυκός. Κι ὅσο ἀριθμητικὰ μεγαλύτερος, τόσο γλυκύτερος. Ὅλα ἔχουν μία τιμή, ἀγαπητοί μου. Σᾶς τὸ λέω ἐγώ, ποὺ πουλάω καὶ ἀγοράζω τὰ πάντα ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Ξέρω νὰ ἐκτιμῶ τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν ἐμπορικὴ ἀξία. Ἡ ἀρχαία κληρονομιά σας ἔχει ἄφθονη, καθόσον μοδάτη. Ὄχι ὁλόκληρη δά, γιὰ τὰ «φιλέτα» μιλάω, ὄχι γιὰ τὸν «κατιμᾶ». Ἐπὶ παραδείγματι ἡ Ἀκρόπολη μοῦ γεμίζει τὰ ταμεῖα. Ἐκεῖνο τὸ ταλαίπωρο μυκηναϊκὸ νεκροταφεῖο στὰ Γλυκὰ Νερὰ Ἀττικῆς, μολονότι ἔχει διπλάσια καὶ τριπλάσια ἡλικία, τί νὰ πουλήσῃ; Γι’ αὐτὸ καὶ βγῆκε ἡ ἀπόφαση νὰ καταχωθῇ ὁριστικά. Ὁ Τύμβος τοῦ Σοφοκλέους ποῦ νὰ φτουρήσῃ; Γι’ αὐτὸ καὶ καταρρέει ἀργά-ἀργά, χαμένος μέσα στὴ βλάστηση τῆς Βαρυμπόπης. Ὅσο γιὰ τὸ ρημαδοσπήλαιο τοῦ Πουλιανοῦ στὴ Χαλκιδική, σιγὰ μὴν τοῦ δώσουμε καὶ ἐπιχορήγηση. Ποιός τὸν... χώνει αὐτόν; Ἐγὼ θὰ συνεχίζω μετὰ πείσματος νὰ διοχευτεύω κεφάλαια στὴν Ἀφρικὴ γιὰ τὶς παλαιοανθρωπολογικὲς ἔρευνες. Ὅσο πάλι γιὰ τὸν Τύμβο τῶν Σαλαμινομάχων στὴν Κυνόσουρα φρονῶ ὅτι εἶναι πιὸ χρηστικὸς στὴ σημερινή του κατάσταση ὡς χῶρος γιὰ παλιοσίδερα. Ἄλλωστε ποιός νὰ πάῃ νὰ τὸν δῇ ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται. Μόνο κάτι «κολλημένοι» γιὰ μνημόσυνα. Τουρίστας οὐδείς. Κι ἂς μὴν μιλήσω γιὰ τὶς πυραμίδες τῆς Ἀργολίδας. Ἐκεῖ πέρα ὄχι πολυεθνικὴ ἑταιρεία ἀλλὰ οὔτε γκαζιέρης δὲν πάῃ νὰ στήσῃ φωτισμό. Μόνο ἕνας τοπικὸς δημοτικὸς φορέας τὸ ἔκανε, καὶ μοῦ ἄναψε φωτιά. Βλέπετε, κάποια τουριστικὰ γραφεῖα μυρίστηκαν τὸ «ψητό» κι ἄρχισαν νὰ συμπεριλαμβάνουν καὶ τὶς πυραμίδες στὰ προγράμματα τῶν ἐκδρομῶν του. Ἆραγε νὰ περιφράξω τὸ χῶρο ἐκεῖ, νὰ ἐγκαταστήσω ἕνα ἐκδοτήριο εἰσιτηρίων καὶ νὰ κόψω μονέδα; Μπά, ἄσε καλύτερα! Ἄλλωστε ὁ φωτισμός τους εἶναι ἀκόμα ἐλλειπὴς καὶ δημιουργεῖ ἔντονες σκιές, μὲ πιὸ φοβερὴ αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὸ Σάρωθρον