Ç «ΡΑΧΗΛ» ΜΑΖΕΥΕΙ ΤΑ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ὰ συμ βαί νον τα στὶς μέ ρες μας στὰ Ἱ ε ρο σό λυ μα ἐκ πέμ πουν πο λὺ περισ σό τε ρα μη νύ μα τα καὶ εἶ ναι πο λὺ ση μαν τι κώ τε ρα ἀ πὸ ὅ σο ἡ θέα σή τους χω ρὶς τὴ χρο νι κὴ ἀ πό στα ση τῶν πα λαι ό τε ρων συμ βάντων ἐ κεῖ ἐ πι τρέ πει νὰ κρι θοῦν καὶ νὰ ἀ ξι ο λο γη θοῦν. Ἀ πὸ τὴ σκοπιὰ τῆς ἐ πι και ρό τη τας τὰ γε γο νό τα, ὅ πως πα ρου σι ά ζον ται ἁ πλῶς σὰν «σή μερα» στὰ Μ.Μ.Ε., φαί νον ται ὡς δι α μά χη με τα ξὺ ἱ ε ρω μέ νων, ὡς εἰ κό νες δι α φθορᾶς καὶ χυ δαι ό τη τας, ὡς σύγ κρου ση δι α κρα τι κῶν συμ φε ρόν των (Ἑλ λά δος-Ἰσρα ήλ-Πα λαι στι νί ων-Ἰ ορ δα νῶν) καὶ ὡς ἐ κρή ξεις τῆς δι ε θνοῦς θρη σκευ τι κῆς παρά νοι ας. Ὅ μως ἀ πὸ τὴ δι α χρο νι κὴ σκο πιὰ τῆς Ἱ στο ρί ας τοῦ Πο λι τι σμοῦ φαίνε ται κα θα ρὰ ὅ τι στὸ ση μεῖ ο αὐ τὸ τῆς Ὑ δρο γεί ου «παί χτη καν», πάν το τε ἐ κεῖ, καὶ «παί ζον ται» πά λι σή με ρα τρό ποι ἀν τι λή ψε ως τῆς Ζω ῆς καὶ τοῦ Κό σμου, ποὺ εἰ σέ βα λαν στὴν νο ο τρο πί α (καὶ κα τὰ συ νέ πεια στὴν ἱ στο ρί α) τοῦ ἀν θρώπου καὶ σφρά γι σαν τὰ μυα λὰ καὶ τὶς ψυ χές, ἀ να τρέ πον τας ἄλ λους τρό πους ζωῆς καὶ πρά ξεως. * * * ἱ τρό ποι ποὺ γεν νι οῦν ται στὴν ἰ δε ο λο γι κὴ μή τρα τῶν Ἱ ε ρο σο λύ μων θὰ μπο ροῦ σαν νὰ δι α τυ πω θοῦν μὲ δύ ο λέ ξεις, ποὺ ἀν τι προ σω πεύ ουν πλή ρως τὸ ση μα σι ο λο γι κὸ πε ρι ε χό με νό τους: τὶς λέ ξεις Χρῆ μα καὶ Θε ός. Πράγ μα τι, ξε κι νῶν τας ἀ πὸ τὰ δε δο μέ να τῆς ἐ πι και ρό τη τας, κατα λή γου με στὴ δι α πί στω ση ὅ τι στὴν Ἱ ε ρου σα λὴμ πρω τα γω νι στοῦν σ’ ἕ ναν, οὕτως εἰ πεῖν, «ἐν δο οι κο γε νεια κὸ καυ γᾶ» ὁ Χρι στός, ὁ Ἀλ λὰχ καὶ ὁ Για χβὲ μὲ πολε μι στές τους τοὺς πι στούς τους, ἱ ε ρω μέ νους καὶ μή, ἄ το μα ἢ θρη σκευ τι κὲς ὁμά δες, γιὰ τὸ «πά πλω μα», τὸ ὁ ποῖ ο εἶ ναι ἡ δι α χεί ρι ση πλού του σὲ ἀ κί νη τα, κατα θέ σεις, γῆ ἰ δι ο κτη σί ας προ σώ πων φυ σι κῶν ἢ δη μο σί ου δι καί ου –ὅ λων προ ϊόν των τῆς ἀ πο μυ ζή σε ως ξέ νου μό χθου μὲ τὸ δό λω μα τῆς λε γό με νης «πί στης στὸ Ὑ περ φυ σι κό». Στὴν Ἱ στο ρί α τοῦ Πο λι τι σμοῦ βλέ πο με ὅ τι τὸ σύμ πλεγ μα αὐ τὸ (με τα φυ σι κὸς θε ὸς σὲ πλή ρη ταύ τι ση ἢ ἐν σω μά τω ση μὲ τὸ χρῆ μα) ἐμ φα νί ζε ται γιὰ πρώ τη φο ρὰ στὸ «Να ὸ τοῦ Σο λο μῶν τος», ὅ που «συγ κα τοι κοῦ σαν» τὸ ἀρχέ τυ πο τῆς ση με ρι νῆς τρό ι κας (Για χβέ-Χρι στός-Ἀλ λάχ), ὁ Για χβέ, μὲ τὸ θη σαυρο φυ λά κιο (Korvan), ἀμ φό τε ρα ὑ πη ρε τού με να καὶ τό τε ὅ πως καὶ σή με ρα ἀ πὸ τοὺς ἴ διους δι α χει ρι στές, τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο (Φυ λὴ Λευ ί). Ἐ κτὸς τοῦ ὅ τι τὸ σι α μαῖ ο αὐ τὸ ζεῦ γος τοῦ ἐξω συμ παν τι κοῦ-προ συμ παν τι κοῦ Θε οῦ ἀ πὸ τὴ μί α ὄ ψη του καὶ τοῦ χρή μα τος ἀ πὸ τὴν ἄλ λη του δὲν ὑ πῆρ ξέ πο τε ἄλ λο τε καὶ που θε νὰ στὴν Ἱ στο ρί α (τὴν ἑλ λη νι κὴ π.χ. ἤ τὴν κι νε ζι κή, τὴν ἰν δι κὴ κ.λπ.), μὲ τὴν βο ή θεια πάντο τε τῆς Ἱ στο ρί ας τοῦ Πο λι τι σμοῦ μπο ροῦ με νὰ πα ρα τη ρή σου με ὅ τι τὰ ἐμ φα νιζό με να ὡς δύ ο αὐ τὰ πρό σω πα ἑ νί ζον ται σὲ ἕ να, αὐ τὸ ποὺ χα ρα κτη ρί ζει καὶ τὰ