18826 ΔΑΥΛΟΣ/282, Ἰούλ.-Αὔγ. 2005 Τιμὴ στὸ δολοφόνο τοῦ ἑλληνολάτρη αὐτοκράτορα... Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὴν 25η Νοεμβρίου ὁ χριστιανικὸς κόσμος τίμησε τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Μερκουρίου, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν χριστιανικὴ παράδοση εἶναι ὁ δολοφόνος τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ. Σᾶς στέλνω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δημήτρη Κ. Κρεββατᾶ «Τὸ Βυζάντιο καὶ ὁ Διωγμὸς τοῦ Ἑλληνισμοῦ», ἐκδόσεις Καστανιώτη, ποὺ ἀποτελεῖ φόρο τιμῆς γιὰ τὸν πρόωρο καὶ ἄδικο χαμὸ τοῦ μοναδικοῦ Ἕλληνα αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἰδοὺ τὸ ἀπόσπασμα: «Ἐλάχιστοι μονάρχες διέθεταν τὴν εὐφυΐα του, τὴ μόρφωση καὶ τὴν καλλιέργειά του, τὴν ἐνεργητικότητα καὶ τὴν ἐπινοητικότητά του, τὸ θάρρος καὶ τὶς ἡγετικές του ἱκανότητες, τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὸ ἀδιάφθορο τοῦ χαρακτῆρα του... Ὁ Ἰουλιανὸς παρουσιάζεται στὸν ὁρίζοντα σὰν ἕνα φωτει- νὸ σημάδι, πίσω ἀπὸ τὸ ὁποῖο εἶχε ἐμφανιστῆ τὸ ἀστέρι τῆς Ἑλλάδας, τῆς χώρας ἐκείνης δηλαδὴ τὴν ὁποία ὁ αὐτοκράτορας θεώρησε ὡς τὴν “ἁγία χώρα τοῦ Πολιτισμοῦ”, τὴ μητέρα τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Ὡραίου, τὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποία ὠνόμαζε μὲ υἱικὴ ἀφιέρωση καὶ ἐνθουσιασμὸ “μοναδική του Πατρίδα”. Ἀκλόνητες μορφὲς ὅπως ὁ Ἰουλιανὸς ἀξίζει νὰ καταλάβουν ξεχωριστὴ θέση στὶς σελίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ὡς ὑπερασπιστὲς τῆς ἀρχέγονης ἐθνικῆς ταυτότητας, ὅταν βέβαια ἡ ἱστορία τῶν Ἑλλήνων ξαναγραφτῇ στὶς ἀληθινές της διαστάσεις.» Τὸν δολοφόνο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἕλληνα θεωροῦμε ἅγιο καὶ τὸν γιορτάζουμε –ποιοί; Ἐμεῖς, οἱ τολμῶντες νὰ αὐτοαποκαλούμεθα Ἕλληνες... Κώστας Καλούδης Ἔξοδος ἢ ἔξωση τῶν περιούσιων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο; Κύριε Λάμπρου, Τὸ ἱερὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες δεύτερο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς τῶν Ἑβραίων Διαθήκης λέγεται «Ἔξοδος». Στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα μὰ καὶ στὴ ζωή μας μάθαμε πὼς ἄνθρωποι ἢ καὶ ζῷα ἀκόμα –εἰδικὰ ἀγρίμια– κάνουν ἔξοδο, ὅταν βρεθοῦν ξαφνικὰ σὲ ἀβίωτο περιβάλλον. Στὴν ἀπόγνωσή τους ἐπιχειροῦν ἔξοδο γιὰ κάπου καλύτερα. Οἱ Ἑβραῖοι τῆς Αἰγύπτου ἀφήνοντας τὸ πλούσιο Δέλτα τοῦ Νείλου μὲ τὴν... ἔξοδό τους βρέθηκαν ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀγάπη τοῦ Ἰεχωβᾶ τους ὄχι σὲ γῆ μὲ κάμπους, δέντρα, νερά, ἀγρίμια καὶ τὰ λοιπά, ἀλλὰ στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ, τὴν μέχρι σήμερα ἀφιλόξενη καὶ ἀκατοίκητη αὐτὴ περιοχὴ τῆς Μ. Ἀνατολῆς. Ἐκεῖ ὁ ἄσπλαχνος ἥλιος καὶ οἱ θανάσιμες ἀμμοθύελλες κάνανε γιὰ σαράντα ὁλόκληρα χρό- χριστιανοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ σὲ καταδικάζουν γιὰ τὴν «ἀλλοπρόσαλλη» συμπεριφορὰ ποὺ ἔχεις κατ’ αὐτούς; Οἱ ἴδιοι χριστιανοὶ δὲν εἶναι ποὺ ρίχνουν «χριστο-παναγίες», ἐπειδὴ δὲν ἔπιασαν τὸ στοίχημα ἢ τὸ λόττο; Αὐτοὶ δὲν εἶναι ποὺ νηστεύουν τὴν Καθαρὴ Δευτέρα καὶ τὶς ὑπόλοιπες μέρες τῆς νηστείας τρῶνε ὅ,τι περπατάει στὰ τέσσερα; Αὐτοὶ δὲν εἶναι, ποὺ τὴν Ἀνάσταση στὴν ἐκκλησία ἀκριβῶς στὶς 12, ὅταν ὁ παπᾶς ψέλνῃ τὸ Χριστὸς ἀνέστη (ποὺ λέει ὁ λόγος), ἔχουν ἀδειάσει ἕνα φορτηγὸ κροτίδες καὶ μετὰ ἀπὸ πέντε λεπτὰ ὁ ἱερέας εἶναι μόνος του, ἀφοῦ οἱ ὑπόλοιποι τρέχουν νὰ μὴν τοὺς κρυώσῃ ἡ μαγειρίτσα; Ἀφήστε ποὺ ὁ καθένας ἔχει τροποποιήσει τὴν θρησκεία ὅπως τὸν συμφέρει· ἔτσι ἔχουμε αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀποδέχονται τὴν Παλαιὰ Διαθήκη σὰν πρόστυχη, ἄλλους ποὺ δὲν ἐξομολογοῦνται γιατὶ θεωροῦν (καὶ καλὰ κάνουν) ὅτι οἱ ἱερεῖς εἶναι πιὸ βρώμικοι ἀπὸ αὐτούς, ἄλλους ποὺ σιχαίνονται νὰ κοινωνοῦν μὲ τὸ ἴδιο κουτάλι γι’ αὐτὸ ἀπέχουν τοῦ «θείου» μυστηρίου, κάποιους ποὺ δὲν πᾶνε στὴν ἐκκλησία γιατὶ λένε ὁ Θεὸς εἶναι παντοῦ, ἔτσι κάνουν τὶς προσευχὲς σπίτι μόνοι τους, ἐνῷ τελευταῖα ἐμφανίστηκαν καὶ οἱ φιλόσοφοι-χριστιανοὶ πού, ὅταν τοὺς πιέσῃς μὲ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ψεύτικη θρησκεία τους, σοῦ λένε ὅτι πιστεύουν ὄχι στὸ συγκεκριμένο θεὸ ἀλλὰ σὲ κάποια «ἀνώτερη δύναμη», ποὺ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν ἢ νὰ κατονομάσουν ἀκριβῶς. Οἱ «ποῦροι» χριστιανοὶ στὴν προσωπική τους ζωὴ εἶναι ὅ,τι χειρότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς, γιατὶ τοὺς ἔχουν περάσει τὴν ἰδέα ὅτι ὁτιδήπο‣