Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Ἀρ χιμ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ, Σχέ σεις Ἑλ λη νι σμοῦ καὶ Χρι στι α νι σμοῦ Τὸ βι βλί ο αὐ τὸ τοῦ ἀρ χι μαν δρί τη Τι μό θε ου (Τζι α βά ρα) ἐκ φρά ζει τὰ ση μά δια τῶν και ρῶν, ὅτι δη λα δὴ σή με ρα ἡ Ἐκ κλη σί α τεί νει νὰ ἐγ κα τα λεί ψῃ τὸ μο νο πά τι τῆς ἐ θνο κρα τι κῆς ἰ δε ο λο γίας τοῦ Ἑλ λη νο χρι στι α νι σμοῦ, μέ σα στὸ ὁ ποῖ ο βά δι σε τὰ τε λευ ταῖ α ἑ κα τὸν πε νήν τα χρό νια καὶ νὰ ἐ πι στρέ ψῃ στὶς ἀ μι γῶς βυ ζαν τι νὲς ρί ζες της. Δὲν εἶ ναι βέ βαι α τυ χαῖ ο ὅ τι ἡ τά ση αὐ τὴ συμ πίπτει μὲ τὴν δι εκ δί κη ση πο λι τι κοῦ ρό λου καὶ λό γου ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α μὲ ἐ πί ση μα δη λω μέ νη τὴν βού λη σή της νὰ συμ με τέ χῃ στὴν ἄ σκη ση ἐ ξω τε ρι κῆς πο λι τι κῆς καὶ στὴ δι α μόρ φω ση μιᾶς χρι στια νο θε ο κρα τι κῆς ταυ τό τη τας γιὰ τὰ πρό βα τα τοῦ ποι μνί ου τῆς «Ρω μι ο σύ νης». Τὰ μη νύ μα τα ποὺ στέλ νει ὁ ἀρ χι μαν δρί της μὲ τὸ βι βλί ο του εἶ ναι τρί α.  Κά θε εὐ νο ϊ κὴ θεώ ρη ση τοῦ ἀρ χαι ο ελ λη νι κοῦ κό σμου καὶ πο λι τι σμοῦ πρέ πει νὰ βρί σκε ται ὑ πὸ τὸν ἔ λεγ χο τῆς Ἐκ κλη σί ας κα τὰ τὴν κρί ση της.  Δὲν εἴ μα στε Νε ο έλ λη νες ἀλ λὰ Νε ο βυ ζαν τι νοί.  Ὅποιος δὲν εἶ ναι μὲ τὴν Ἐκ κλη σί α εἶ ναι ἐ ναν τί ον της. Ἰ δοὺ ἕ να ἀ πό σπα σμα ἀ πὸ τὸ βι βλί ο τοῦ ἐν λό γῳ ἀρ χι μαν δρί τη, τὸ ὁ ποῖ ο, νο μί ζω, δὲν χρει άζε ται σχό λια: «Κά ποιοι λέ νε ὅ τι ὁ Ἑλ λη νι σμὸς ὑ πῆρ ξε τὸ ὑ πό βα θρο τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ. Τί ποτε τὸ ἀ να λη θέ στα το ἀ πὸ αὐ τό. Ἂν ὑ πάρ χῃ κά ποι ο ὑ πό βα θρο στὸ θε όδ μη το οἰ κο δό μη μα τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ, τοῦ το θὰ δι και ω νό ταν νὰ εἶ ναι ὁ Ἰ ου δα ϊ σμός, ὡς ἡ πρώ τη καὶ με ρι κὴ ἀ πο κάλυ ψη τοῦ Θε οῦ καὶ ὄ χι ὁ Ἑλ λη νι σμός. Ἂς μὴν εἴ μα στε