Ç «ΡΑΧΗΛ» ΜΑΖΕΥΕΙ ΤΑ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ὰ συμβαίνοντα στὶς μέρες μας στὰ Ἱεροσόλυμα ἐκπέμπουν πολὺ πε- ρισσότερα μηνύματα καὶ εἶναι πολὺ σημαντικώτερα ἀπὸ ὅσο ἡ θέ- ασή τους χωρὶς τὴ χρονικὴ ἀπόσταση τῶν παλαιότερων συμβάν- των ἐκεῖ ἐπιτρέπει νὰ κριθοῦν καὶ νὰ ἀξιολογηθοῦν. Ἀπὸ τὴ σκο- πιὰ τῆς ἐπικαιρότητας τὰ γεγονότα, ὅπως παρουσιάζονται ἁπλῶς σὰν «σήμε- ρα» στὰ Μ.Μ.Ε., φαίνονται ὡς διαμάχη μεταξὺ ἱερωμένων, ὡς εἰκόνες διαφθο- ρᾶς καὶ χυδαιότητας, ὡς σύγκρουση διακρατικῶν συμφερόντων (Ἑλλάδος-Ἰσ- ραήλ-Παλαιστινίων-Ἰορδανῶν) καὶ ὡς ἐκρήξεις τῆς διεθνοῦς θρησκευτικῆς πα- ράνοιας. Ὅμως ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ σκοπιὰ τῆς Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ φαί- νεται καθαρὰ ὅτι στὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς Ὑδρογείου «παίχτηκαν», πάντοτε ἐκεῖ, καὶ «παίζονται» πάλι σήμερα τρόποι ἀντιλήψεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ποὺ εἰσέβαλαν στὴν νοοτροπία (καὶ κατὰ συνέπεια στὴν ἱστορία) τοῦ ἀνθρώ- που καὶ σφράγισαν τὰ μυαλὰ καὶ τὶς ψυχές, ἀνατρέποντας ἄλλους τρόπους ζω- ῆς καὶ πράξεως. * * * ἱ τρόποι ποὺ γεννιοῦνται στὴν ἰδεολογικὴ μήτρα τῶν Ἱεροσολύμων θὰ μποροῦσαν νὰ διατυπωθοῦν μὲ δύο λέξεις, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν πλήρως τὸ σημασιολογικὸ περιεχόμενό τους: τὶς λέξεις Χρῆμα καὶ Θεός. Πράγματι, ξεκινῶντας ἀπὸ τὰ δεδομένα τῆς ἐπικαιρότητας, κα- ταλήγουμε στὴ διαπίστωση ὅτι στὴν Ἱερουσαλὴμ πρωταγωνιστοῦν σ’ ἕναν, οὕ- τως εἰπεῖν, «ἐνδοοικογενειακὸ καυγᾶ» ὁ Χριστός, ὁ Ἀλλὰχ καὶ ὁ Γιαχβὲ μὲ πο- λεμιστές τους τοὺς πιστούς τους, ἱερωμένους καὶ μή, ἄτομα ἢ θρησκευτικὲς ὁ- μάδες, γιὰ τὸ «πάπλωμα», τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ διαχείριση πλούτου σὲ ἀκίνητα, κα- ταθέσεις, γῆ ἰδιοκτησίας προσώπων φυσικῶν ἢ δημοσίου δικαίου –ὅλων προϊ- όντων τῆς ἀπομυζήσεως ξένου μόχθου μὲ τὸ δόλωμα τῆς λεγόμενης «πίστης στὸ Ὑπερφυσικό». Στὴν Ἱστορία τοῦ Πολιτισμοῦ βλέπομε ὅτι τὸ σύμπλεγμα αὐτὸ (μεταφυσικὸς θεὸς σὲ πλήρη ταύτιση ἢ ἐνσωμάτωση μὲ τὸ χρῆμα) ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορὰ στὸ «Ναὸ τοῦ Σολομῶντος», ὅπου «συγκατοικοῦσαν» τὸ ἀρ- χέτυπο τῆς σημερινῆς τρόικας (Γιαχβέ-Χριστός-Ἀλλάχ), ὁ Γιαχβέ, μὲ τὸ θησαυ- ροφυλάκιο (Korvan), ἀμφότερα ὑπηρετούμενα καὶ τότε ὅπως καὶ σήμερα ἀπὸ τοὺς ἴδιους διαχειριστές, τὸ ἱερατεῖο (Φυλὴ Λευί). Ἐκτὸς τοῦ ὅτι τὸ σιαμαῖο αὐτὸ ζεῦγος τοῦ ἐξωσυμπαντικοῦ-προσυμπαντικοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ μία ὄψη του καὶ τοῦ χρήματος ἀπὸ τὴν ἄλλη του δὲν ὑπῆρξέ ποτε ἄλλοτε καὶ πουθενὰ στὴν Ἱστορία (τὴν ἑλληνικὴ π.χ. ἤ τὴν κινεζική, τὴν ἰνδικὴ κ.λπ.), μὲ τὴν βοήθεια πάν- τοτε τῆς Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι τὰ ἐμφανι- ζόμενα ὡς δύο αὐτὰ πρόσωπα ἑνίζονται σὲ ἕνα, αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει καὶ τὰ