ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΛΗΔΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟ-«ΔΟΥΛΙΚΑ»... σο οἱ ἰ δέ ες τοῦ σύγ χρο νου Ἑλ λη νι κοῦ Δι α φω τι σμοῦ θὰ προ χω ροῦν καὶ θὰ δι α δί δων ται συ ναρ πά ζον τας ὁ λο έ να καὶ πε ρισ σό τε ρους συμ πα τρι ῶ τες μας, τό σο τὸ ρω μαί ι κο πα ρα κρά τος τοῦ κλη ρι κα λι σμοῦ, τῶν πρακτό ρων του, τῶν δι α φθο ρέ ων, τῶν φα να τι κῶν, τῶν ἀρ γυ ρα μοι βῶν καὶ τῶν θε ο κρα τῶν θὰ προ σπα θῇ μὲ λύσ σα νὰ ἀ να χαι τί σῃ τὸ πα νεθνι κὸ πο λι τι στι κὸ Ἑλ λη νι κὸ Κί νη μα. Πῶς; Μὲ τὴ λα σπο λο γί α, τὴ συ κο φαν τί α, τὴ σπί λω ση ὑ πο λή ψε ων, τὴν πα ρα πλη ρο φό ρη ση καὶ μὲ ὅ ποι α ἄλ λη ὑ πο χθό νια, ἄ ναν δρη καὶ ἀν τι δη μο κρα τι κὴ μέ θο δο μπο ρεῖ νὰ ἐ πι νο ή σῃ ἢ νὰ ἀ να σύ ρῃ ἀ πὸ τὸ ὁ λο κλη ρω τι κὸ πα ρελ θὸν καὶ πα ρόν του. Μά λι στα τὰ τε λευ ταῖ α τρί α χρό νια πολ λοὶ ἱ ε ράρ χες τῆς Ἑλ λα δι κῆς Ἐκ κλη σί ας καὶ τὰ «λα ϊ κά» φε ρέ φω νά τους ἔ χουν ἀρ χί σει νὰ «πι πι λί ζουν» τὴν κα ρα μέλ λα τοῦ φα σι σμοῦ, δη λα δὴ προ σπα θοῦν νὰ ἐμ φα νί σουν τοὺς θι α σῶ τες τῆς Ἑλ λη νικῆς Παι δεί ας ὡς φα σί στες! Γιὰ νὰ ἀ πο δεί ξουν τοὺς με τέ ω ρους ἰ σχυ ρι σμούς τους, ἐ πι κα λοῦν ται ὡς δῆ θεν ἀ πο δει κτι κὰ στοι χεῖ α τὰ γρα πτὰ δι α φό ρων γνω στῶν ἑλ λα δεμ πό ρων, τὰ ὁ ποῖ α πράγ μα τι πε ρι έ χουν «με λα νές» ἀ πο χρώ σεις, ὡ στό σο ἐ σκεμ μέ να καὶ συ στη μα τι κὰ ἀ πο κρύ πτουν πὼς αὐ τοὶ οἱ ἑλ λα δέμ πο ροι, τοὺς ὁ ποί ους ὁ «Δαυ λός» δὲν θὰ κου ρα στῇ πο τὲ νὰ κα ταγ γέλ λῃ, εἶ ναι κα τὰ ὁ μο λο γί α τους «κα λοί» καὶ «πι στοί» χρι στια νοί, οἱ πε ρισ σό τε ροι δὲ ἐξ αὐ τῶν συμ με τέ χουν ἐ νερ γὰ καὶ στὸ γνω στὸ ὀρ θό δο ξο κόμ μα. Ὁ «Δαυ λός» φρόν τι σε σὲ πολ λὰ δη μοσι εύ μα τα νὰ ἀ πο κα λύ ψῃ τὴν ἐν λό γῳ ρω μαί ι κη προ βο κά τσια-πλε κτά νη, ὅ πως καὶ ὁ ὑ πο φαι νό με νος μὲ πο λυ σέ λι δο ἄρ θρο σὲ προ η γού με νο τεῦ χος τοῦ πε ρι ο δικοῦ μας, ἐ νῷ πα ράλ λη λα κα τα δεί ξα με στοὺς σκε πτό με νους πο λί τες-ἀ να γνῶ στες μας πὼς οἱ ρί ζες κά θε φυ λε τι κοῦ καὶ θρη σκευ τι κοῦ ρα τσι σμοῦ βρί σκον ται στὰ κεί με να τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης καὶ τῶν Πα τέ ρων τῆς Ἐκ κλη σί ας. Εἰ δι κὰ ὁ θρη σκευ τι κὸς καὶ φυ λε τι κὸς ἀν τι ε βρα ϊ σμὸς ἔ χει ὡς «λαμ προύς» του προ πά το ρες «ἁ γί ους», ὅ πως ὁ Ἰ ω άν νης ὁ Χρυ σό στο μος, ὁ ἅ γιος Αὐ γουστῖ νος, ὁ πά πας Λέ ων κ.ἄ. ἀ να ρίθ μη τοι. Ὁ ἀ να γνώ στης ἀρ κεῖ νὰ ἀ να τρέ ξῃ στὴν «Ἐγ κλη μα τι κὴ Ἱ στο ρί α τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ» τοῦ Deschner (ἐκ δό σεις «Κά κτος»), γιὰ νὰ ἔρ θῃ ἀν τι μέ τω πος μὲ τὰ ἀ δι αμ φι σβή τη τα στοι χεῖ α. ‣