τό σο πο λὺ σω βι νι στὲς οἱ Ἕλ λη νες. Γιὰ τὸ πα ρελ θόν μας μπο ροῦ με νὰ καυ χώ μα στε, ἀλ λὰ καὶ νὰ ντρε πώ μα στε.» Γιά ννης Μπε κιά ρης ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ «ΣΤΗ ΖΟΥΛΑ» ὴν ὥ ρα ποὺ τὸ πα νελ λή νιο ἀ πο προ σα να το λί ζε ται συ στη μα τι κὰ ἀ πὸ τὴν ἠ χο ρύπαν ση τῶν Μ.Μ.Ε., «στὰ ψι λά» τῶν ἐ φη με ρί δων «μα γει ρεύ ε ται» κρυ φὰ ἡ ἀ νω τατο ποί η ση ὅ λων τῶν ἱ ε ρα τι κῶν σχο λῶν, ποὺ ἐ λέγ χον ται ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α («Ἐ λευθε ρο τυ πί α», 26.2.05, σελ. 60), μὲ «πρύ τα νι» τὸν... ἀρ χι ε πί σκο πο καὶ κε φά λαι α τό... Δη μό σιο Τα μεῖ ο (τὸν καρ πὸ τῶν μό χθων δη λα δὴ τοῦ Ἕλ λη να φο ρο λο γού με νου). Στὸ Ὑπουρ γεῖ ο Ἐ θνι κῆς Παι δεί ας καὶ Θρη σκευ μά των ὑ πάρ χει ὁ λό κλη ρη ὑ πο δο μὴ ὑ πὸ τὸν ὑ φυ πουρ γό, ἡ ὁ ποί α προ ω θεῖ τὶς ἐκ κλη σι α στι κὲς ὑ πο θέ σεις. Λει τουρ γεῖ Γε νι κὴ Γραμ ματεί α Θρη σκευ μά των μὲ Γε νι κὴ Δι εύ θυν ση Θρη σκευ μά των, ἡ ὁ ποί α πε ρι λαμ βά νει τὶς Δι ευθύν σεις: • Ἐκ κλη σι α στι κῆς Δι οι κή σε ως μὲ τὰ Τμή μα τα Ἐκ κλη σι α στι κῶν Δι οι κη τι κῶν Θε μά των καὶ Ἱ ε ρῶν Να ῶν – Ἱ ε ρῶν Μο νῶν – Ἐ φη με ρια κοῦ Κλή ρου. • Ἐκ κλη σι α στι κῆς Ἐκ παι δεύ σε ως καὶ Θρη σκευ τι κῆς Ἀ γω γῆς μὲ τὰ Τμή μα τα Προ σω πικοῦ καὶ Δι οι κη τι κοῦ. • Ἑ τε ρο δό ξων-Ἑ τε ρο θρή σκων μὲ δύο ὁ μώ νυ μα Τμή μα τα. Στὴν Ἑλ λά δα λει τουρ γοῦν 9 ἐκ κλη σι α στι κὰ γυ μνά σια [Κα τε ρί νη, Χα νιά, Πά τμο, Κα λα μάτα, Ξάν θη, Τῆ νο, Φλώ ρι να, Ἀ θή να, Καρ δί τσα], 18 ἐκ κλη σι α στι κὰ λύ κεια [Ἀ θή να (2), Βό λο, Ξάν θη, Φλώ ρι να, Χί ο, Χα νιά, Θεσ σα λο νί κη, Ἅ γιο ὄ ρος («Ἀ θω νιάς»)] καὶ τέσ σε ρις Σχο λὲς Ἀ νω τέ ρας Ἐκ κλη σι α στι κῆς Ἐκ παι δεύ σε ως [Ἀ θή να, Θεσ σα λο νί κη, Ἡ ρά κλει ο καὶ Ἰ ω άν νινα]. Στὸ Πα νε πι στή μιο Ἀ θη νῶν λει τουρ γεῖ ἡ Θε ο λο γι κὴ Σχο λὴ μὲ τὰ Τμή μα τα: ‣